Donders nog aan toe

Regen en onweer hielden mij iets langer in bed dan gewoonlijk. Robin en Micha, onze honden, houden niet zo van regen en Robin heeft bovendien altijd iets uit te vechten met bliksem en onweer. Mocht hij dan buiten zijn dan begint hij als een gek te blaffen tegen iedere bliksemflits die hij ziet. Alsof hij probeert Donar op een afstand te houden. Zijn waaks geblaf negeer ik maar gewoon. Voor mij hoeft hij dat echt niet te doen, ik hou wel van een donderbui op z,n tijd. En zo werd dus m,n dagelijks ochtend-ritueel verstoord. Dan maar gelijk aan m,n enigste twee bakkies koffie die ik dagelijks nuttig. Terwijl het apparaat dat de koffie zet z,n werk aan het doen was heb ik , zoals het dagelijkse ritueel verder wil, de computer opgestart. Krijg ik ineens een andere startpagina te zien!!! Een morele desorientatie door confrontatie met een normensysteem dat totaal afwijkt van mijn eigen systeem. Het wordt dus effe wennen aan dit nieuwe beeld. Sinds ik internet heb, jaren geleden ooit begonnen bij Planet Internet, gebruikte ik de startpagina van deze provider. Zelfs bij onze overstappen naar eerst XS4ALL en recent Telfort bleef deze startpagina gewoon onze startpagina. Het beviel ons wel. Nu wordt het dus eens eventjes uitproberen. Op zich eigenlijk ook wel een uitdaging omdat KPN ons nu de mogelijkheid bied om zelf deze startpagina aan onze voorkeuren aan te passen. En dat is op een dondersgoed moment. Mochten jullie nog andere mooie startpagina,s weten meld het dan even. Kunnen we nog gaan kiezen ook.

Ben ik nu gek of………?

Ligt het nu aan mij, ben ik nu de enigste of ben ik mesjogge? Ik bedoel of de plek die de de stichting Bevolkingsonderzoek Borstkanker Nederland samen met de Gemeente Almere heeft uitgekozen om hun portabel onderzoeks-kabine  neer te zetten een integere plek is. Ik verwonder me al maanden over deze keuze die ze gemaakt hebben. Op papier is deze locatie aangegeven als de Baljuwstraat nummertje 2 bij het hoofdbureau van Politie in Almere. In werkelijkheid staat deze kabine naast dat hoofdbureau met de trap om naar binnen te kunnen komen op het daarnaast gelegen fietspad. Niet echt slim bekeken van de lokatietoewijzers. Tot overmaat van ramp licht het ook nog eens bij de brug over de gracht bij de plaatselijke hasjboot. Een bij uitstek geschikte hangplek dus voor de Almeerse jeugd.

Een heel vervelende en levensbedreigende aandoening moet natuurlijk zo spoedig mogelijk opgespoord worden. Een must voor onze overheid om daar voor te zorgen. Niet alleen de ziekte op zich is al voldoende rede daarvoor, zeker ook het statistisch gegeven dat Nederland op een percentage zit van 26,8 procent en daarmee ook bij de top van de wereld, op de achtste plaats.

Zo,n onderzoek is geen luxe, lichamelijk en geestelijk niet. De spanning die het met zich mee brengt is al rede genoeg om voor een veilige en prettige locatie te kiezen. Want stel je voor dat je toch maar een aandoening van je borsten zult hebben of juist gelukkig niet. Dat je dus borstkanker blijkt te hebben of mastopathie of juist gelukkig geen van beiden. Een vriendelijke en relaxte omgeving voor zo,n onderzoek zal wel zo prettig zijn.

Wie heeft jouw voorkeur?

k ben nieuwsgierig vandaag.Ik zou graag willen weten welke uitvoering jij van èèn van de mooiste songs van Lou Reed je het mooiste vind. En of je het uberhaubt wel mooi vind. De eerste keus is die van Lou Reed met de Velvet Underground, gefilmd door Andy warhol .De tweede is Lou Reed samen met  Pete Townsend. de derde samen met David Bowie. Over een paar dagen laat ik weten welke ik verkies. En dit laatste mag je uiteraard ook raden. Ik ben benieuwd.

Leibele,s lievelingsteksten op donderdag

Iedere donderdag plaats ik een muziekstukje met de daarbij behorende tekst. Lievelingsteksten omdat de woorden en de melodieen zijn blijven hangen bij mij. Ik krijg ze als het ware niet uit het geheugen. Èèntje ervan is mij bijzonder dierbaar. Ik denk dat er niet velen zijn die dit nummer kennen. De tekst ervan moet je gewoon horen, om het in geschreven woorden te lezen vind ik maar niks. Het doet afbreuk aan het zo wonderschone er van. Ik weet natuurlijk wel dat smaken verschillen en afhankelijk zijn van individuele voorkeuren. Het  muziekstukje waar ik het hier nu over heb is zo bijzonder voor mij omdat het relateerd aan èèn van mijn eerste LSD trippen die ik beleefd heb in het psychedelies tijdperk van rond de jaren zeventig. Het nummer is geschreven door een groep dat zich Ashra Temple noemde met medewerking van de Amerikaanse psycholoog en LSD goeroe Timothy Leary. Het album dat daar het resultaat van was heet “seven-up: .Samen met de bewerking door Timothy Leary van het Tibetaans Dodenboek als een  reisgids voor de psychedelische ervaringen die men onder invloed van LSD kon krijgen is dit album voor mij van onschatbare waarde.

Bij de laatste link, die naar die reisgids staan vidio,s die de moeite waard zijn om te bekijken, als je zin hebt.

De Jacobskruiskruiddijken van het nieuwe land

Het Jacobskruiskruid is ondanks z,n schoonheid, ondanks z,n positieve invloed voor bepaalde soorten vlinders, ook een ordinaire killer. Voor paardenliefhebbers bijvoorbeeld betekend dit kruidig plantje door z,n giftigheid een hoop kopzorgen. Er zijn een aantal mensen die dit plantje het liefst zouden willen uitroeien. Gelukkig ook een groot aantal dat iets minder extreem op dit toch wel mooie kruid reageren. Het geluk voor dit plantje is het fijt dat het zich moeilijk laat bestreiden. Gewoon maaien werkt averechts omdat het er alleen maar voor zorgt dat de plant snel en met meerdere planten terug komt. Het Jacobskruiskruid houd van losse grond. Daarom zijn weilanden bijvoorbeeld een uitermate geschikte plek. Een plek waar veel van z,n potentiele slachtoffers, bijvoorbeeld het paard, grazen. Een ander geliefd plekkie is de berm langs de wegen. Daar komt het kruiskruid weer gemakkelijk in de voedselketen voor het vee.

Maar het zijn niet alleen de wat lossig gewoelde plekken van onze bodem die een goed thuis bieden aan het Jacobskruiskruid. Zo zijn er kilometers lange delen van de dijken van Flevoland begroeit met deze schoonheid. Zoals hier te zien is aan de dijk tussen de Stichtse en Hollandse brug in het zuidelijke deel van de Flevopolders. Een stevige dijk met een stevige, bijna harde grond die naast al dat paarse, witte en anderkleurigs ook een uitstekende plek blijkt te zijn voor het Jacobskruiskruid.

Voor meer informatie over deze plant kun je  hier verder lezen.

De tijd vliegt voorbij

De laatste weken hebben we het hier nogal druk. Bij het opknappen van het huis lijkt het alsof de tijd bezig is met een maratonwedstrijd die het beslist wil winnen. Begrippen zoals “ik kom tijd te kort” of “de tijd vliegt voorbij”  spoken af en toe door mijn hoofd. Maar ja, tijd is doodgewoon een relatief begrip. Vanaf de dag dat ik bijvoorbeeld zeven jaar was geworden duurde het heel lang voordat ik weer jarig was. En vanaf mijn laatste verjaardag ben ik, al zitten er gelukkig nog drie maanden tussen , al weer een jaartje verder, al weer negen-en-vijftig.

Sinds het moment waarop mijn laatste werkgever en mijn lijf besloten dat ik voorgoed met vakantie mocht is het begrip “week” niet meer hetzelfde gebleven voor mij. Het lijkt er nu meer op dat mijn week begint wanneer ik mijn pillen voor een week klaarzet. En toch betekent het automatisch niet dat ik het, ondanks de WAO nooit druk heb. Zoals de eerst komende vijf dagen. Morgen een kast ophalen in Vianen die we via Marktplaats hebben gekocht. En dinsdag naar het Ziekenhuis. Woensdag naar een aangepaste keuken gaan kijken, donderdag zaken regelen die onder andere de overheid ons nu eenmaal oplegt en ons dwingend verplicht bij ons te hebben ( de identiteitspapieren of, zoals dat zo mooi heet, een Auschweiz).

Tijd is een maat-eenheid die voor tal van zaken noodzakelijk is. Voor een beeld te krijgen van de geschiedenis van onze wereld, de geschiedenis van alles wat zich daarop bevind. Tijd is er in overvloed, tijd is schaars. Soms wil je dat een week meer dan zeven dagen heeft, zoals The Beatles bijvoorbeeld. Ondertussen wordt de ruimte die de jaren van elkaar scheidt steeds kleiner en kom je dan ook steeds vaker door een hekje heen.

Leibele,s lievelingsteksten op donderdag

De heren zijn al weer wat ouder maar nog steeds aardig verslaafd aan de buhne.Het wilde van de beginjaren van hun groep is er door leeftijd een beetje uit gesleten. Echt “wild” kun je ze dan ook niet meer noemen. Maar ze blijven gewoon hun best doen. Gelukkig maar want deze uitvoering van Wild Horses mag er best wel zijn. De tekst hebben ze beter in hun hoofd zitten dan een paar collega,s die zich Guns N Roses noemen.

De hulptroepen

Er beland ondanks de NEE NEE stickers op de klep van de brievenbus best nog wel wat vulles via de gleuf op de deurmat. En soms is die vulles echt vulles. Zoals tien minuten geleden gebeurde bij onze voordeur. De nazaten van de NSB-er Hak Holdert vonden het weer eens nodig om hun trots gratis te verspreiden. Ik weet natuurlijk best wel dat je de opvolgende generaties van boeven niet gelijk moet stellen met de boeven zelf. En ik weet natuurlijk ook wel dat de betrouwbaarheid van de verslag-geving van de Voilkskrant, Nova en de Telegraaf praktisch even groot is. Maar toch, mijn ouders hebben me een ontzettende aversie bijgebracht naar deze krant die eigenlijk vanaf 1945 dertig jaren niet meer mocht verschijnen. Het toeval wilde echter dat bij het binnenwerpen van deze Telegraaf er ook de nieuwste editie van het lijfblad van het Joods Maatschappelijk Werk bij zat. Dus mocht ik psychisch leed beleven door het niet door mij geapricieerde cadeau, dan zijn de hulptroepen onderweg.

Een beeld uit m,n jeugd

De bezoekers van Mannie zullen het wel met me eens zijn. De wereld die hij creeert en ons laat zien op zijn weblog is een dromerige wereld. Een wereld die je soms een deja vu achtige ervaring geeft. Je hebt soms het gevoel bij èèn van z,n vele kunstwerkjes het al te kennen, dat je al een keer op zo,n plek bent geweest. Soms ook roept zo,n werkje een beeld uit een ver verleden bij je op. Dat had ik met een recent postje bij hem. Het heette “The Corral”. Ik zag ineens een televisie serie uit m,n jeugd opdoemen. Een Amerikaanse serie die tussen 1959 en 1966 werd uitgezonden. Het ging over een stelletje echte cowboys die konstant onder weg waren met een kudde koeien. Het heette Rawhide en de titelmuziek zal ik nooit kwijtraken.

Symboliek

Bij het begrip van verlies past een bepaalde symboliek. We kennen het allemaal. Het abrupte einde van een liefde bijvoorbeeld kennen de meesten onder ons natuurlijk wel. Zo,n einde is door menig dichter, schrijver en musicus in woorden en klanken weergegeven. Het heeft een kleur mee gekregen. Heel duidelijk wat verlies betreft heeft de Roomse Kerk bijvoorbeeld de kleur paars en zwart gekoppeld als symbolische kleuren voor verlies. Symboliek maakt zoiets als verlies, dood en rouw wat dragelijker. Het spreekt de taal van ons onderbewuste. Het maakt het mogelijk om daardoor gezamelijk dat gevoel met elkaar te delen, te weten wat het is, zonder het elkaar te hoeven uitleggen. Een Achterhoekse popgroep uit de periode van 1966, afkomstig uit Winterswijk bijvoorbeeld had de treurige naam: Death. Bij ieder optreden begonnen ze met de eerste acoorden van Chopin,s Dodenmars.

De elf Oranje spelers droegen gisteravond in de wedstrijd tegen Rusland een zwarte rouwband. Waarom was natuurlijk heel begrijpelijk. Symbolischer kan het eigenlijk niet.