CHKDSK is op zoek naar een opening

Onze harde schijf heeft iets dat er niet thuis hoort. Dat “iets” zorgt er voor dat de gebruikelijke snelheid waarmee het z,n werk doet een stuk minder is geworden en dat het vooral merkbaar is bij het laden van internet browsers, ongeacht of deze nu IE 8, Firefox of Google Chrome is. Het zou, dacht ik , geen probleem moeten zijn. Een kwestie van schijf controle uitvoeren en zo de fout of foutjes en mogelijke beschadigde sectoren opsporen en laten herstellen. Dus even chkdsk laten uitvoeren., een normale handeling dacht ik. Maar wanneer ik het doe krijg ik de melding dat het volume ten behoeve van de directe toegang niet te openen is. Zelfs niet wanneer ik dat via DOS als administrator probeer omdat DOS het verdomd om naar het wachtwoord te vragen. Microsoft,s  telefonische helpdesk is pas maandag weer bereikbaar dus doen we het maar even op een trage manier.

In de voorbije weken hebben een aantal paarden in de Oostvaardersplassen zich een weg gebaand over het ijs en zijn zodoende in het Oostvaardersbos beland. Ze zitten daar nu een beetje opgesloten tussen afrasteringen, wildroosters en dun ijs. Zoals ik nu dus op zoek ben naar een openening  om in het volume van de c schijf van onze computer te komen zijn deze paarden op zoek naar een opening om weer in hun grotere terratorium  van die Oostvaardersplassen te komen en mogelijk weer hun aansluiting te krijgen bij hun eerdere kudde. Ze worden er momenteel een handje bij geholpen door de boswachters van Staatsbosbeheer die een aantal wildroosters vol zand hebben gegooid naar een hek dat de toegang tot het gebied geeft. Het probleem is natuurlijk wel dat dit op een manier moet gebeuren waarbij de Hekrunderen en de paarden die de overtocht over het ijs niet gemaakt hadden niet alsnog naar het Oostvaardersbos zullen komen. Het zullen dan ook spannende dagen worden.

Gisteren hoorde ik tijdens een radio programma van de VPRO  dat over de tentoonstelling over drie generaties joden en de kampen van  Theresienstadt en Auschwitz  ging op Radio 6 een song over hoe de stad New York de zanger vermoord. Een opmerkelijke muziek keuze voor een interview met de makers van de al evenzeer opmerkelijke  multi-mediale tentoonstelling  “Auschwitz  nu, drie generaties”.  Een tentoonstelling dat feitelijk ook over een opening gaat. Van het zwijgen over de persoonlijke her-inneringen van grootouders en ouders naar de derde en ook tweede generatie na de Shoa naar het vertellen daar over.

Verdwenen namen

Op dinsdag 18 augustus 1942 werd er op last van een Oostenrijker, rijkscommesaris Seyss Inquart en door de burgemeester van Amsterdam Edward Voûte bevolen,  in Amsterdam een lijst gepubliceert met een opsomming van straatnamen van deze stad die vanaf dat moment niet meer bestaan en gewijzigd zijn in nieuwe namen. Voor iedere bewoner of bewoonster van deze straten was het noodzakelijk dat zij hun persoonsbewijzen lieten veranderen. Zo veranderde de De Costakade in Gouveneurskade;  het Da Costa Plein in het Van koetsveldplein; de Da Costa Straat in de Van Tienhovenstraat;  de David Blesstraat in de Marius Bauwer Straat;  het Heymansplein in Esdoornplein; de Heymansweg in Esdoornweg ;  de Herman Heyermansweg in Jacques Perkweg ; de Jepthastraat in Badelochstraat; het Jonas Daniel Meijerplein in Houtmarkt; de Jonathanstraat in Multatulistraat; de Josef Israelkade in Tooropkade; de Lazarussteeg in Leprozensteeg;  de Mozes en Aáronstraat in Poststraat; de Sarphatiekade in Vening Meineskade;  het Sarphatiepark in het Bollandpark; de Sarphatiestraat in de Muiderschans;  de Spinozastraat in de Andrieszstraat en het Wertheimpark in Parktuin.

In het Wertheimpark staat, en dat is zeker niet toevallig, het Auschwitz monument. Dat park is immers gelegen in  de joodse buurt van deze stad in die bezettings jaren. En het is daarvan daan nog geen drie minuten lopen naar de Hollandsche Schouwburg, een joods theater dat door deNazi,s gebruikt werd als verzamelpunt voor de opgepakte joodse bewoners van deze stad. Zoals ieder jaar wordt ook nu weer alle slachtoffers herdacht die vanuit de verzamelcenttra zoals die schouwburg en het doorgangskamp bij Hooghalen dat gemakshalve naar het verderop gelegendorp Westerbork is vernoemd.

Er was dus iets met namen in die tijd. Namen die verboden werden , namen die veranderd werden en mensen-namen die voor altijd, tot in de eeuwigheid, moesten verdwijnen. Die mensen-namen werden  in Auschwitz-Birkenau veranderd in simpele nummers. En de Nazi,s hielden daar een gedocumenteerde administratie van bij. Iedere naam en de daaraan gegeven cijfers staan voor de eeuwigheid vast. Net zo als de omstandigheden die heersten in het kamp bij aankomst van de gedeporteerden.

Zelf als er geen enkel slachtoffer van de waanzin van de Nazi,s in leven was gebleven en er op die manier geen enkel ego-document de wereld bereikt hadden waren de her-inneringen aan deze hel op aarde bewaard gebleven zijn. Dan hadden wij toch geweten hoe er ergens in èèn van de stenen “blocks”van Auschwitz een stel zwangere, uit Nederland gedeporteerde, joodse vrouwen vanaf de eerste (en tevens hoogste) verdieping naar beneden gegooid werden door het personeel van dit vernietigings-kamp. En kunnen er films, boeken, schilderijen, muziek en theater van de geschiedenis van Auschwitz gemaakt worden. Zoals deze, Lulu, an Auschwitz fairy tale. En zal het diegenen die de Shoa ontkennen niet  terzijde staan.

Die Sturmabteilung von Raymond

Op 25 en 26 februari kunnen we, als we dat willen, naar Almere en Den Haag om vragen te stellen aan de negen Kamerleden van Blonde Geert,s beweging. En ook kunnen we, als we geinteresseert zijn, op 3 maart in deze beide steden de verkiezings uitslagen van met name de beweging van Blonde Geert in een door hem gehuurde bierhal  bijwonen. Bang voor geweldadige akties van de tegenstanders van Blonde Geert,s beweging hoeven we niet te vrezen. Blonde Geert heeft onze veiligheid juist op die geplande bewegings-bijeenkomsten heel serieus genomen. In tegenstelling tot de bijeenkomsten van de andere Politieke Partijen die dit soort evenementen zonder bijzondere voorwaarden voor de nieuwsgierige sympatisanten  organiseren heeft Blonde Geert wel een voorwaarde. We mogen er niet naar binnen als we dat louter in een vlaag van verstands verbeistering of van uit een impuls op de avond zelf zouden willen. Nee, Blonde Geert verlangt van ons dat we lang van tevoren een verzoek indienen om met God,s gratie toegelaten te worden tot zo,n bierhal-bijeenkomst. We dienen dan ook  ons op te geven onder vermelding van onze volledige namen, onze geboorte datum en ons Burger Service Nummer. Als je in het bezit bent van een computer of een Mac en aangesloten bent op het wereld wijde web kun je je gegevens doormailen naar het e-mail adres van Blonde Geert,s vrijwilligers. Er zullen daar dan ook vrijwilligers zitten die aan de hand van voor- en achternamen kennis een redelijke screening kunnen toepassen op de vermoedelijke religieuze en etnische afkomst van de enthousiaste nieusgierige aanmelder of aanmeldster.

Èèn van de kandidaten voor het wethouderschap  voor Blonde Geert,s Beweging in een Nederlandse Gemeente, Raymond De Roon heeft ter completering op de genomen veiligheids maatregelen voor de bijeenkomsten in de bierhallen een Commando in gedachten. Een commando dat hij niet uitsluitend wil inzetten rondom die bierhallen maar ook in het dagelijks stads gezicht. Een heus Stads Commando . Want, zo is de redenering, de beweging en in het bijzonder de Grote Leider moet goed beveiligd zijn. En de steden en dorpen in het land ook. Ordnung muss sein.

Verwacht nu maar niet dat de Grote Leider dit idee van Raymond zal afzwakken hoor. Nee, Blonde Geert is van mening dat de Rechtssaaat Noord Korea nog te verkiezen is boven die van Nederland. Want volgens een uitspraak die hij recentelijk deed kent, in tegenstelling tot ons land,  Noord Korea geen politieke processen. Dat je daar om welke rede dan ook, het in bezit hebben van bijvoorbeeld een bijbel of de Koran, je zonder enig proces direkt naar een concentratiekamp gestuurd wordt.

Bleu en andere kleuren

Het was op een zondag avond in het begin van 1970  dat ik met mijn drie jaar jongere zusje lijn 1 vanaf het Dijkgraafplein in Osdorp naar de Elandsgracht pakte en vervolgens lijn 10 naar de Roeterstraat. In een bioscoop in die straat, Kriterion, draaide er een film die gemaakt is door Barbet Schroeder en de veelbelovende titel had van het gelijknamige album van Pink Floyd, More. Ze had pas haar baan als verkoopster bij Hirsch aan het Leidseplein verruild voor baantjes die meer vrijheid boden dan Hirsch dat deed. Uitzendburo,s  waren voor ons in die tijd heel aantrekkelijk. Het was ook op die avond dat we weer terug gingen met de tram naar huis. Moeizaam welliswaar omdat de bovenleidingen voor de stroomvoorziening van de trams op dat late uur versierd werden met een laag ijssel.  Al knetterend kwamen we gelukkig toch vooruit. Zoals gebruikelijk spraken we tijdens die terugrit over de film die we zo juist gezien hadden. Het bleek een eerste kennismaking geweest te zijn met de wereld van de psychedelische middeltjes voor m,n zus. Ze wilde weten hoe ik mijn joints maakte. Thuis heb ik dat, net zo duidelijk als dat een leerkracht zou doen, vol overuiging gedaan. Hasj hoorde uiteindelijk bij het leven in die jaren van peace en flowers.

Iedere vrijdag aan het eind van onze werkdagen zagen we elkaar bij Studia, een uitzendburo aan het Weteringsplantsoen om onze centen op te halen tegen inlevering van onze werkbriefjes. En het waren, na het zien van die film, de laatste weken dat ik wit van het meel dat in m,n haren zat omdat ik op het Prinseneiland bij een klein bedrijfje werkte dat de meelzakken van bedrijven zoals Meneba schoon klopte bij Studia m,n geld kwam innen en daar mijn zus zou zien. En de laatste weken van mijn zus die bruin van de cacau van een chocoladefabriek in Bussem ook haar geld kwam innen. En zomaar op een vrijdag was ze er niet. En de dames van het uitzendburo snapten daar, net als ik , niets van. Toen ik later die avond thuis kwam trof ik een verontruste vader en moeder aan. Waar is ze, ze is nog lang niet thuis.

Ze kwam ook niet meer thuis. Ze had haar plekje gevonden in een kraakpand aan de Korte Keizers Dwarsstraat, een straat die verdwenen is uit  de tot de dood veroordeelde Nieuwmarktbuurt, ter dood veroordeeld omdat men er zo nodig een trambaan onder de grond wilde stoppen. Ik was de enige die haar sinds dien heel regelmatig bezocht. M,n ouders deden dat niet, net zo min als m,n andere zussen en broertjes. Wel kwam ze , voor haar doen regelmatig, wel op sommige vrijdag-avonden thuis met haar vrienden zoals Leo van der Zalm en z,n broer om te douchen.

Ook ik verdween uit een leven zoals dat gebruikelijk was en ook ik woonde op het laatst op de boot van Leo van der Zalm schuin tegenover de Montelbaanstoren aan de Oude Schans. En ook ik was minstens vijf dagen en nachten op, met behulp van perventine. Totdat ik op een gegeven moment mezelf de vraag stelde wat ik nu eigenlijk met m,n leven wilde doen. Of ik zo door wou gaan of dat ik voor het leven zou kiezen. Ik begreep dat het junkenbestaan niet zoveel kansen biedt op een lang leven.

Ik heb op de momenten dat m,n zus echt even clean moest worden om het leven te kunnen behouden haar mijn psych uitgeleend. Een wat oudere begripvolle psychiater die a la minuut een spoedopname voor haar kon regelen in een inrichting ergens in de duinen in de buurt van onze hoofdstad. Heel moeizaam maar beetje bij beetje is mijn zus in staat geworden om ook haar leven als junk vaarwel te zeggen. En verruilde zij de speed voor parachutte springen en andere vrienden. En verruilde zij die kleine gevaarlijke junkenwereld voor de rust die zij in het Duitse Werther bij Bieleveld op een boerderij bij een vriend vond. En heeft ze nog zo,n twintig jaren geleefd, niet altijd met dezelfde vrienden en niet altijd in dezelfde landen. Haar rijbewijzen voor motor en auto bewezen dat, ze had van ieder drie exemplaren, een Nederlandse, Duitse en Israelische.

Gisteren was het de dag waarop ik enige jaren geleden het bericht kreeg dat m,n zus haar leven verruilde voor het eeuwige. En deze keer grijpt het me meer aan dan de vorige keren. Misschien wel omdat er twee weblogsters zijn die ook van plan waren hun leven te verruilen voor dat andere. En daar niet in slaagden.

Ik blijf van tijd tot tijd worstelen met een zeker schuldgevoel. Het was ik die haar leerde hoe je een joint moest draaien en het was ik die haar in haar laatste maanden in èèn van onze diepste gesprekken de manier vertelde hoe je het beste een einde aan je leven kan maken. Vragen als “heb ik er goed aan gedaan”  en “anders zou ze het ook hebben gedaan”  schieten als ijsschotsen door mijn hoofd. Ik weet dat ik er nooit een bevredigend antwoord op zal krijgen.

Wel weet ik dat ik ontzettend pissig kan worden op artsen ( medisch of psychisch) die het verdommen om junken, zwaar zieke mensen en meer die ruimte te bieden die ze nodig hebben om zelf de motivatie te krijgen om of door te gaan met hun leven  of om te stoppen. Om mensen die voor zichzelf  gemotiveerd te kennen geven dat hun leven zo ondragelijk is geworden en de wens hebben dat leven niet te kunnen continueren niet bij te staan. Want dat is geen hulpverlening maar terreur.

Speciaal voor m,n zus laat ik hier een nummer horen van Robbert Allan Zimmerman ofwel Shabtai Zisel Ben Avraham die we ,  mijn zus die zich Bleu noemde en ik, samen heel vaak draaiden in de stuurhut van de boot van Leo op de Oude Schans. In een nieuwere versie onder z,n artiestennaam Bob Dylan. En hervat ik het webloggen weer.

Een ijskoude beslissing

Op acht februari in het door de Nazi,s bezette en geterroriseerde Nederland  bedroeg de temperatuur tussen de _1,4 en o,9 graden en er was zo,n 0,3 mm neerslag gemeten over 11 uur. De windsnelheid kwam gemiddeld niet hoger dan 2Bft, een zwak windje dus en het kwam uit het Zuid-Zuid-Oosten. Zoals dat in de maand daarvoor al gebeurde zou het ook in de dagen na die achtste februari gaan, het was en werd heel koud. Ook bij onze direkte Oosterburen was dat zo. Dr. Thomas M. Laufer moest nog geboren worden, sterker nog , z,n moeder droeg hem nog niet eens in haar buik. Thomas zou pas op 13 mei 1945 in Leipzich geboren worden. Daarmee behoord deze Thomas tot èèn der eerste nieuwe Duitsers. Zoals het jullie misschien bekend is dat er een schadelijk en schandelijk misverstand heerst dat Eva van een appel ( dat in werkelijkheid een vijg was gezien de bladeren van de vruchthoudende boom waaraan het groeide en er voor diende om de schaamstreken van haar en haar man te bedekken) at en daardoor de rest van haar nakomelingen opzadelde met de erfzonde. Zo ook heerst er in bepaalde kringen nog steeds het schadelijke en schandelijke idee dat iedere Duitser, voor of na de oorlog geboren, behept is met de zonde een dader te zijn van de moord op miljoenen mensenlevens.

Het Nationaal Commitee vier en vijf mei is zo,n club dat bestaat uit mensen die dat steevast geloven. Want Thomas, die nu al lang geen baby meer is en ook  niet schuldig kan zijn aan de bezetting van Nederland mag op vier en vijf mei niet naar de Dam in Amsterdam om samen met ons Nederlanders stil te staan bij de vele slachtoffers die door de Nazi,s zijn gevallen onder ons. Simpel omdat Thomas vooral een Duitser is en niet alleen omdat hij dat Duitsland in de funktie van Ambassadeur vertegenwoordigd. Ditzelfde Commitee heeft er helemaal geen moeite mee om de gevallen KNIL millitairen die omkwamen bij die schandalige en schandelijke Politionele Akties in het door ons bezette Indonesie te gedenken. Evenmin om die Hollandse militairen die zich het lot van de bedreigde Moslim mannen in Sebrenica niet daadkrachtig aantrokken en zo hun ogen sloten toen er opnieuw genocide gepleegd werd te te eren . En niet om al die Hollandse jongens en meiden in de Golfstaten en zich niet zo netjes gedragen tegen de lokale bevolking. De Vrijheid die dit Nationaal Commitee ieder jaar weer viert heeft voor mij een vies bijsmaakje.

De ijskoude beslissing dat Thomas niet gezamelijk met ons de gevallenen en de Vrijheid mag vieren van het “Feest Commitee” zal door mij niet gevierd worden. Want Vrijheid is een hoog goed dat voor ieder wereldburger een recht is. Ook voor Thomas!!

Wit

De eerste zondagochtend van het nieuwe jaar bracht voor mij een avontuurlijke rit naar en vooral bij de Oostvaardersplassen. Avontuurlijk in die zin dat het wel spannend was of ik deze hele rit per scootmobiel kon afleggen. Het ging net, nu nog wat sneeuw en ik kan het wel schudden. Wat betreft de hoogte van de sneeuw is het nog wel te doen, maar sneeuw heeft de eigenschap dat het nogal plakt aan banden. De motor van het electrisch aangedreven voertuig moet daardoor wat meer kracht gebruiken om voort te gaan. Dit in combinatie met de lage temperatuur van deze ochtend ( lelystad gaf op dat moment -10,7 graden aan) is niet bevordelijk voor het uithoudingsvermogen van de accu,s van het voor mensen met een functiebeperking bedoelde voertuig. Maar ik hou van dit soort uitdagingen.

Met twee paar sokken aan op m,n gewone Wolkey sandalen, een thermobroek onder m,n gewone broek, kapuchone op m,n hoofd en handschoenen aan was het heerlijk genieten. Koude vingers kreeg ik alleen op de momenten dat ik mijn Pentax gebruikte om al die witte pracht die ik zag vast te kunnen leggen. Het was uitzonderlijk druk bij de observatieheuvel. Gewoonlijk kom ik er wat vogelaars tegen maar nu zwierven daar allerlij lieden rond die helemaal niet geinteresseerd waren de in vogels, vossen, reeën en ander bewoners van dit gebied. Het was het ijs dat hen trok. Persoonlijk vind ik het ijs dat de Oostvaardersplassen bieden niet het ijs dat bestemt is voor recreanten. Blijmakersveen dat in de gewone taal Almere heet  biedt genoeg bevroren sloten en plassen dat hiervoor bestemt is. De weinige ruimte die dieren hier hebben moet toch echt hun ruimte blijven, ijs of geen ijs.Het zou voor Almere een nobele daad zijn als zij de Zweedse wolven die nu voor hun leven moeten vrezen in Zweden asiel aangeboden zouden krijgen en zich blijvend mogen vestigen in en rond de Oostvaardersplassen.

Deze winter zal, als ik van de voorspellingen uitga, een grote opruiming binnen de kudden en roedels houden

Al fotograferend had ik niet in de gaten dat er een kudde paarden met een behoorlijke vaart zich een weg baande door de besneeuwde steppen van dit gebied. Ondanks de afstand die tussen die kudde en mij bestond kreeg ik ze toch goed op de geheugenkaart van m,n camera.  En ineens ontwaarde ik helemaal aan het einde van deze rennende kudde vier reeën aan die dapper de paarden probeerden bij te houden. En het verwonderde mij, doorgaans zie ik deze twee soorten niet zo dicht bij elkaar.

Èèn van mijn vaste lezers stuurde me een e-mail met de mededeling dat hij mijn weblog de laatste dagen niet in Firefox kan bezoeken, die browser gaat dan raar doen. Als er onder jullie meer zijn die daar last van hebben zou ik dat graag vernemen.

Lawaai in een koude nacht

Je hoort het wel vaker dat er in de laatste maand van het jaar veel mensen overlijden. In verpleeghuizen, bejaardenflats en in ziekenhuizen bijvoorbeeld. Een objectieve observatie lijkt me dat niet. Iedere minuut krijgt z,n doden en ik denk niet dat zo iets als een jaargetij of maand daar een extra hoeveelheid van opeist. Doorgaans hebben virussen en ouderdom een handje in dat spel van leven en dood. Daarnaast heeft de mens zelf nog wel veel manieren bedacht om dat sterftecijver te beinvloeden. Toch is het merkwaardig dat wij juist in deze maand en juist in de laatste drie jaren nogal wat vrienden en dierbaren hebben zien vertrekken naar de eeuwige jachtvelden, de hemel of wat dan ook . Naar plekken dus die buiten onze waarneming vallen. Zou het  , wat ik dan m,n objectieve observatie noem, dan  toch een subjectieve observatie zijn? Of is het feit dat wij juist in deze drie laatste jaren in iedere  laatste maand veel dierbaren en vrienden verloren niet geheel toevallig?

In de voorbije week stonden wij stil bij al die vrienden en dierbaren die wij verloren in die afgelopen december en januari maanden. Zat ik met m,n gedachten weer bij al die gesprekken die ik in de laatste maand van het leven van m,n overleden zus had over haar wens om uit het leven te stappen. En blijf ik met een dubbel gevoel zitten dat ik met haar meeging in die wens en haar niet probeerde over te halen om er van af te zien. Hoe wij samen in die laatste dagen van haar leven voor de laatste drie dagen voor kerst van dat jaar collecteerden voor het AIDS fonds en zij zo haar steentje probeerde bij te dragen om anderen in leven te laten. Hoe ik het toen nog niet door had dat èèn van de bijwerkingen van interferon, het medicijn dat m,n zus gebruikte, misschien wel de oorzaak was van haar suicidaal gedrag. Dat zij ondanks haar grote humor niet kon onderdrukken.                                                                                                                                                                                                                                                                        En stonden we stil bij het overlijden van die anderen in de voorbije decembermaanden. Zo stil dat ik geen behoefte had om het dagelijkse bezoek aan jullie weblogs af te leggen.

In de occulte wereld van de heksen en zo is de betekenis van kerstmis vooral de betekenis van de laatste maand van het jaar met een uitloper naar de eerste maand van het jaar. Het gaan en weer terug keren van het licht, van warmte en kou. Boze Geesten hebben, volgens de geschriften en overleveringen daarin een bijzondere rol. En Boze Geesten hebben het nogal eens gemunt op het leven van zomaar mensen en dieren. Met veel lawaai en met vele occulte riten probeert men deze Boze Geesten te verdrijven uit de huizen en stallen. Een zoon van een ex zwager van mij is al jarenlang  alleen nog maar bezig met het occulte, in het bijzonder met hekserij. En heeft het tot z,n beroep gemaakt, als trainer, gids of hoe ze dat dan ook noemen. En hij onderhoud daarnaast een website van zijn  Suffolk Witchcraft Training. Alles wat ik van hem geleerd heb over hekserij heeft wel iets waarvan ik me kan voorstellen dat het mensen antwoorden kan geven over het leven en de dood.                                                                 Overal ter wereld hebben mensen de behoefte om het jaar dat verdreven wordt door het nieuwe jaar vaarwel te zeggen met een hoop herrie. Het is alsof de mens het voorbije jaar geen stille aftocht gunt.

Vuurwerk heeft mij nooit kunnen overhalen het zelf aan te schaffen en af te steken, ondanks z,n pracht. Maar ook ik zorg voor veel lawaai in het eerste uur van ieder nieuw jaar. Niet met explosief kruid, sigaretten, sigaren en aansteeklonten maar met muziek. Zoals Jimmy Hendrix dat deed toen 1969 verdween en 1970  z,n aantrede maakte. Negen maanden voor z,n dood.

Ik wens jullie (en de rest van de mensheid) een gelukkig nieuw jaar.

Beroofd van de bloedband

Zou Jozef de timmerman zo ontzettend verliefd zijn geweest op Mirjam, de vrouw die ook wel Maria of  Maryam genoemd wordt dat hij zich met haar verloofde en uiteindelijk trouwde? Of zou hij zich geconformeerd hebben aan de Joodse traditie van het uithuwelijken? En was het ook uit liefde dat Mirjam Maria  Maryam zich met Josef verloofde en huwde of kwam het ook door het uithuwelijken? Wat waren de motieven voor dat uithuwelijken, een bruidschat of het voorkomen van de schande van het ongehuwde moederschap? Zouden theologen zich met dit soort vragen ooit hebben bezig gehouden?

Zou Jozef zich ongelukkig hebben gevoeld binnen dat huwelijk, beroofd van de bloedband met z,n stiefzoon, Jezus die ook wel Christus of Isa werd genoemd? Zou Jezus Christus Isa een goede stiefzoon voor Jozef zijn geweest, zou hij geweten hebben dat Jozef niet z,n eigen vader was, zou hij opstandig zijn geweest en het bloed onder de nagels van Jozef hebben gehaald? Zou dit er toe hebben geleid dat Jozef vanaf het moment dat z,n stiefzoon twaalf jaar oud was uit beeld is verdwenen door echtscheiding of overleed Jozef toen?

Met deze vragen heb ik beslist niet de bedoeling om wie dan ook in z,n geloof te kwetsen. Het zijn zomaar vragen die bij mij opkwamen na mijn catechismus lessen die ik als elfjarig joods jongetje van een broeder van de Rooms Katholieke kloosterorde St Louis kreeg in het kader van de overstap van het joodse naar het katholieke bestaan van mijn ouders. Dat E,lohim van het toneel verdween en ik ineens een stiefgod kreeg.  Vragen die ik mezelf in de periode die tussen het joodse en katholieke leven inlagen niet dorst te stellen. Dat ik op de openbare school het vuile joodse kind was en dat ik op de katholieke school in de periode dat ik nog niet gedoopt was een heiden werd genoemd.

Ik werd in zekere zin ook beroofd van de bloedband met de opperwezens. Hoe goed ik ook mijn best deed om ergens in te geloven, het lukte niet meer. Op de vrije School kregen mijn kinderen en hun klasgenootjes ieder jaar in december een kado van hun leerkrachten, bijgestaan door sommige ouders. Omdat mijn kinderen en hun klasgenootjes het hele schooljaar door de leerkrachten trakteerden door hun inzet en aanwezigheid op school. Het kado was ieder jaar weer hetzelfde kado, het bestond uit twee hele oude toneelstukken uit de tijd dat de meeste mensen de vaardigheid van het lezen nog niet zo bijster onder de knieën hadden en daardoor de evangelie verhalen van Matheus en Lucas en nog wel een paar  niet zo goed kenden. Deze verhalen, èèn over het Paradijs en de ander over de lotgevallen van Jozef en Mirjam Maria Maryam ten tijde van hun tocht van Nazareth naar Bethlehem in de nu tot de Palastijnse Staat  behorende streek uit het Bijbels Israel werd voor het eerst opgevoerd door de mensen uit Oberufer in de twaalfde eeuw. Het was het Oberufer Paradijs en Kerstspel. Op een eiland in de Donau in het Oostenrijks- Hongaars grensgebied. Een paar bijbelvertellingen die op deze manier onder de aandacht van mensen gebracht wordt spreekt veel meer tot de verbeelding dan het moeten aanhoren van puur geschreven saaie teksten. Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik niet resoluut afwijzend sta tegenover welke religie dan ook.

Ieder mens heeft een bloedband naar een almachtig wezen. De èèn in E,lohim, de ander in god de vader met z,n zoon en de heilige geest, weer anderen met Allah en weer anderen met Buddha en z,n vele reincarnaties of met Carl Marx en Friedrich Engels. En sommigen met helemaal niets. Met een beetje respekt voor elkaar is dit helemaal geen sta in de weg voor een sociale, vredelievende wereld.

Zouden ze………

Net zo als berkenbomen mij als kind deed denken aan de oorlog die ik niet mee maakte en aan Auschwitz waar ik nog nooit ben geweest, zo bracht sneeuw die gedachte ook al bij mij naar boven. Die zaken kregen,  door de vertelde en juist niet vertelde verhalen van mijn ouders en  van mijn opa over hun niet bepaald leuke leven tijdens de bezetting, een door mij zelf bedachte werkelijkheid. De berkenbomen moesten haast wel in de bossen rondom Sobibor staan en winter was het in die oorlogs jaren altijd. In Amsterdam , in de rest van ons land en in de kampen. En wanneer er s,avonds,  als ik in bed lag en de slaap nog geen bezit van mij had genomen, proppellor vliegtuigen over kwamen  vermoedde ik dat de Moffen weer terug kwamen. Er was dus helemaal niks mis met mijn fantasie, dat werkte uitstekend. En zo was ik natuurlijk niet bang voor de Moffen, als ze zouden komen ging ik gewoon onderduiken.

Ik moest altijd netjes praten, mocht zeker niet schelden. En ik was iedere keer weer verbaasd dat ik de Duitsers wel voor Moffen mocht uitschelden,verbaasd ook over de gulle glimlach van mijn vader als hij weer eens op de proppen kwam met een boekje waar allerij verwensingen en bijnamen in stonden die over Adolf Hitler gingen. Dat hij in Rusland Slarottiemof heette en Hang Kreng Hang in China. Hoe hij al die namen voor Adolf voorlas, op een bijna stiekeme manier. Het leek iedere keer weer dat je die namen dan ook heel stilletjes moest fluisteren en dat je ze hooguit tegen je beste vriendjes mocht vertellen.

Ik moest aan deze dingen terug denken toen ik vanochtend het nieuws las. Dat èèn iemand , of misschien wel wat mensen meer, de letters van een wereld beruchte zin uit het toegangshek van het concentratiekamp Auschwitz hebben ontvreemd. Dat het hek er nu,  zonder de welkomswens dat arbeid vrij maakt,  in deze  decemberwinter koudjes bij staat. En ik vroeg me af of ze die letters gestolen hebben uit weerzin tegen dit kamp, uit een protest. Of dat er iemand zou zijn die heel erg graag die zin boven zijn voordeur zou willen zetten. En ik vraag me af of de direktie van het huidige museum dat men er van gemaakt heeft al die letters, mochten ze weer boven water komen nu goed zouden plaatsen? Of  ze de omgekeerde B in die hele zin nu eindelijk eens goed neer zouden zetten?

Vlak over de grens bij Winschoten stonden vanaf ongeveer 1932 in dat veengebied een aantal van de allereerste concentratiekampen van de Nazi,s. Kampen waar de gevangenen de eerste slavenarbeid voor de Moffen moesten verrichten. Pete Seeger zong èèn van de liederen die daar door een paar gevangenen werden geschreven en gezongen.

Vallen en opstaan

De spagaat waarin politici liggen word zo langzamerhand lachwekkend. Oplossingen voor verzonnen problemen worden steeds maffer. En toch behoren ze allen tesamen genomen bij de evolutie van de samenleving. Dat een advokaat op grond van z,n geloofs overtuiging alleen voor z,n allerhoogste machthebber opstaat en niet voor zo,n vertegenwoordiger van de aardse macht is in mijn optiek gerechtvaardigd. En gelukkig oordeelde zijn beroepsgroep idem dito. Hij mag gewoon blijven zitten in de rechtszaal. Nebahat Albayrak voelt door deze verklaring van het Hof van Disipline de hete adem van Blonde Geert in haar nek. Het maakt haar en haar politieke partij nog onzekerder over hun bestaansrecht. En komt ze met dezelfde retoriek die zo kenmerkend is voor haar aardsrivaal Blonde Geert. Ze komt met maatregelen die de weerbarstige advokaat moet dwingen om toch op te staan voor de wereldse machts vertegenwoordigers, de rechters. Daarbij schuwt ze niet om het recht en haar vertegenwoordigers in de rechtspraak naast zich neer te leggen en daar geen respekt voor te tonen. Het verwijt dat zij de advokaat  maakt gebruikt ze nu zelf.

Pauw en Witteman deden zo iets vorige week in een uitzending van hun, op na-aperij gestoeld praat programma. Barend en van Dorp zouden hun fatsoen hebben gehouden ten opzichte van de gast van Pauw en Witteman.Ik huldig hier niet het geestelijk principe van de advokaat in kwestie. Maar fatsoen en respekt dien je wel te behouden als je met zo,n man in diskussie gaat. Sinds het Westen de oorlog tegen het kwaad is begonnen is het kwaad alleen maar erger geworden. Er is een ware godsdienst-oorlog over de wereld los gebarsten, wereld omvattender dan de middeleeuwse kruistochten.

Gelukkig zijn er in het verleden ook voorbeelden te geven van hoe verschillende religieuze groepen vreedzaam naast elkaar en met elkaar kunnen samen leven. Dat de aardsvijanden van nu, de Islamitische en de Joodse in een ver verleden in Noord Afrika weldegelijk harmonieus met elkaar om konden gaan. Dat daardoor een kunstzinnige samensmelting van muziek geboren kon worden, zoals hier te beluisteren valt.

Het is net zo als met het leren schaatsen bedacht ik mij bij het zien van het eerste ijs dit jaar. Je leert het met vallen en opstaan. Laat Geert en Nebahat en Pauw en Mohammed Enait en de rest maar stoeien met elkaar. Het komt allemaal wel een keer goed.