Vlak bij Artis in Amsterdam stond een theater dat men in de loop der jaren verschillende namen heeft gegeven. Het Artis Theater, De Hollandsche Schouwburg en de Joodse Schouwburg. Zo kende dit theater ook verschillende perioden in de tijd dat het als theater fungeerde. In die eerste periode traden er artiesten op van welke afkomst dan ook. Daar kwam een einde aan toen de Duitsers dit theater alleen nog maar toegankelijk wilde hebben voor joods publiek en joodse artiesten. Tot op het moment dat het voor diezelfde artiesten en het joodse publiek plots geen theater meer was. Nog nooit eerder was het er zo propvol. Lang verbleef men er in de meeste gevallen niet, treinen vervoerden het “publiek” naar het Drentse Hooghalen waar een kamp stond dat bekend werd als Westerbork. Het publiek mocht daar weer eventjes verblijven. Niet dat ze er zonder entertainment zaten, ook daar werd muziek en theater gemaakt. De reis was echter nog niet ten einde gekomen, van daar uit vertrokken er 19 treinen naar Sobibor en vele andere treinen naar Auschwitz en nog een aantal plaatsen. Vandaag werd er in die Hollandsche Schouwburg (dat nu de functie van museum en herinneringplek heeft) het jaarlijks terug kerende Jom Ha Shoa gehouden. Dit jaar heb ik er ineens een raar gevoel bij gekregen. Er is namelijk iets dubbels gebeurd. De waarnemend Burgemeester heeft er een toespraak gehouden, iets dat iedere Amsterdamse burgemeester nu eenmaal doet. De waarnemend Burgemeester, Lodewijk Asscher, kan er natuurlijk niets aan doen, de zonden van zijn vader en diens vaders kleven nu eenmaal niet op hem. Toch was een verwant familielid van hem ten tijde dat de Hollandsche Schouwburg de verzamelplek voor te deporteren joodse medeburgers was èèn van de drie voorzitters van de Joodschen Raad. Een raad die het voor de Moffen wat makkelijker maakte om een einde te maken aan het joodse leven in Nederland
Mijn vader heeft er samen met z,n broertjes, zus en ouders in gezeten, in de Hollandsche Schouwburg, en zijn op miraculeuze wijze terug gestuurd naar huis en hebben de trein gemist. De maker van het kunstwerk is van Zinivi Tolkatchev en het hangt in Yad Vashem. De muziek is mede gespeeld door een Duits-Joodse immigrant die ten tijde van de bezetting ook in de Hollandsche Schouwburg verbleef en er hoogst waarschijnlijk heeft opgetreden.
Dat lijkt voor beide partijen een beetje onwerkelijk te zijn. Ik denk ook dat Asscher dat wel beseft heeft.
Asscher kan er zeker niets aan doen wat zijn zijn vader en opa gedaan hebben. Nu was overigens toch niet elke duitser slecht in de oorlog.
@Me: Ik ben ervan overtuigd dat ook Lodewijk Asscher daar wel aan gedacht heeft. En het is goed dat hij z,n taak als waarnemend Burgemeester gewoon uitvoert.
@Redstar: Dat schreef ik al in m,n logje. En het is waar dat er heel veel goede Duitsers waren in die periode waarin Snorremans Duitsland in z,n greep hield.
Ik kan mij dat dubbele gevoel heel goed voorstellen. Zowel voor Asscher alsook voor zijn toehoorders. De geschiedenis kent nare plekjes. Maar het heden helaas ook.
Als hij geschikt is voor burgemeester is die daar ook geschikt voor.
En andersom, als dat niet kan kan die ook niet de burgemeester spelen.
Ik kan mij jouw dubbele gevoel heel goed voorstellen, maar wie weet had Asscher dat ook wel…
XXX
Die man kan er inderdaad niet veel aan doen, ik zelf denk er eigenlijk niet zo over na. In het verleden blijven hangen is iets dat ik niet echt graag doe, alhoewel ? sommige dingen dan weer wel
@Terrebel: In aantallen en de uitvoering is de Shoa van een ongekende grootte. Maar dat wil inderdaad niet zeggen dat genocide niet meer voor zou komen. Dutchbat stond er met z,n neus bovenop, nog niet eens zo lang geleden. Zelfs het einde van WOII kende een daad van genocide op twee Japanse steden.
@Renesmurf: Lodewijk Asscher maakt een grote kans om een echte Burgevader te worden.
@Morgaine: Dank, ik ben het er helemaal mee eens dat ook Lodewijk Dat gevoel waarschijnlijk gehad heeft.
@Mannie: Het verleden is een deel van dat wat jij nu bent. Er zijn een hoop slachtoffers van WOII die het overleefd hebben en nooit over hun trauma,s zijn heen gekomen, het zelfs hebben over gedragen op hun kinderen. Beiden hangen niet in het verleden uit luxe. Het gebeurde oa onder je eigen ogen, thuis.
Tja, afwegingen, afwegingen… Ik kan me voorstellen dat Asscher uit piëteit zou afzien van een toespraak. Dat staat los van schuld, maar heeft des te meer te maken met het sparen van de gevoelens van de kwetsbare groep, de slachtoffers.
Gr. Henk
Kan me wel voorstellen dat het dubbel voelt, maar toch kan ik mij er verder niet echt iets bij voorstellen hoe het is om te leven in een samenleving waar je niemand meer kan vertrouwen en waar de angst om iedere hoek van de straat loert en je regeert.
Ik begrijp je dubbele gevoel! Mijn vader heeft de kampen gelukkig overleeft. Mijn beste vriendin is Duitse. Zodra het over WOII gaat, slaan we beide dicht!
Hmm, die verwantschap had ik me wel ns afgevraagd- en de vraag meteen weer onbeantwoord gelaten, want wat je zegt.. Kan’ie niks aan doen.
That reminds me: we moeten overal struikelstenen hebben – http://www.struikel-stenen.nl/