Er bestaan mensen die smoezen verzinnen om zich uit vervelende situaties te lullen waarin zij zichzelf hebben gemanoeuvreerd. Naast velen onder hen die terecht stonden voor de rechters in de Nürnberger Prozessen heb je nu bijvoorbeeld ook Radovan Caradzic. Hij heeft verzonnen dat het hoge tempo van zijn proces door de rechters van het Joegoslavië-tribunaal zo hoog is dat het z,n gezondheid zal schaden. Ook ik, ik geef het maar toe, heb als Amsterdams schooljongetje, die welbekende Mokumse smoes gehanteerd dat de brug open en ik lopend was zodat die brug voor mij gesloten was. Smoesjes verzinnen is iets dat je als kind jezelf aanleert om aan de toorn van anderen te kunnen ontkomen. Het aanleren van zo,n gedrag doe je omdat je de voorbeelden daarvoor krijgt aangereikt door de volwassenen in je dichte omgeving. Je ouders bijvoorbeeld die je vertellen dat ze geen tijd hebben voor je omdat ze belangrijkere dingen hebben te doen dan om even tijd aan je te besteden. De krant of een boek lezen, een kletspraatje houden via de telefoon met een rot tante of even praten met de buurman blijkt ineens zo,n gewichtige zaak dat hen de tijd ontneemt om gewoon even een antwoord te geven op een voor jouw gewichtige en belangrijke vraag en het overduidelijk is dat ze gewoon geen zin hebben in je vragen. Een simpel ja of nee antwoorden vinden ze even moeilijk en dat durven ze dan niet toe te geven. In de nu aangebroken verkiezings periode kunnen we ons dan ook weer geconfronteerd zien met de smoezen van politici die zich uit netele posities proberen te lullen, in de hoop dat de kiezers gewoon een stelletje kinderen zijn die de smoezen pikken.
In de afgelopen negen dagen die tussen het overlijden en de crematie van Mannie zat ben ik op bepaalde momenten geconfronteerd met volwassenen die zich bedienden van smoesjes om zichzelf vrij te pleiten van hun ondoordachte en soms verschrikkelijke reacties. Een naaste bloedverwant van hem die gewoon op vakantie ging en de smoes verzon dat ze alleen naar zijn crematie zou komen als een ander ook kwam.
Mensen zouden gewoon eerlijk moeten zijn.
Dat is lomp, maar dan weet men waar men aan toe is.
Maar ach, sommige zijn zo doorzichtig, geen knip voor de neus waard.
Iedereen verzint wel eens een smoesje of leugentje om bestwil, soms om een ander niet te kwetsen, maar vaak uit eigen belang. “Heb het zo druk”, hoor je steeds vaker, leg dan gewoon even eerlijk uit waarom denk ik dan.
In jullie geval, zeker bij serieuze aangelegenheden zoals dit, getuigt het van weinig respect en zegt het meer over die persoon zelf.
Ik begrijp je helemaal. Ik zag in de laatste dagen van alles verschijnen op het Net, maar daar bleef het bij. Ik ben geschokt dat mensen situaties gebruiken om zelf aandacht te krijgen.
Als het mijn naaste was geweest dan had ik er gezeten, al had ik 45 graden koorts…..
Maar ik ken ze ook ja, het is zo jammer, een laatste respect, maar dat zal ik maar laten.
XXX
Zo leer je de mensen kennen…
Mooie foto bovenaan je log, een echte koekoeksbloem, prachtig nummer van Marianne Faithful.
Vergeet niet dat het een mooie uitvaart was, Frank had mooie muziek uitgezocht, de nummers die Mannie graag hoorde de laatste periode van zijn leven.
Vergeet niet dat onze moeder er was, het was haar derde kind dat ze overleefde.
Vergeet niet wie Mannie was en altijd zal blijven.
Kijk niet om in verwijten, Mannie was er sterk in, die verweet nooit iemand iets, hij kon zeggen oo die denkt er anders over, nou zijn probleem.
Leibele Leipkovitz, je verwoordt het weer prachtig!!
Zoals mevrouw Leipkovitz donderdag meerdere malen tegen mij zei: denk om je middelvinger
@Renesmurf: De naaste bloedverwant was in ieder geval eerlijk over de bekentenis dat ze haar vakantie belangrijker vond. En dat snap ik echt niet.
@Downer: Respect is iets dat ze in dit geval zeker miste.
@Redstar: Ze wou aandacht en kreeg het. Of ze daar uiteindelijk happy mee is…….?
@Morgaine: Met 45 graden koorts heb je een goede rede om niet te gaan. Je kunt dan nergens meer heengaan.
@Esther: Dank. Ik verwijt haar niets, ik ben heel erg teleur gesteld en kwaad. Mannie zou dat ook zijn, niet omdat vakantie belangrijker scheen te zijn dan haar aanwezigheid daarbij. Maar door dat ze F. daarbij volkomen in de steek liet. Zo iets noemen ze in het Jiddisch een gotspe.
@Sunny: Ik hoop nu maar dat er geen deur dicht waait op het moment dat ik die middelvinger juist bij die deur opsteek.
Ik denk dat Mannie dan niet veel had met die tante of wat ze is weet ik niet. Marianne Faithfull vind ik echt tegek heb haar platen grijs gedraaid.
Als mensen dood gaan dan wordt je boos. Vooral als ze doodgaan als het geen tijd is, oud en je gaat dood ok dan is het tijd.
Als mensen te jong doodgaan dan moet je je boosheid een uitlaatklep geven, sommigen hebben er meer tijd voor nodig. Ik vond dit gedichtje en ik hoop dat het iedereen een beetje kan helpen. Dit gedichtje geeft de onmacht aan.
Overal kom ik je tegen,
in het bos, bij de zee,
als de zon schijnt of bij regen,
altijd ga je met me mee.
Soms zou ik je willen bellen,
maar je nummer is geheim,
wil ik je dingen vragen en vertellen,
gewoon heel even bij je zijn.
Veel te jong heb je ons verlaten,
zonder afscheid… zomaar dood,
wat zou ik je graag willen bellen,
maar je nummer is geheim.
Onbegrijpelijk dat mensen onzin gebruiken om niet op te dagen voor dergelijke gebeurtenis ….
Ja, familiegedoe rond uitvaarten… Zo moeilijk en pijnlijk te zien dat mensen andere naasten soms geen ruimte of steun willen geven.
Mooi gedichtje ook van Esther in de reactie hierboven..
(E. en ik hebben trouwens wel met behulp van de routeplanner en de kaart van Mannie’s site gekeken of we konden komen, al zijn we dan alleen digitale kennissen. Maar het lukte niet tussen schooltijden en verwachte verjaardagsvisite, zelfs niet als ik alleen zou gaan met het OV :-/ Jammer.. We hadden het graag gedaan als laatste eerbetoon en steun)
De echte klap en de leegte komt volgens mij pas ná de uitvaart (maar daar hebben jullie helaas al veel ervaring mee, dus wat zeg ik..)
Heel veel sterkte voor de familie en naasten de komende tijd..!
@Jolie: Ik moet even slikken, het begint nu echt allemaal door te dringen sinds gisteren. Ik zou as zaterdag naar een groep “mede slachtoffers” van sexueel misbruik door de RK Kerk gaan en had er echt behoefte aan. Maar ik red het op dit moment niet vanwege het trieste verlies van mijn broertje. Voor twee dingen tegelijk heb ik geen tijd.
@Leibele …toen ik je woorden “..net nadat ik de kapel van een internaat had verlaten, aan tafel zat in de eetzaal” (12 mei)… las, besefte ik me ineens als een soort ingevingsflits (mijn brein maakt vaak plaatjes bij wat ik lees en die zijn soms groter dan de woorden die er staan) dat je bij de groep kinderen hoorde waar de Volkskrant de laatste maanden indringende stukken over geschreven heeft… En ik zag het er inderdaad ook bij: zo’n combinatie is teveel…
(ik had er bijna iets over gezegd, heel verkapt, een extra sterktewens, maar ik dacht, nee dat kAN niet, al was het maar omdat ik zelf altijd heel erg twijfel aan dat soort semihelderziende ingevingen en als het al waar is, is het te prive)
Ja, wat erg… twee dingen zijn idd teveel.. Kan me goed voorstellen dat je er één nu voor zover het gaat uit je buurt schuift… (ik roep maar even geen sterkte, want het klinkt al snel zo clichee, ik DENK en WENS het gewoon! :-})