Net zo als berkenbomen mij als kind deed denken aan de oorlog die ik niet mee maakte en aan Auschwitz waar ik nog nooit ben geweest, zo bracht sneeuw die gedachte ook al bij mij naar boven. Die zaken kregen,  door de vertelde en juist niet vertelde verhalen van mijn ouders en  van mijn opa over hun niet bepaald leuke leven tijdens de bezetting, een door mij zelf bedachte werkelijkheid. De berkenbomen moesten haast wel in de bossen rondom Sobibor staan en winter was het in die oorlogs jaren altijd. In Amsterdam , in de rest van ons land en in de kampen. En wanneer er s,avonds,  als ik in bed lag en de slaap nog geen bezit van mij had genomen, proppellor vliegtuigen over kwamen  vermoedde ik dat de Moffen weer terug kwamen. Er was dus helemaal niks mis met mijn fantasie, dat werkte uitstekend. En zo was ik natuurlijk niet bang voor de Moffen, als ze zouden komen ging ik gewoon onderduiken.

Ik moest altijd netjes praten, mocht zeker niet schelden. En ik was iedere keer weer verbaasd dat ik de Duitsers wel voor Moffen mocht uitschelden,verbaasd ook over de gulle glimlach van mijn vader als hij weer eens op de proppen kwam met een boekje waar allerij verwensingen en bijnamen in stonden die over Adolf Hitler gingen. Dat hij in Rusland Slarottiemof heette en Hang Kreng Hang in China. Hoe hij al die namen voor Adolf voorlas, op een bijna stiekeme manier. Het leek iedere keer weer dat je die namen dan ook heel stilletjes moest fluisteren en dat je ze hooguit tegen je beste vriendjes mocht vertellen.

Ik moest aan deze dingen terug denken toen ik vanochtend het nieuws las. Dat èèn iemand , of misschien wel wat mensen meer, de letters van een wereld beruchte zin uit het toegangshek van het concentratiekamp Auschwitz hebben ontvreemd. Dat het hek er nu,  zonder de welkomswens dat arbeid vrij maakt,  in deze  decemberwinter koudjes bij staat. En ik vroeg me af of ze die letters gestolen hebben uit weerzin tegen dit kamp, uit een protest. Of dat er iemand zou zijn die heel erg graag die zin boven zijn voordeur zou willen zetten. En ik vraag me af of de direktie van het huidige museum dat men er van gemaakt heeft al die letters, mochten ze weer boven water komen nu goed zouden plaatsen? Of  ze de omgekeerde B in die hele zin nu eindelijk eens goed neer zouden zetten?

Vlak over de grens bij Winschoten stonden vanaf ongeveer 1932 in dat veengebied een aantal van de allereerste concentratiekampen van de Nazi,s. Kampen waar de gevangenen de eerste slavenarbeid voor de Moffen moesten verrichten. Pete Seeger zong èèn van de liederen die daar door een paar gevangenen werden geschreven en gezongen.

De spagaat waarin politici liggen word zo langzamerhand lachwekkend. Oplossingen voor verzonnen problemen worden steeds maffer. En toch behoren ze allen tesamen genomen bij de evolutie van de samenleving. Dat een advokaat op grond van z,n geloofs overtuiging alleen voor z,n allerhoogste machthebber opstaat en niet voor zo,n vertegenwoordiger van de aardse macht is in mijn optiek gerechtvaardigd. En gelukkig oordeelde zijn beroepsgroep idem dito. Hij mag gewoon blijven zitten in de rechtszaal. Nebahat Albayrak voelt door deze verklaring van het Hof van Disipline de hete adem van Blonde Geert in haar nek. Het maakt haar en haar politieke partij nog onzekerder over hun bestaansrecht. En komt ze met dezelfde retoriek die zo kenmerkend is voor haar aardsrivaal Blonde Geert. Ze komt met maatregelen die de weerbarstige advokaat moet dwingen om toch op te staan voor de wereldse machts vertegenwoordigers, de rechters. Daarbij schuwt ze niet om het recht en haar vertegenwoordigers in de rechtspraak naast zich neer te leggen en daar geen respekt voor te tonen. Het verwijt dat zij de advokaat  maakt gebruikt ze nu zelf.

Pauw en Witteman deden zo iets vorige week in een uitzending van hun, op na-aperij gestoeld praat programma. Barend en van Dorp zouden hun fatsoen hebben gehouden ten opzichte van de gast van Pauw en Witteman.Ik huldig hier niet het geestelijk principe van de advokaat in kwestie. Maar fatsoen en respekt dien je wel te behouden als je met zo,n man in diskussie gaat. Sinds het Westen de oorlog tegen het kwaad is begonnen is het kwaad alleen maar erger geworden. Er is een ware godsdienst-oorlog over de wereld los gebarsten, wereld omvattender dan de middeleeuwse kruistochten.

Gelukkig zijn er in het verleden ook voorbeelden te geven van hoe verschillende religieuze groepen vreedzaam naast elkaar en met elkaar kunnen samen leven. Dat de aardsvijanden van nu, de Islamitische en de Joodse in een ver verleden in Noord Afrika weldegelijk harmonieus met elkaar om konden gaan. Dat daardoor een kunstzinnige samensmelting van muziek geboren kon worden, zoals hier te beluisteren valt.

Het is net zo als met het leren schaatsen bedacht ik mij bij het zien van het eerste ijs dit jaar. Je leert het met vallen en opstaan. Laat Geert en Nebahat en Pauw en Mohammed Enait en de rest maar stoeien met elkaar. Het komt allemaal wel een keer goed.

Zoals jullie zien is er geen enkel kaarsje te bespeuren op de bovenstaande foto. En ook het weer dat de foto doet vermoeden is niet het weer dat we nu op dit moment  hebben. Die foto heb ik dan ook op de dertiende dag van  augustus in dit jaar gemaakt om zestien uur en zeven-en-veertig minuten. Ik schrijf hier toch over die drie kaarsjes, dat ik die drie kaarsjes niet heb, dat ik domweg vergeten was die kaarsjes te kopen.

Het is namelijk zo dat het sinds vrijdag weer  חנכה חנוכה  ofwel Chanoeka is. Ondanks dat ik denk dat  E,lohim (hij van gene zijde of ook wel god genaamd) sinds Sobibor en Auschwitz en al die andere verschrikkelijke oorden ook dood is heb ik toch wel iets met dit soort joods religieuze feesten. Koester ik de wens om deze tradities niet het graf in te laten gaan. Vandaag dus tik ik mij op m,n vingers omdat ik het glad vergeten was. Natuurlijk heb ik wel een glad excuus voor handen, uiteindelijk is mij deze menselijke kwaal om jezelf vrij te pleiten niet vreemd. M,n Chanoekia, die negenarmige kandelaar die ik als nalatenschap van m,n overleden zus ieder jaar daarvoor gebruik heeft kleine kaarsjes nodig. Een formaat die ik hier in Blijmakersveen niet kan kopen. En toen ik deze afgelopen week wel in Amsterdam was heb ik er gewoon niet aan gedacht die ook even aan te schaffen.

Speciaal voor m,n zus en omdat dat ik ik zeker weet dat zij, mocht er een hemel bestaan, hier wel van zou houden dit Chanoeka lied.

Voor de tekst er van kun je hier klikken

Soldaten die door hun Staatshoofden en generaals er op uit worden gestuurd om tegen de windmolens van Osama Bin Laden en z,n Taliban te vechten hoeven niet te rekenen op veel begrip wanneer zij getraumatiseerd thuis komen. “Onze jongens” uit Uruzgan die dat ervaren hebben hoor je nauwelijks. Tussen die groep getraumatiseerde soldaten zitten behoorlijk wat ernstige gevallen. Het zijn soms lopende tijdbommen die om welke rede dan ook zomaar spontaan af kunnen gaan. Zoals dat bij iedere willekeurige beroepsgroep het geval is neemt het hoger kader van dat personeel die klachten niet echt serieus. De nazorg die deze getraumatiseerde soldaten na terugkomst nodig hebben kost geld. Geld dat aan artsen, psychiaters , psychotherapeuten en vooral aan psychopharmica wordt uitgegeven. Dat, terwijl de generaals toch veel liever dat geld aan de wapenlobby spendeert.

Nu zijn er, gelukkig voor de wapenlobby, Amerikaanse generaals die op het idee kwamen om de psychologische nazorg voor hun geestelijk verwonde soldaten te frustreren. Het recht op geheimhouding van alles wat er binnen de muren van de hulpverleners en hun kliënten gezegd word hebben die generaals maar gemakshalve niet alleen maar afgeschaft maar ook nog verplicht om daar alle gesprekken die tussen de hulpverleners en de soldaten gevoerd zijn te rapporteren aan de generaals. Zodat die in staat zijn deze getraumatiseerde soldaten voor de krijgsraad te slepen over alles wat die generaals niet welgevallig is.

Oorlog voeren is waanzin en tegelijkertijd de realiteit van alle dag. In deze donkere dagen voor kerst doen er heel wat Amerikaanse Congresleden hun best om Jan Peter Balkenende zover te krijgen dat hij z,n soldaten nog wat langer in het zand van Uruzgan kan laten zitten. De tradities van de kerstboodschappen voor vrede zijn sinds de vredeswensen van John Lennon bijna niet meer te horen. De van de wereld vervreemde Westerse monarchen en een handjevol Christelijke kerkleiders wagen ieder jaar nog wel een stamelende oproep uit te kramen maar daar luistert bijna niemand meer naar. Het lijkt alsof vrede slechts iets is dat de mens voor zichzelf en z,n naaste dierbaren wenst, zich beroepend op z,n defaitistisch verwachtingspatroon. Want sinds  Kain zijn broer Abel de hersens insloeg is geweld nimmer meer gestopt.

Sinterklaas is amper klaar met het uitdelen van kado,s en z,n Alter Ego, Sancta Claus neemt deze taak over. De mens is bezig met het kopen van luxe en lekkere hapjes en drankjes. Liefde en geluk zijn slechts een pilletje en ietsjes meer verwijderd voor velen onder de mens. Onder handbereik maar zonder inhoud. Want liefde is meer, liefde is een veilige wereld voor onze kinderen.

Ik wens voor iedere soldaat dat zij recht hebben op een helpend gesprek zonder bang te hoeven zijn op represailles. Dat die therapeutische gesprekken oorlogszuchtigen doen beseffen dat geweld waanzin is. Dat vrede geen utopie meer zal zijn.

Heel stilletjes en langzaam voltrok zich het einde van een bruizend tijdperk in Mokum. Het Lieverdje aan het Spui staat eenzaam ingeklemd tussen een vrije trambaan en de gevels van een paar kroegen en een boekenwinkel, ontdaan van Robert Jasper Grootveld. Leen Jongewaard kom ik niet meer tegen die zo heerlijk kuierend door hartje Amsterdam slenterde. Leo Van Der Zalm is er in geen velden of wegen meer te bekennen, zijn boot aan de Oude Schans waarop  m,n overleden zus en ik een tijdje woonden  is verdwenen en het maakt de aanblik van de Montelbaanstoren een stuk saaier. Er valt geen thee meer te drinken en naar concerten van klassieke Indiase muziek te luisteren in de Mozes en Aaronkerk op het Waterlooplein die z,n karakter definitief verloor door de bouw van de Stopera. Felix Meritis is geen Provadja meer, Paradiso verloor z,n status als opvolger en Fantasio aan de Prins Hendrik Kade dat Provadja nog levend hield werd de Kosmos die in 1992 voorgoed uit het straatbeeld van Amsterdam verdween. Felix Meritis is ook niet meer dat theater dat vernoemd werd naar Ramses Shaffy, het Shaffy Theater.  Het lopende kunstwerk, Fabiola, is uit het straatbeeld verdwenen. Ik kan mijn Loverdale brood niet meer bij de Manna kopen, het hippe straatbeeld van de Jordaan, met z,n Knetterwinkel en Arie,s Belly zijn herinneringen. Simon Vinkenoog dicht niet meer en de stem van Ramses Shaffy bestaat slechts nog op informatie dragers.

De prullebak, gemaakt naar de afmetingen en vorm die mijn spijkerbroek op mijn lijf uit m,n eenentwintigste levensjaar had is voorgoed ter ziele. Het was ooit gemaakt door een vriend die mijn vormen overnam door bruin papieren plakband om mijn lijf tussen m,n knieën en heupen te drapperen en zo die vorm te vangen om er daarna een oude spijkerbroek overheen te doen en de pijpen afgeknipte zodat de prullebak de gewenste hoogte kreeg. Als een vrije interpretatie van een hoesontwerp van Andy Warhol voor het album Sticky Fingers van de Rolling Stones.

Amsterdam, die stad is voor even gaan slapen. Het zal weer bruizen zodra het wakker is geworden.

Iets meer dan zo,n twee jaar geleden braken er meer dingen dan alleen vliezen. Mijn dochter beviel van haar tweede kind en werd ik voor de tweede keer opa. Zo,n gebeurtenis is iets dat je nooit meer los laat, een gebeurtenis dat een leven veranderd.                                                                                                                                              Ik herinner me nog heel duidelijk de vroege ochtend van een februaridag dat ik Beatrijs Smulders * belde om haar hulp bij de komst van mijn dochter in deze wereld te vragen. En hoe we twee vriendinnen en m,n beste vriend belden omdat die er bij zouden zijn zodat m,n zoon voldoende aandacht zou krijgen tijdens die unieke gebeurtenis. Nog vers in m,n geheugen staat de verbazing van Beatrijs bij het zien van de blonde lokken van m,n dochter die ze als eerste aan de wereld toonde, de verbazing en de vraag of het wel echt m,n dochter was. Want blond waren zowel m,n eerste vrouw en ik helemaal niet. Het beroep van een mij onbekende man weerklonk hilarisch door de slaapkamer, het moest de melkboer wel geweest zijn. Ik herinner me ook nog goed hoe verbaasd m,n zoon was bij het voor het eerst zien van z,n blote zus. waarschijnlijk had hij verwacht dat er een klein C&Atje  geweest moest zijn in die buik waaruit z,n zusje gekomen was. Nooit hadden we hem van tevoren verteld dat kindertjes bloot geboren worden. We verkeerden in de veronderstelling dat we hem toch heel goed hadden ingelicht over het ontstaan van babies in buiken, hoe ze groeiden en waarom ze dan uiteindelijk uit die buik komen.

Mijn dochter werd een echt vaders kindje. Samen met haar beleefde ik heel veel avonturen, hing ze vol spanning aan m,n lippen wanneer ik haar verzonnen verhalen vertelde. Hoe zij steeds vaker mee ging fantaseren om die verhalen nog spannender te maken. Ik herinner me nog heel goed de dag waarop ik definitief het huis zou verlaten, haar pijn omdat haar moeder en ik scheidden. Hoe goed ze me hielp bij het verhuizen naar een vreemd huis. Hoe de vreugdetranen die ik vaak om haar had ineens tranen van pijn werden.

Ik herinner me nog goed alle keren wanneer ze bij me kwam. Voor een paar nachtjes, om samen te kamperen en om samen zomaar te gaan stappen. Het was altijd gezellig als zij er was. Nadat zij haar eindstuk presenteerde voor een groot publiek van ouders in de theaterzaal van de Geert Grote School vertrok zij naar Schotland en vormde daar haar verdere leven.

Er brak iets meer dan twee jaar geleden meer dan alleen de vliezen ergens in dat Verenigd Koninkrijk. M,n dochter verbrak plotsklap alle contakt met m,n huidige vrouw en mij. Volkomen onverwacht, volkomen onduidelijk ook waarom. Op geen enkele manier is er nog een dialoog mogelijk. Niet per e-mail, telefoon of wat dan ook. Zo iets doet pijn, heel veel pijn. Het maakt me zo onmachtig. Ik heb het op allerlei manieren geprobeerd en probeer op haar en mijn bordje te houden. Ik wil m,n zoon er niet mee belasten en m,n eerste vrouw er buiten te laten. Vooral omdat m,n eerste vrouw zelf geen enkel initiatief neemt om er iets mee te doen. Ik heb me er welliswaar niet bij neer gelegd maar ben me ook bewust dat ik er weinig aan klan veranderen en troost mezelf maar met de gedachte dat het ooit weer over gaat en alles normaal zal zijn tussen m,n dochter en mij. Zolang zij geen enkel tipje van de sluier oplicht waarom zij het contakt heeft verbroken rest me niets anders. En red ik het om gewoon door te kunnen met m,n leven, dankzij de beginselen van de RET therapie.

M,n kleinkinderen leven in een heel klein dorpje ergens aan de oevers van een Loch, samen met hun vader en moeder, mijn meid. Het gebied daar kampt al weken met meer regen dan wij dit nu hebben. Op nog geen tien mijl buiten hun dorp staat een kleine stad half onder water. En staat m,n hart weer onder water omdat ik die overstromingen daar wel volg maar tegelijkertijd me zo hulpeloos voel om haar daar niet te kunnen helpen . Dat ik niet haar stem hoor die me het nieuws verteld, me laat weten hoe het daar gaat.

In gedachten stamp ik in de vele plassen die hier liggen, stamp ik fanatiek op de klanken van de blues, uit onmacht en hoop op beter weer.

*  Beatrijs Smulders stond aan het begin van haar carriere als verloskundige tijdens  de bevalling van de dochter van m.n eerste vrouw en mij en was daarvoor al betrokken als vroedvrouw tijdens de zwangerschaps periode. Zij had de praktijk overgenomen van de vroedvrouw die hielp bij de geboorte van mijn zoon .

Beste Geert,

Hierbij zend ik je m,n rozen virtueel naar je toe. Ik hoop dat je ze nu wel wil accepteren en ze niet meteen in je prullebak stopt en ze daarna van je harde schijf wist. Dat zou zonde zijn. Ik begrijp best wel dat je er moeite mee hebt om te ervaren dat er mensen zijn die je het allerbeste toe wensen en je niet demoniseren. Ik bijvoorbeeld ben het met veel van je politieke ideeën niet eens. Zoals jouw standpunt wat betreft het bouwen van nederzettingen door Israel in de bezette gebieden. Dat is immers geen manier om op een vreedzame wijze met de Palestijnen tot een vredesakkoord te komen en zo de broodnodige veiligheid te brengen voor beide volkeren. En ben ik het niet met je standpunten eens inzake de ontwikkelingshulp aan grote groepen mensen die ver onder het bestaansminimum moeten leven terwijl jij je de luxe kunt permiteren om maar lukraak overal naar toe te vliegen in deze wereld om er je gastheren te schofferen en hen jouw standpunten dwingend op te leggen. Zo ben ik het er ook niet mee eens dat je een aantal leden van het Openbaar Bestuur, zowel ministers als burgemeesters en meer, alleen al op grond van hun afkomst niet op die posten wenst.

Ook deel ik je standpunt ten aanzien van de Koran niet. Ik ontzeg je je mening die je hebt over dat Heilige Boek niet maar beoordeel dan ook de andere Heilige Boeken op dezelfde manier. Die zitten namelijk ook vol met passages die op kunnen roepen tot gedrag dat jij niet wenselijk vind. Een vergelijk dat jij maakt tussen de Koran en Mein Kampf vind ik smakeloos en zeker niet gestoeld op feiten. Maar op grond van het Recht heb jij natuurlijk wel de vrijheid dit te mogen zeggen. Het zou je echter sieren wanneer jij ook anderen datzelfde recht kunt gunnen als zij jouw ideeën op de zelfde wijze vergelijken en dat je dan niet onmiddelijk denkt dat die anderen proberen je te demoniseren. Als je de ander het licht in de ogen gunt dan zal dat wederzijds zijn.

Ik ben er van overtuigd dat je door jouw ideeën bekend te maken en de manier waarop je dat doet in ieder geval een broodnodige discussie op gang hebt gebracht over hoe wij hier in dit land met z,n allen samen kunnen leven met voor allen dezelfde rechten en plichten. Het is daarom dat ik je deze rozen aan wil bieden.  Ze zijn wel wat stoffig geworden omdat jij ze tot op heden nog niet in ontvangst hebt willen nemen maar afstoffen zou het gevaar met zich mee kunnen brengen dat ik deze mooie bloemen zou beschadigen. En dat zou zonde zijn.

Met welgemeende  groeten, Leibele

Het versturen van deze e-mail ging niet helemaal goed in het begin omdat Geert mij geen mogelijkheid bood om direct naar z,n e-mail adres te gaan via het kopje “contact”op de site van de PVV en het niet mogelijk bleek om zo de bloemen bij te sluiten. Maar ik heb inmiddels z,n persoonlijk e-mail adres dus het komt toch nog aan.

In 1967 werd in Engeland een langspeelplaat van The Beatles uitgebracht dat een nummer bevat die me nooit meer los liet. Het album  Magical Mystery Tour was op zich al een plaatje, maar in het bijzonder dat ène, tweede nummer op die langspeler: The fool on the hill. *. Tijdens de periode dat ik kortstondig in het Verenigd Koninkrijk woonde, 1969, in Lancashire zong ik dat dan ook vaak. Het was, wanneer ik me hoog op de heuvels en bergen van het Penninisch Gebergte bevond, toepasselijk op mijzelf. Zonder een cent op zak te hebben was ik in dat jaar naar een vriendin daar gegaan. Niet zozeer vanwege haar als wel om weg te komen uit de benauwende leefomgeving van m,n pleegouders en m,n echte ouders. Ik had het wel met ze gehad. Mijn eigen weg gaan maar wel in de vertrouwdheid van je eigen land blijven vond ik niet echt aantrekkelijk. Het hippe England trok me veel meer. Iedere keer wanneer ik The Fool On the Hill hoor komen spontaan weer flarden van dat England bij mij naar boven. Een filmpje op YouTube dat ik onlangs vond maakt het beeld van hoe het er daar uitzag weer kompleet omdat ik dat stuk zo goed in m,n herinneringen heb.

The Fool was ook een Nederlandse Designgroep uit die jaren zestig die begonnen was door Simon Postuma en Marijke Koger. Zij werden vooral bekend door de psychedelische lp hoezen en de hippe kleding van hun hand. De twee oprichters van deze beweging werden bij toeval ontdekt op Ibiza door een Britse fotograaf die foto,s van hun kleding in The Times publiceerde.  In London begonnen zij een ontwerp studio die aangevuld werd met die Britse fotograaf, Barry Finch en Josje. Zij werd het meest bekend.

Gisteren moest ik weer eens aan het woord “fool”  denken. Aanleiding was een tweede kamer lid, de VVDer Arend  Jan Boekestijn die de RTL camera deelgenoot maakte van het gesprek dat samen met wat collega,s hij tijdens z,n visite bij de Queen in haar paleis had. Politiek Den Haag en vele burgers verklaren hem tot “the fool of the parliament”. Los van wat ik van die meneer vind moet ik bekennen dat hij voor mij die Fool niet is. Het zijn juist al die andere politici die braaf blijven gehoorzamen aan de dictatoriale wensen van een Vorstin en braaf zwijgen op haar bevel.

In de pop en jazz muziek zijn naast dat nummer van de Beatles nog veel meer nummers geschreven over fools. Hier is nog zo,n èèntje, van Peter Green.

* de uitvoering van The Fool On the Hill is afkomstig van de in dit jaar digitaal remastered  uitgave op CD.

Buitenlandse journalisten moesten maken dat ze weg kwamen uit het Berlijn  na de nacht van de negende op de tiende november in 1938. Het Berlijn zoals het was zou nooit meer terug keren. Dat Berlijn dat zo mooi was, met z,n vele groen en z,n mooie Wannsee. Dit grote meer ergens in het westen van deze stad was geliefd in die tijd door z,n bewoners. Het had een sinds 1907 een strandbad dat na de eerste wereldoorlog in populariteit steeg.Dit strandbad Wannsee bood vertier aan de inwoners op de warme dagen. Reeds in 1927 had het Strandbad Wannsee meer dan 900.000 bezoekers getrokken. Ofschoon het verdeeld was in drie gebieden, aan de ene kant het mannenbad, in het midden het familiebad en aan de andere kant het vrouwenbad was het voor iedereen toegankelijk. Na die tiende novemberdag kwam daar een abrupt einde aan. De puinhopen van de ingegooide winkelruiten van joodse middenstanders en de verbrande boeken waren nog niet opgeruimd en het verbod werd al geproclameerd dat joden zich niet meer mochten vermaken in het Strandbad Wannsee. Het was het begin van een muur die tot de avond van de negende op de tiende november vier overeind stond in deze mooie stad. Met als enig doel mensen van elkaar te scheiden.

Op de twintigste januari in 1942, een koude dag die de Arieër ervan weerhield om te zonnen en te zwemmen in het meer werd er in een grote villa die zich daar bijna recht tegenover bevond, aan de andere kant van de oever,   een vergadering gehouden. Daar werd, in dat grote huis dat gelegen was aan een laan met de toepasselijke naam Am Grossen Wannsee in een lommerrijke villawijk een besluit genomen dat z,n weerga niet kende. Het besluit om de joden in Europa en daarna in de rest van de wereld te vermoorden.

De muur is fysiek afgebroken, iedereen is weer welkom in deze stad. Ieder jaar weer wordt dit herdacht. Maar de muur is in vele geesten gebleven. Niet alleen in het Duitsland van 2009. Ook hier zijn er van die geesten die nog steeds muren willen bouwen om mensen van elkaar te scheiden. Noem je zulke geesten rechts-extremistisch dan moet je oppassen. Geesten die het recht op het vrije woord alleen voor hen zelf van toepassing vinden.

Conny Froboess zong als klein kind een lied over dat Bad Wannsee. Een lied dat we ook vertaald in het Nederlands zongen in die jaren.

Herman van Veen zong een ander lied waarvan de tekst geschreven was door Ischa Meijer, over de Amsterdamse Rivierenbuurt. Een buurt die van voor 1942 nooit meer dezelfde is gebleven.

Gisteren rond de wisseling van de ochtend naar de middag toe ging ik, zoals dat zeer regelmatig gebeurd, gewapend met m,n camera op stap. Dit keer weer naar de Oostvaardersplassen. Onderweg naar m,n lievelingsplek viel er weinig te zien. Het leek alsof ik me in een Turks stoombad bevond.  Ik hou van dit fenomeen, mist heeft iets met mij.  De dichtheid ervan en het zicht dat het je geeft heeft niets van een constante waarde. Het verschilt van plek tot plek en van afstand. Van dichtbij kun je duidelijk waarnemen dat mist net zo iets is als stoom doordat de waterdamp zich weer tot water omvormt wanneer het zich aan materie vast hecht. Op de bessen en het spinnenweb hier is dat duidelijk te zien.

Ook de kleuren die de mist het aan de wereld geeft zijn elk moment weer anders. Het licht dat de zon geeft en de dichtheid van de mist maken daar een mooie show van. Op het ene moment zat alles pot dicht en op het andere moment kreeg ik weer beelden van het tastbare te zien. Een wereld vol verrassingen.

Het overkomt mij natuurlijk niet dagelijks dat ik oog in oog met Reinaert de Vos sta. Meestal overkomt het me dat ik hem in de winter op verre afstand  rond zie struinen in de Oostvaardersplassen.  Normaal gesproken schuwen ze de mens  echt en kan het soms gebeuren dat deze, tot de hondachtige diersoort behorende beesten tot in woonwijken komen. Zoals dat wel eens in de aan de Oostvaardersplassen gelegen aangrenzende woonwijken voorkomt.

Het overkwam het mij dus toch dat ik Reinaert bijna tegen het lijf liep. Het is natuurlijk zo dat, wanneer ik hem zou willen aaien hij me de gelegenheid niet zou geven en het op een lopen zou zetten. Maar ik kon verbasingwekkend dicht bij dit dier in de buurt komen. Onvoorbereid op zo,n ontmoeting kostte het natuurlijk wel enige moeite om Reinaert heel scherp op de foto te kunnen krijgen. Scherpstellen heeft gewoon toch wat tijd nodig, tijd waarvan ik in eerste instantie dacht die niet voldoende te hebben voor deze verrassing. Gelukkig is m,n camera in staat om heel snel achter elkaar plaatjes te kunnen schieten, iets dat me nu wel heel goed uit kwam.

Dat niet alleen de wereld mistig kan zijn maar zeer zeker ook z,n menselijke bewoners is natuurlijk wel bekend. Zo hangt er bijvoorbeeld een mist boven alles wat met de Mexicaanse griep te maken heeft. Over het vaccin bijvoorbeeld, wie de producent is van dat vaccin wat hier gegeven wordt en de beschikbaarheid er van. Vandaag start de inentings campagne maar onze vorstin had deze al veel eerder dan dat de volkse gerechtigden het krijgen. Wij weten dat omdat zij het zelf heeft verteld. Ab Klink zweeg daar over. Ook mijn huisarts zweeg over informatie over de samenstelling en de fabrikant. Vorige week kreeg ik twee copietjes van haar over het te geven H1N1 vaccin, slecht van kwaliteit en bovendien in het Engels. Maar ja, dat laatste is natuurlijk geen probleem voor mij. Het copietje gaf in ieder geval wel de producent en dus de naam weer van het vaccin. Voor hen die er in geinteresseert zijn kan ik dus hier verklappen dat de overheid gekozen heeft voor Focetria, dat spul dat die omstreden adjuventen bevat.