Gisteren rond de wisseling van de ochtend naar de middag toe ging ik, zoals dat zeer regelmatig gebeurd, gewapend met m,n camera op stap. Dit keer weer naar de Oostvaardersplassen. Onderweg naar m,n lievelingsplek viel er weinig te zien. Het leek alsof ik me in een Turks stoombad bevond.  Ik hou van dit fenomeen, mist heeft iets met mij.  De dichtheid ervan en het zicht dat het je geeft heeft niets van een constante waarde. Het verschilt van plek tot plek en van afstand. Van dichtbij kun je duidelijk waarnemen dat mist net zo iets is als stoom doordat de waterdamp zich weer tot water omvormt wanneer het zich aan materie vast hecht. Op de bessen en het spinnenweb hier is dat duidelijk te zien.

Ook de kleuren die de mist het aan de wereld geeft zijn elk moment weer anders. Het licht dat de zon geeft en de dichtheid van de mist maken daar een mooie show van. Op het ene moment zat alles pot dicht en op het andere moment kreeg ik weer beelden van het tastbare te zien. Een wereld vol verrassingen.

Het overkomt mij natuurlijk niet dagelijks dat ik oog in oog met Reinaert de Vos sta. Meestal overkomt het me dat ik hem in de winter op verre afstand  rond zie struinen in de Oostvaardersplassen.  Normaal gesproken schuwen ze de mens  echt en kan het soms gebeuren dat deze, tot de hondachtige diersoort behorende beesten tot in woonwijken komen. Zoals dat wel eens in de aan de Oostvaardersplassen gelegen aangrenzende woonwijken voorkomt.

Het overkwam het mij dus toch dat ik Reinaert bijna tegen het lijf liep. Het is natuurlijk zo dat, wanneer ik hem zou willen aaien hij me de gelegenheid niet zou geven en het op een lopen zou zetten. Maar ik kon verbasingwekkend dicht bij dit dier in de buurt komen. Onvoorbereid op zo,n ontmoeting kostte het natuurlijk wel enige moeite om Reinaert heel scherp op de foto te kunnen krijgen. Scherpstellen heeft gewoon toch wat tijd nodig, tijd waarvan ik in eerste instantie dacht die niet voldoende te hebben voor deze verrassing. Gelukkig is m,n camera in staat om heel snel achter elkaar plaatjes te kunnen schieten, iets dat me nu wel heel goed uit kwam.

Dat niet alleen de wereld mistig kan zijn maar zeer zeker ook z,n menselijke bewoners is natuurlijk wel bekend. Zo hangt er bijvoorbeeld een mist boven alles wat met de Mexicaanse griep te maken heeft. Over het vaccin bijvoorbeeld, wie de producent is van dat vaccin wat hier gegeven wordt en de beschikbaarheid er van. Vandaag start de inentings campagne maar onze vorstin had deze al veel eerder dan dat de volkse gerechtigden het krijgen. Wij weten dat omdat zij het zelf heeft verteld. Ab Klink zweeg daar over. Ook mijn huisarts zweeg over informatie over de samenstelling en de fabrikant. Vorige week kreeg ik twee copietjes van haar over het te geven H1N1 vaccin, slecht van kwaliteit en bovendien in het Engels. Maar ja, dat laatste is natuurlijk geen probleem voor mij. Het copietje gaf in ieder geval wel de producent en dus de naam weer van het vaccin. Voor hen die er in geinteresseert zijn kan ik dus hier verklappen dat de overheid gekozen heeft voor Focetria, dat spul dat die omstreden adjuventen bevat.

Jan Pieter , samen met z,n billemaatje Wouter Jacob zingen na een telefoontje van Geraldine Alida dat ze met beide heren gistermiddag maakte een toontje lager. Natuurlijk niet uit nederigheid of zo maar uit puur lijfsbehoud. Opmerkelijk omdat toontjes lager zingen tegenwoordig niet zo populair is. Zodra men van iemand verlangt om een toontje lager te gaan zingen begint de aangesprokene meteen nog een toontje hoger te bleren, zich beroepend op de vrijheid van het woord. Het is zo langzamerhand geen gehoor meer. Het is alsof ieder debat èèn kakafonie van hoge tonen is, zo hoog dat er nauwelijks nog een melodie in te bespeuren valt. Echt productief werkt dat natuurlijk niet. Men stopt vingers in oren of sluit zich op een andere manier af. Geluid beinvloed de stemming nu eenmaal.

De mens is sinds Adam en Chavva * aan de slag gegaan met de tonen. Geluid alleen bleek niet voldoende te zijn om met elkaar te kunnen communiceren. Geluid op zich vormt gewoon geen gesproken woord, geen taal. En zonder taal is overleven uitgesloten. Op een gegeven moment ontdekte de mens ( ik weet niet of dat door Adam en Chavva werd gedaan of door hun nakomelingen) dat je met behulp van de geluids-tonen niet alleen de woorden van de taal kon vormen maar ook nog iets anders, muziek. En de mens ontdekte dat je die muziek-tonen niet alleen verbaal kon produceren maar ook met behulp van instrumenten. Tot op heden heeft de mens zeker zo,n driehonderd verschillende muziek instrumenten ontwikkeld. De Wikipedia geeft een groot aantal daarvan weer. In iets meer dan de afgelopen honderd jaren is er aan de creatie van nieuwe instrumenten weinig gedaan. De Belg Aldolphe Sax is èèn van de laatsten geweest die met een nieuw instrument kwam. De nieuwe huidige instrumenten zoals een electrische gitaar  een electrisch orgel of een syntesiser zijn wat mij betreft slechtsevaluaties van reeds bestaande instrumenten.

De vinding van Adolpho Sax, de saxofoon werd voor het eerst openbaar getoond op de Brusselse industrie tentoonstelling van 1841. Èèn van mijn faforiete saxofonisten is wel Gerry Mulligan, luister maar eens naar dit nummer.

* Note: Chavva is de Hebreeuwse naam voor de eerste vrouw die in het Christendom Eva wordt genoemd. In de Islam heet zij Hawwa.

Tegenlicht zorgde er voor dat de vogels zoals ik hier laat zien niet te duidelijk door m,n camera vastgelegd konden worden.

Stel nu eens dat ministers en kamerleden gebruik zouden moeten maken van de prikklok. Je weet wel, zo,n mechanisch apparaat dat gebruikt wordt om na te kunnen gaan wanneer een werknemer binnen is gekomen op z,n werkplek en hoe laat hij die weer verlaat. En stel nu eens dat die werkplek de zaal is waar de Democratie het meest zichtbaar is, de vergaderzaal van de Tweede Kamer. En stel nu eens dat aan die prikklok dezelfde procedure,s verbonden zijn die voor iedere werknemer in dit land gelden. Dat niet gewerkte uren zonder geldige rede niet uitbetaald worden, in het gunstigste geval.  Stel nu eens echt dat dit allemaal tot de CAO van de leden van de Tweede Kamer en de ministers zou behoren.

De gehele fractie van de PVV zou al een tijdje geleden op een ontslag op staande voet zijn getrakteerd vanwege het zonder geldige reden en zonder uit te klokken de vergaderzaal verlieten. De verklaring dat zij staakten zonder de zege van een werknemers vereniging zou daar niets aan af kunnen doen. En zo zijn er in de loop der tijden natuurlijk nog veel meer voorbeelden te geven van afwezigheid zonder geldige redenen.

Jan Pieter en Wouter Jacob wisten van tevoren al dat zij vanavond gewoon weg kunnen blijven uit de vergaderzaal van de Tweede Kamer. Een prikklok is er niet, evenmin een CAO die daar regels voor heeft vast gesteld.En deze twee heren weten dat ze gewoon lak kunnen hebben aan diegenen die hen wel in die vergaderzaal willen hebben deze avond.

Ik vraag me zo langzamerhand echt af wanneer het volk, een volk dat wel aan al dit soort aanwezigheids verplichtingen vast zitten in opstand komen. Dat we het niet meer pikken als wij gesanctioneerd worden wanneer wij niet zonder enige geldige reden niet komen opdagen op afspraken bij een fisiotherapeut, bij een medisch specialist, bij een afspraak bij het UWV of zomaar bij de werkgever.

Het kabinet waaraan Jan Pieter, de man die zich liever Jan Peter noemt, zijn naam heeft gegeven heeft er een handje van om zomaar afwezig te zijn. Hij wordt niet gehinderd door wat dan ook. Nu komt hij er weer mee weg door te beloven dat hij, samen met Wouter Jacob volgende week wel komen.

Stel nu eens dat de Spaanse griepprik voor hen niet meer nodig blijkt te zijn. Dat zij  die virusjes reeds op bezoek hebben gekregen. En dat zij door dat bezoek ook volgende week niet aanwezig kunnen zijn in de vergaderzaal der Tweede Kamer?

Van mij hoeven deze heren niet meer door te werken tot hun 67ste levensjaar, van mij mogen zij nu al uit het arbeidsproces. Van mij mogen ze gewoon heerlijk genieten van de herfst. Met een strafkorting op hun uitkering omdat zij door hun eigen gedrag werkloos zijn geraakt.

Ik ben altijd blij als mensen een reactie achterlaten over een stukje dat ik heb geschreven. Verreweg de meeste reacties zijn afkomstig van vaste bezoekers op mijn weblog. Jij bent niet zo,n regelmatige vaste bezoeker. Des te leuker dus dat jij nu eens langs kwam. Ik dank je dan ook voor het achterlaten van je reactie. Waar ik iets minder blij mee ben is dat als ik op je naam klik ik de website van een Belgische  kunst site te zien krijg. Enige informatie over jou ontbreekt daar op. Op zich is het ontbreken van info over jezelf, of je een weblog hebt of zo,  natuurlijk helemaal niet verplicht. Dat je ” stilte-kunst be” onder mijn aandacht wil brengen vind ik ook niet erg. Want, zoals je dat goed hebt begrepen , ben ik net als jij dat bent  een liefhebber van kunst. Zo,n site als die jij onder jouw naam hebt geplaatst heeft dan ook mijn aandacht. Waar ik wel nieuwsgierig naar ben is welke relatie jij met  Stilte-Kunst Be hebt. Of het door jou is opgezet of wat dan ook. Kunstwerken van jou kom ik er namelijk niet op tegen.

De afbeelding die bij mijn logje hoorde waarop jij reageerde staat al lang niet meer afgebeeld op dit weblog. Toch wil ik je die niet onthouden, kijk hier maar. Wat betreft de afbeelding die ik boven dit logje heb geplaatst is een foto van twee pagina,s uit een boek over Joden in de literatuur en kunst. Het linker gedeelte is een werk van  Shalom of Safed, Levitas playing music in the Holy Temple. Het wat donkerder rechter gedeelte is een werk van Harry Lieberman dat Blessing of the moon heet.

Om deze reaktie achter te laten op de daarvoor bestemde plek vond ik net iets teveel en daarom heb ik het nu maar op deze plek gedaan.

Tijdens de laatste week waarop de herfst z,n mooiste kleuren verloor en het mooie , warme, herfstweer z,n plaats gaat afstaan aan een zuidelijke wind die naast wat regen ook veel wind gaat brengen is er ook nogal wat drukte en ophef ontstaan in de wereld van de mens in dit land. Niet alleen over de griepprik zoals ik hier voor al beschreef maar ook over de gevaren die Blonde Geert ons mogelijkerwijs zal bezorgen. De feiten over zowel de Mexicaanse griepprik alsook de gevaren voor de democratie die Blonde Geert in zich verenigd heeft  hebben de mensen verdeeld in de  “bekenners” en “ontkenners” . Ab en z,n kornuiten  hebben de feiten over de gevaren van de hulpstoffen die in het vaccin zitten via een persbericht ontkent en de waarheid geweld aan gedaan. Blonde Geert heeft op zijn beurt ontkent dat hij een gevaar voor de democratie is met de leugen dat zijn beweging zo democratisch als maar mogelijk is en heeft zodoende de waarheid over z,n alleenheerschappij binnen de PVV als laster bestempelt. En als klap op de vuurpijl zijn veronderstelde stemmers heeft zitten opjutten door te zeggen dat de aantijgingen die tegen hem gemaakt zijn een klap zijn voor z,n kiezers. Want z,n kiezers hebben alleen waarde voor hem door het getal, ze mogen alleen voor z,n PVV stemmen en moeten verder zwijgen.

Wat geen poeha veroorzaakte waren de recente branden in de duinen tussen Bergen en Bergen aan zee. Ook al weet men dat die zijn aangestoken. Men had het maar heerlijk verstopt tussen ander nieuws. En dat ik langs dit, hierboven geplaatste, bord kwam vorige week en aanvankelijk nog wel de humor van de vandaal kon inzien veroorzaakte ook al geen poeha, zelfs niet wanneer ik weer terugkwam en de andere kant van dat bord zag.

De netwerkkabel die mijn modem met mijn internet provider verbind gaf sinds twee maanden ( het zijn die maanden sinds mijn overstap van de vorige provider) een hoop poeha door het steeds weg vallen van het signaal.En dat was lastig met internet klusjes zoals bankieren, telefoneren , televisie kijken en radio luisteren.

Het leven gaat natuurlijk niet altijd over rozen. Zoals het leven van  Johanna Rafalowics bijvoorbeeld.  Ik ben bijzonder blij met dat wat zij de wereld heeft heeft geschonken. Het fleurt het leven weer een beetje op als ik even in een dip zit.

In de week voorafgaande aan de wintertijd is men zich ineens heel haastig gaan voorbereiden op een kwaal die een gemiddelde winter de gemiddelde mens op kan leveren, Influenza. Iedere winter weer steekt er deze seizoensgebonden epedemische ziekte z,n kop weer boven het maaiveld. En ieder jaar weer levert dat gemiddeld zo,n  20.000 mensen in dit land de griep op. En van die geinfecteerden gaan er gemiddeld weer gemiddeld tussen de 250 en 2000 mensen dood.

Het door Martinus Willem Beijerink in de negentiende eeuw ontdekte hele kleine beetje erfelijk materiaal dat niet tot de levende wezens wordt gerekend maar zich wel kan voortplanten met behulp van een gastheer is dus weer op tijd in deze streek van de wereld aangekomen. Om de WHO , Ab Osterhaus en Ab Klink te redden van een absoluut drama voor hen als het virus, het specifieke H1N1 virus, weg zou zijn gebleven. Want stel je toch eens voor dat deze laatste twee zouden blijven zitten met het vaccin dat ze op te grote schaal ingekocht hebben. Tot nu toe wisten ze zich nog geen raad hoe ze er ooit zonder kleerscheuren van af konden komen. Zonder een al te groot financieel risico.

De fabrikanten van de specifieke entstof tegen het H1N1 virus hebben verklaard dat èèn behandeling met die stof voldoende  bescherming zal bieden tegen het virus. Toch menen de beide Abben er twee te moeten indiceren. Uiteraard niet gemotiveerd door de medische noodzaak maar de financiele. De zorgpremie betalende burger mag dat financiele debakel voor beide heren voor een deel oplossen. Het is misschien wat cru en ongevoelig gesteld als ik hier zeg ( ik condoleer de ouders en andere nabestaanden van haar) dat ook de tragische dood van een veertien jarig meisje door het Mexicaans griepvirus voor beide heren een godsgeschenk is. Want nu is er vrij baan gemaakt om naast de bekende risicogroepen ook kinderen te gaan injecteren met die entstof.

Bestaande procedure,s die door apothekers genomen worden bij de verstrekking van geneesmiddelen bestaan niet voor de jaarlijkse griepprik. Althans, zo lijkt de praktijk. Een bijsluiter wordt , voordat en nadat de  prik gerechtigde z,n spuit gekregen heeft niet aan hem of haar verstrekt. Er valt dus blijkbaar iets te verbergen. In het begin van de afgelopen week heb ik m,n apotheker verzocht mij een bijsluiter te overhandigen van de gewone, voor dit jaar te geven griepprik en van die specifieke, op het H1N1 virus gerichte prikje. Met heel veel pijn en moeite kreeg ik alleen een als bijsluiter bedoelde computer uitdraai van het vaccin van vorig jaar. Met de mededeling dat ik die van dit jaar en van het Mexicaanse virus maar aan m,n huisarts moest vragen. Die was verheugd mij de bijsluiter van het gewone anti griepprikje te kunnen overhandigen. De andere zal pas rond 6 november beschikbaar zijn. Voorlichting geven is kennelijk voor sommige autoriteiten niet zo wenselijk. Zeker niet als het gaat om burgers te informeren dat bij het geven van de Mexicaanse griepprik je er gratis een kwikverbinding, squaleen, antibioticum en formaldehyde bij krijgt. Je kunt dus googelen naar deze stoffen. Ik geef hier slechts maar eentje, een schokkende als het op waarheid berust.

Zo,n landschap zoals hier is een plek waar ik van hou. De rust die het uitstraalt is minder rustig dan je zult denken. Het wemelt daar van geluidsbronnen die  konstante veranderingen teweeg brengen in de luchtdruk. De mens is hier niet de grootste geluidsbron, verre van dat zelfs. Het zijn de dieren, het water, de regen, het onweer, de bladeren van de bomen en de wind die zich hoorbaar maken. Wil je deze geluiden werkelijk horen dan is het niet voldoende om alleen je oren te gebruiken. Er is nog voldoende aan geluiden in je hoofd die hun best doen om het  “buitengeluid”  buiten te houden. Zoals bij mij dat gebeurd wanneer ik me niet voldoende zou concentreren op dat buitengeluid. Flarden van muziek, teksten en gedachten zijn wel eens in een opdringerige bui, in competitie als het ware met het buitengeluid. Ik moet me daarom nog wel eens inspannen om dat buitengeluid binnen te laten komen. Het gaat mij gelukkig gemakkelijk af.

Winkelstraten, supermarkten, wachtkamers, cafe,s ( op de Pilsner Club in Mokum na) restaurants en in de zalen van begraafplaatsen en crematoria zul je die stilte van het buitengeluid niet vinden. Het heeft er alle schijn van dat de mens niet buiten z,n eigen geluid kan. Het is muziek die doorgaans de boventoon voert. Als plaatsvervanger van het menselijk gebrek aan het vermogen werkelijk te kunnen communiceren met elkaar zonder ruzie te maken. Muziek maakt blij, verbroederd, ontroerd en troost. Op bestelling te verkrijgen.

Doordat de mens zo overdonderend vaak in aanraking komt met geluid dat door technologie voor ons hoorbaar wordt gemaakt heeft de mens iets heel waardevols verloren. Geluid wordt tegenwoordig op z,n technische aspecten beoordeeld. Als ik niet zo zou hebben opgepast en me niet hebben geconcentreerd op de verbluffend goede akoestische kwaliteit van de natuurlijke buitengeluiden had ik veel moois mis gelopen. Mijn oren zijn verwend door de geluidskwaliteit die Wisseloord mij bracht. Verwend wat techniek betreft. Wisseloord heeft mij geleerd dat het voor zeer getrainde oren, die van klassieke voorbeelden als Herbert Von Karajan bijvoorbeeld niet mogelijk was om een verschil in analoog en digitaal geluid te kunnen onderscheiden. Het was een grote ontdekking voor de muziek industrie om dat vast te kunnen stellen bij het begin van de CD. Het bleek niet noodzakelijk om alle oude opnamen opnieuw op te gaan nemen voor de CD.

Mijn oren leven op wanneer ik naast het buitengeluid ook nog technisch onvolmaakt geluid hoor. Ik hou daar van. Zoals deze opname van Nico met de Velvet Underground mij geeft. Luister maar.

Een computer heeft zo af en toe een schoonmaakbeurt nodig. Zo ook die van ons. Vorige week bleken de DVD speler en brander ineens onvindbaar in de stalen behuizing. Ze waren er wel maar de computer kon ze niet meer vinden. Code 39 was het enige dat dat ding me kon vertellen.  Dus moest ik even gebruik maken van Google en kon ik meteen in het register duiken om te zien wat er aan de hand kon zijn. Om te zien of er twee sleutels vermeld stonden, de ene met de naam  Upper Filters en de andere met Lower Filters. Die sleutels hadden die  DVD speler en brander als het ware achter slot en grendel verstopt en dus onvindbaar gemaakt. Sleuteltjes weg gooien en hopla. Omdat ik dan toch bezig was maar meteen meer karweitjes op en aan die computer gestart. En mij zitten verbazen over de hoeveelheid aan snoeren en kabels we in de loop der jaren er bij hebben gekregen. Niet alleen een computer heeft een hoop snoeren en kabels maar ook een geluids installatie. Tijd dus om ook daar weer eens wat meer logica in te creëren en alles weer eens netjes weg te werken. En van het èèn komt het ander. Er viel nog veel meer op te ruimen. En in te ruimen. Overal DVD,s en CD,s  hebben staan maakt het zoeken een stuk lastiger. En tijdens deze uitzoekerij viel het me vooral op dat ik steeds vaker naar de radio luister dan naar m,n CD,s. Om ze nu eens allemaal op mp3 formaat te gaan omzetten en op lege schijfjes branden is iets dat ik nog maar even bewaar tot een strenge winter.

Tijd om andere dingen te doen werd door deze opruim en schoonmaak activiteiten minder. Toch ben ik nog wel even naar de Oostvaardersplassen gereden. Om er weer eens heerlijk te kunnen genieten en te fotograferen. Want zonder die uitstapjes kan ik absoluut niet en wordt ik gek. Zelfs tijd om het nieuws te volgen schoot er een beetje bij in. Toch heb ik nog wel het èèn en ander mee gekregen. Een hebberige bankier die zo lief overkomt weet het rumoer rondom zijn persoon heel goed van zich af te houden en anderen daarvan de schuld in de schoenen te schuiven. Een West Friese Dagobert Duck die zich heel geliefd heeft gemaakt naar de inwoners toe van wat ooit een boerendorp was. De droom die hij had dat dit dorp ooit nog eens veranderd zou worden in  Scheringaville of gewoon Scheringa (om het Friese karakter van dit Noord-Hollands stukje polder te benadrukken) kan hij nu wel schudden of op z,n buik schrijven. Zeker is dat met het omvallen van de Scheringa Bank er veel meer zal omvallen.

Of doorwerken tot je 67ste , ook zo iets houdt de gemoederen flink bezig. Er is een oud spreekwoord dat als volgt luid: Oude paarden jaagt men achter de schans. Het betekent zo iets als dat hard werken voor de meeste mensen geen garantie is op een goed inkomen. Laat dit dan ook nu net de strekking zijn van het conceptplan wat Piet Hein Donner samen met Wouter Bos en Jan Peter Balkenende voor ogen staat. Mensen dus die al heel vroeg in hun leven hard aan de slag zijn gegaan met zware klussen hoeven dan , als dank, niet doorwerken tot hun 67ste. Nee, ze mogen met Socialistisch getinte Christelijke normen van naastenliefde toch gewoon met hun 65ste uit het arbeidsproces stappen. Met een stukje lagere AOW. Al die stratenmakers, vuilnismannen, havenarbeiders, bouwvakkers, verplegers en verpleegsters, brandweermannen en vrouwen en nog wel wat anderen worden dus gewoon genaaid. Genaaid door dit kabinet, door die Dagobert Ducken en nog wat hebberige typen. Het waren toch vooral de mensen met de lage salarissen die doorwerkten tot hun 65ste. Mensen, behorende tot de elite en dus tot het Hoger Personeel gingen al jarenlang gewoon met hun 60ste met pensioen. Omdat ze genoeg geld hadden verdiend om dat te kunnen bekostigen.

Hier en daar hoor ik nog wel een paar mensen blaten, blaten over die a-sociale voorstellen zoals een blonde blater het zo mooi verwoord. Het is jammer dat die blaters vooral tegen elkaar blaten.

Vandaag ga ik, zoals dat regelmatig gebeurd, naar het “oude land”. Een begrip dat voor mij duidelijk is maar waarvan niet iedereen weet wat ik daar mee bedoel of waar dat ligt. Het oude land is ieder plekje in Nederland dat niet tot de Ijsselmeerpolders behoort of tot de Maasvlakte en Ijburg.

Tijdens deze uitstapjes heb ik altijd de gelegenheid om een ritje te maken over dat oude land. Vandaag zit ik , net zo als de laatste keer, ergens in de buurt van de rivier waaraan Amsterdam zijn naam te danken heeft, de Amstel. Alleen zo,n ritje zal ik vandaag naar alle waarschijnlijkheid moeten missen. Want om door stevige plensen zure regen over de dijk van die Amstel voorbij Ouderkerk aan de Amstel te rijden met een scootmobiel tot aan de gekanaliseerde bocht bij het Amsteleiland  vind ik net iets te veel van het goede.

In mijn jeugd kwam ik daar veel. Samen met m,n tweelingzusje namen we de bus vanaf het Haaremmermeer Station inAmsterdam tot aan z,n eindpunt bij de kerk aan het einde van de Amstelveenseweg  bij de Kalfjeslaan bij het begin van Amstelveen. Een bus die geen nummer had maar een letter, bus H. Van daar uit liepen we onze avonturen tegemoet tot aan de Bovenkerkse Polder aan de dijk van de Amstel ter hoogte van dat eilandje in die rivier. We kwamen tijdens deze avontuurlijke tochten heel veel boeiende dingen tegen die we niet zagen in de straten van Amsterdam. Koeien en kalfjes, vlinders , hommels, bromvliegen en kikkers.

En er is veel, veel te veel veranderd in dit gebied. Dit oude land van mijn jeugd is niet meer. Amsterdam heeft er z,n nieuw Jerusalem gebouwd, Buitenverldert. En dat wat eens de Gemeente Nieuwer- Amstel was tot aan 1964 is nu bijna volgebouwd tot aan dat eilandje in de Amstel en is nu de Gemeente Amstelveen. Dit stuk  “oude land”  is  “nieuw land”  geworden. Gelukkig heeft er iemand nog wat bewaard van dat Oude Land en op het internet gezet. En helpt het mij om die beelden terug te halen en het verhaal van de historie van dat gebied.

Het eiland in die rivier, het Amsteleiland, was bezet door scheepswerven in mijn jeugd. Deze werven stonden er tot ongeveer de jaren negentig van de vorige eeuw. Ze zijn er verdwenen. En nu moet het een enclave worden voor de super rijken. Met een eigen bewakingsdienst. Het verbaasd mij dat dit lang niet zoveel beroering geeft als de bouw van een vakantie optrekje ergens op een schiereilandje in Mozambique voor een echtpaar die iets hebben met Afrika. Want wat mij betreft mogen ze daar permanent gaan wonen.

Ik zal hier niets aan toevoegen.Klik maar

Plaats jij  dit ook op je log?