Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2007

Vuurwerk en dierenliefde

Vuurwerk kan absoluut heel mooi zijn. Op vaste tijden, zoals de jaarwisselingen van de westerse mens en de Chinezen. Vuur, harde geluiden en mooie kleuren hebben nu eenmaal een magische uitwerking op de mens. Dat vuurwerk gevaarlijk is weten we natuurlijk allemaal wel. Vuurwerk doet echter velen tot stoppen met denken. En met beheersing. Op de tijdsgrens tussen het Oude en nieuwe jaar zou het afgestoken moeten worden , maar er zijn oh zo velen die de beheersing gewoonweg niet kunnen opbrengen om ook tot dat tijdstip te wachten. Al weken van te voren beginnen ze met het afsteken. Het meest trieste  daarvan is dat deze mensen, volwassen en jong, ineens niets geven om dieren. Micha, onze nieuwste aanwinst, is op dit moment doodsbenauwd. Durft bijna niet naar buiten te gaan. Hij staat te trillen op z,n net èèn-jarige pootjes van angst. Ik draai dus maar lekker veel muziek DVDtjes om hem af te leiden. Dat helpt een beetje. Geef mij maar de muziek voor het koninklijke vuurwerk van Georg Friedrich Haendel.

De afbeelding is een hand gekleurde ets van de Royal fireworks op 15 mei 1749 te London.

Read Full Post »

Leibele,s kerken op zondag

Rouw- en begrafenis rituelen zijn overal op deze planeet verschillend.Het uitbundige van de Mediterrane culturen vind je niet in het koele Noorden. Boedisten hebben een heel andere kijk op de dood dan de katholiek. Het verdriet dat de rouwenden hebben om het verlies van een dierbare is echter universeel. de dood is moeilijk te aanvaarden ondanks dat het onlosmakelijk verbonden is met het leven. Ontkenning is een vast onderdeel in het verwerkingsproces. Het geloof in een eeuwige leven, de hemel en zelfs de hel zijn daar symtomatische voorbeelden van. Rouw rituelen hebben er binnen iedere cultuur iets mee te maken. Vandaag, na het overlijden van een dierbare in mijn familie het joodse gebed voor een dode. Het Kaddiesj.

De afbeelding is een pentekening van Shoshanna Brombacher en het heet: Man goes to his eternal home. Vanaf morgen schrijf ik weer over luchtere zaken.

Read Full Post »

Lawaje

Vandaag is de lawaje van Leo. In het Nederlands dus z,n begravenis. En vandaag zal het leven voorzichtig weer verder gaan voor zijn dochter, zoon en tweede vrouw. Woorden  kunnen niet vatten wat ze op het moment voelen van het definitieve afscheid. Muziek en een gedicht is het enige passende voor dit moment.

The five stages of grieve

The night I lost you
someone pointed me towards
the Five Stages of Grief.
Go that way, they said,
it’s easy, like learning to climb
stairs after amputation.
And so I climbed.
Denial was first.
I sat down at breakfast
carefully setting the table
for two. I passed you the toast
you sat there. I passed
you the paperyou hid
behind it.
Anger seemed more familiar.
I burned the toast, snatched
the paper and read the headlines myself.
But they mentioned your departure
and so I moved on to
Bargaining. What could I exchange
for you? The silence
after storms? My typing fingers?
Before I could decide, Depression
came puffing up, a poor relation
its suitcase tied together
with string. In the suitcase
were bandages for the eyes
and bottles of sleep. I slid
all the way down the stairs
feeling nothing.
And all the time Hope
flashed on and off
in defective neon.
Hope was a signpost pointing
straight in the air.
Hope was my uncle’s middle name,
he died of it.
After a year I am still climbing,
though my fee slip
on your stone face.
The treeline
has long since disappeared;
green is a color
I have forgotten.
But now I see what I am climbing
towards: Acceptance
written in capital letters,
a special headline:
Acceptance.
Its name is in lights.
I struggle on,
waiving and shouting.
Below, my whole life spreads its surf,
all the landscape I’ve ever known
of dreamed of. Below
a fish jumps: the pulse
in your neck.
Acceptance. I finally
reach it.
But something is wrong.
Grief is a circular staircase.
I have lost you.

Het gedicht is gemaakt door Linda Pastan en de afbeelding door Dawn Nakashima en het heet: Rice cakes. De Muziek is van Max Bruch, het heet Kol Nidrei.

Read Full Post »

Voor Leo

In de nacht van zondag op maandag, de vier-en-twintigste december van dit jaar is Doggy,s vader, mijn schoonvader, overleden. Heel onverwachts. Na z,n herseninfarkt van maanden terug heeft hij heel hard gewerkt aan z,n herstel in het revalidatiecentrum waar hij tijdelijk zou wonen. Hij heeft geknokt en dat had nog succes ook. Het ging steeds beter met hem. Maar uiteindelijk was zijn lichaam niet meer bestand tegen z,n kwalen. Misschien was het z,n hart, misschien was het een nieuwe “stroke” dat hem fataal werd. We zullen het nooit weten. Al is Leo nu niet meer onder ons, in de herinnering leeft hij in ons voort. En zo moet ik nu denken aan z,n jeugd. Als èèn van de beste vriendjes van een broer van mijn vader. Aan de buurt waar zij beiden opgroeiden en naar de zelfde school gingen. Aan hoe de Duitsers hun jonge levens in diggelen gooiden. Aan de razzia in het trappenhuis van de Rijnstraat waar zij beiden woonden en de bescherming die Leo van m,n opa en oma kreeg op dat moment. En ik hoor de muziek van èèn van Leo,s favoriete zangers, Leo Fuld. Speciaal hier voor hem: Spiel Zigeiner.

De foto laat een stukje van Leo,s oude buurt zien in de Amsterdamse Rivierenbuurt.

Read Full Post »

Leibele,s kerken op zondag

Het was op de drie-en-twintigste december dat mijn tweelingzus en ik door de bisschop van Haarlem, monsigneur Dodewaard geheten, gedoopt en gevormd werden en dat wij als toetje ook nog eens onze eerste communie deden. En wij waren niet de enigste kinderen en volwassenen die dat ondergingen. Op zich is het niet zo,n bijzondere gebeurtenis. Miljoenen mensen overkomt dat. Verreweg de meesten weten niet beter dan dat het zo hoort. Van huis uit zeg maar. Bij deze groep op die decemberdag was dat anders. Ze werden met volle verstand “katholiek”. Mijn zus en ik waren twaalf jaar en we deden het omdat onze ouders dat zo graag wilden. Theaterspel was voor zus en mij een vast onderdeel van ons leven als tweeling. Deze voorstelling, het spel alsof we katholieke kindertjes waren, ging heel snel voorbij. Toch is er iets blijven hangen van deze ervaring, ik spreek nu namens mezelf en niet namens mijn tweelingzus. Johann Sebastian Bach,s  Weihnachtsoratorium is èèn van de mooiste stukken muziek die ik ken. Ieder jaar in deze periode belanden die schijfjes weer in mijn cd-speler.en geniet ik weer van het allermooiste stukje dat ik ooit gehoord heb.

Het schilderij is gemaakt met olieverf op canvas door Sara Nadeau en het heet: Violin

Read Full Post »

Auteursrechtbeleidsbrief

Onze minister van Justitie heeft nu ook een nieuw Nederlands woord aan onze taal toegevoegd. Auteursrechtbeleidsbrief. Nieuwsgierig als ik ben moest ik het dan ook gelijk eventjes lezen. Met commentaar op deze brief wacht ik nog eventjes, het is nog te vers om er nu al iets zinnigs over te zeggen. De foto hierboven is op dezelfde plek gemaakt als die foto van gisteren, alleen iets ander weer en naar de andere richting genomen.
De foto,s op dit log zijn van mij maar iedereen mag het gebruiken zolang mijn naam maar vermeld wordt.

Read Full Post »

Een goed verdraaid beeldverhaal

Vanaf het moment dat een groepje joodse mensen zich enige honderden jaren nadat hun “messias” stierf afscheidden van de joodse religieuze gemeente en deze nieuwe religieuze beweging aardig aan de weg timmerde in die zin dat het zich fanatiek opdrong aan iedereen in de Westerse wereld, werd er een stukje geschiedenis vervalst. de Israelisch- Palastijnse wereld verloor haar uiterlijk en kreeg die van de West Europese wereld. De feestdagen van deze nieuwe religieuze beweging verving de feestdagen van de oude Europese religies. De door de kunstenaars van de nieuwe religie gemaakte voorstellingen van de wereld van hun grote held, Jezus van Nazareth, kreeg een Oud Europees uiterlijk. Het was het begin van het fenomeen van de marketing industrie. Zeer succesvol. Het schilderij van Fritz Von Uhde (hier boven) dat de zware tocht van de timmerman Josef en zijn vrouw Maria naar Bethlehem voorstelt is daar een prachtig voorbeeld van. Nergens in het Midden-Oosten heb je zo,n landschap.

Read Full Post »

Older Posts »