Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juni, 2008

De tijd vliegt voorbij

De laatste weken hebben we het hier nogal druk. Bij het opknappen van het huis lijkt het alsof de tijd bezig is met een maratonwedstrijd die het beslist wil winnen. Begrippen zoals “ik kom tijd te kort” of “de tijd vliegt voorbij”  spoken af en toe door mijn hoofd. Maar ja, tijd is doodgewoon een relatief begrip. Vanaf de dag dat ik bijvoorbeeld zeven jaar was geworden duurde het heel lang voordat ik weer jarig was. En vanaf mijn laatste verjaardag ben ik, al zitten er gelukkig nog drie maanden tussen , al weer een jaartje verder, al weer negen-en-vijftig.

Sinds het moment waarop mijn laatste werkgever en mijn lijf besloten dat ik voorgoed met vakantie mocht is het begrip “week” niet meer hetzelfde gebleven voor mij. Het lijkt er nu meer op dat mijn week begint wanneer ik mijn pillen voor een week klaarzet. En toch betekent het automatisch niet dat ik het, ondanks de WAO nooit druk heb. Zoals de eerst komende vijf dagen. Morgen een kast ophalen in Vianen die we via Marktplaats hebben gekocht. En dinsdag naar het Ziekenhuis. Woensdag naar een aangepaste keuken gaan kijken, donderdag zaken regelen die onder andere de overheid ons nu eenmaal oplegt en ons dwingend verplicht bij ons te hebben ( de identiteitspapieren of, zoals dat zo mooi heet, een Auschweiz).

Tijd is een maat-eenheid die voor tal van zaken noodzakelijk is. Voor een beeld te krijgen van de geschiedenis van onze wereld, de geschiedenis van alles wat zich daarop bevind. Tijd is er in overvloed, tijd is schaars. Soms wil je dat een week meer dan zeven dagen heeft, zoals The Beatles bijvoorbeeld. Ondertussen wordt de ruimte die de jaren van elkaar scheidt steeds kleiner en kom je dan ook steeds vaker door een hekje heen.

Read Full Post »

Leibele,s lievelingsteksten op donderdag

De heren zijn al weer wat ouder maar nog steeds aardig verslaafd aan de buhne.Het wilde van de beginjaren van hun groep is er door leeftijd een beetje uit gesleten. Echt “wild” kun je ze dan ook niet meer noemen. Maar ze blijven gewoon hun best doen. Gelukkig maar want deze uitvoering van Wild Horses mag er best wel zijn. De tekst hebben ze beter in hun hoofd zitten dan een paar collega,s die zich Guns N Roses noemen.

Read Full Post »

De hulptroepen

Er beland ondanks de NEE NEE stickers op de klep van de brievenbus best nog wel wat vulles via de gleuf op de deurmat. En soms is die vulles echt vulles. Zoals tien minuten geleden gebeurde bij onze voordeur. De nazaten van de NSB-er Hak Holdert vonden het weer eens nodig om hun trots gratis te verspreiden. Ik weet natuurlijk best wel dat je de opvolgende generaties van boeven niet gelijk moet stellen met de boeven zelf. En ik weet natuurlijk ook wel dat de betrouwbaarheid van de verslag-geving van de Voilkskrant, Nova en de Telegraaf praktisch even groot is. Maar toch, mijn ouders hebben me een ontzettende aversie bijgebracht naar deze krant die eigenlijk vanaf 1945 dertig jaren niet meer mocht verschijnen. Het toeval wilde echter dat bij het binnenwerpen van deze Telegraaf er ook de nieuwste editie van het lijfblad van het Joods Maatschappelijk Werk bij zat. Dus mocht ik psychisch leed beleven door het niet door mij geapricieerde cadeau, dan zijn de hulptroepen onderweg.

Read Full Post »

Een beeld uit m,n jeugd

De bezoekers van Mannie zullen het wel met me eens zijn. De wereld die hij creeert en ons laat zien op zijn weblog is een dromerige wereld. Een wereld die je soms een deja vu achtige ervaring geeft. Je hebt soms het gevoel bij èèn van z,n vele kunstwerkjes het al te kennen, dat je al een keer op zo,n plek bent geweest. Soms ook roept zo,n werkje een beeld uit een ver verleden bij je op. Dat had ik met een recent postje bij hem. Het heette “The Corral”. Ik zag ineens een televisie serie uit m,n jeugd opdoemen. Een Amerikaanse serie die tussen 1959 en 1966 werd uitgezonden. Het ging over een stelletje echte cowboys die konstant onder weg waren met een kudde koeien. Het heette Rawhide en de titelmuziek zal ik nooit kwijtraken.

Read Full Post »

Symboliek

Bij het begrip van verlies past een bepaalde symboliek. We kennen het allemaal. Het abrupte einde van een liefde bijvoorbeeld kennen de meesten onder ons natuurlijk wel. Zo,n einde is door menig dichter, schrijver en musicus in woorden en klanken weergegeven. Het heeft een kleur mee gekregen. Heel duidelijk wat verlies betreft heeft de Roomse Kerk bijvoorbeeld de kleur paars en zwart gekoppeld als symbolische kleuren voor verlies. Symboliek maakt zoiets als verlies, dood en rouw wat dragelijker. Het spreekt de taal van ons onderbewuste. Het maakt het mogelijk om daardoor gezamelijk dat gevoel met elkaar te delen, te weten wat het is, zonder het elkaar te hoeven uitleggen. Een Achterhoekse popgroep uit de periode van 1966, afkomstig uit Winterswijk bijvoorbeeld had de treurige naam: Death. Bij ieder optreden begonnen ze met de eerste acoorden van Chopin,s Dodenmars.

De elf Oranje spelers droegen gisteravond in de wedstrijd tegen Rusland een zwarte rouwband. Waarom was natuurlijk heel begrijpelijk. Symbolischer kan het eigenlijk niet.

Read Full Post »

Nog effe geduld

We zullen toch nog eventjes moeten wachten. De geleisuiker hebben in ieder geval al weer een paar weken in huis. De recepten wat je zoal kunt maken van de vruchten die op deze foto nog in een pril stadium zijn is een heerlijke zoektocht op het wereldwijde web en in de bibliotheek. En geloof me, het klinkt allemaal heerlijk. Zoals Janneke,s recepten al laat zien:

Bramen en suiker in een middelgrote pan met dikke bodem mengen. Citroensap toevoegen en boven laag tot matig vuur roeren tot de suiker is opgelost. Langzaam aan de kook brengen, vuur lager zetten en boven middelhoog vuur 15-20 minuten borrelend tot jam laten inkoken. beweeg over de camera voor een foto
Jam van het vuur halen en 2 minuten laten staan zodat belletjes kunnen wegtrekken. Het hete mengsel (eventueel door een zeef om de pitjes op te vangen) in hete, gesteriliseerde potten scheppen en direct afsluiten. Op de kop laten afkoelen.
Afgekoelde potten van etiketten met inhoud en datum voorzien en op een koele, donkere plaats bewaren. Jam na openen in de koelkast bewaren. beweeg over de camera voor een foto

Read Full Post »

De puntmutsen

k ben niet zo,n liefhebber van het voetbal. Dat komt een beetje door Eb Van der Kluft . Deze ex voetballer en aanvoerder van het Nederlands Elftal was tevens de tweede vader van mijn moeder. En als stiefvader was hij lang zo korrekt en sportief niet als dat hij in het voetbal was. Als kind nam hij me regelmatig mee op de zondagmddagen naar het Olympisch Stadion en bekeken we de wedstrijden vanaf de eretribune. Als voetballer had hij de bijnaam “de grote bek”. Dat had hij dus ook op de tribune en hij zat vol met flauwe grappen. Grappen die ten koste gingen van de man bijvoorbeeld die met “versnaperingen” voorbij de toeschouwers liep om ze aan de man te brengen. Voetbal was mijn opa en ik kreeg er een hekel aan. Het toeval wil dat mijn zoon al bijna z,n hele leven van deze sport houd. En dat noopt mij om toch maar de avonturen van het Oranje Team van nu te volgen. Deze avond zal ik dan ook weer twee keer drie kwartier iets bekijken dat ik onder normale omstandigheden niet zou bekijken. Maar ja, ik vind dat ik gewoon mee moet kunnen praten met m,n zoon als hij z,n enthousiasme over het voetbal aan mij zal tonen. Want dat doet hij.

Ook al ben ik zelf al een opa , mij zul je nooit aantreffen als oudje zoals deze drie die ik in de verte op een grasveld ergens zag zitten. Voor mij niks geen oranje frutsels en vlaggen. Het is al treurig genoeg dat m,n bakker het Vikorn dat ik twee keer per week bij hem haal al voor de derde week z,n bruine kleur voorzie van een oranje gloed.

Read Full Post »

Leibele,s lievelingsteksten op donderdag

Micha, dat kleine bolletje wol dat bij ons woont en hier door Brendy die aan de overkant bij vrienden woont en Micha met z,n bek vasthoud  zijn dikke maatjes. Zodra Micha Brendy al buiten hoort moet ie er uit. Je kunt rustig stellen dat z,n hart behoorlijk tekeer gaat zodra hij z,n maat in de gaten krijgt. Verliefdheid is het juiste woord voor wat die twee voor elkaar voelen. De tekst die ik voor vandaag heb gekozen heeft en iets met het vorige logje en iets met dit logje. Het hart speelt daarin een hoofdrol. Het is gezongen door Buddy Holly en het heet, hoe kan het ook anders, Heartbeat. Luister en zing mee.

Read Full Post »

Een rund met een lege pen

Vanochtend is mijn cardioloog over de brug gekomen met mijn medisch dossier. Helemaal compleet is dat dossier nog niet. Zo ontbreken er wat cd-roms en de opname-verslagen van de periodes dat ik nog een dag en nacht na het dotteren en zo in het ziekenhuis moest verblijven. Voorlopig valt er nog wel wat te zaniken bij hem. Bij het doorlezen van het dossier heb ik nu in ieder geval ontdekt dat mijn cardioloog mij (door de specialist van het AMC voorgeschreven medicijn) Plavix als na-behandeling heeft onthouden. Blijkbaar was zijn vulpen of ballpoint leeg of had hij geen receptenboekje meer. Al na enige maanden sinds die eerste dotterbehandeling waarbij een stent werd geplaatst kwamen de typische klachten van angina-pectoris weer terug. Die klacht heeft hij nooit serieus genomen. Hij sloot een cardiaal probleem uit en stuurde me maar gewoon naar de longarts. En tijdens een inspannings onderzoek bij de longspecialisten van het Onze Lieve Vrouwe Ziekenhuis in Amsterdam bleek wel degelijk dat er iets niet goed was met dat hart van mij. En die specialist was zo allert om dit gelijk door te geven aan mijn cardioloog. Het resultaat echter van de laksheid van mijn cardioloog inzake het (niet) geven van Plavix is voor mij dagelijks te merken. Een voor de eeuwigheid dichtgeslipt bloedvat in mijn rikketik zorgt voor nogal wat beperkingen. Een vat overigens ook dat niet meer open te krijgen is, zelfs niet met balonnetje met een diameter van anderhalve millimeter en opgeblazen met een druk van zestien atmosfeer. Een bloedvat ook dat door z,n kronkelige bochtjes en een slechte kwaliteit van z,n wanden niet echt leent om er een nieuw stukje tussen te zetten zodat het bloed er weer gewoon doorheen kan stromen. Deze ontdekking maakte me dus wel even heel pissig en verdrietig ook. Menselijk natuurlijk omdat de emotie boosheid en verdriet zo dicht bij elkaar liggen. Ik zal het eerst allemaal maar eens laten zakken, al die informatie die ik nu in handen heb. Daarna is het pas zinnig om eens te onderzoeken welke stappen ik het beste kan ondernemen.

Read Full Post »

Zonder de bus wordt het duidelijk

Al negen dagen lang zijn de Almeerse busbanen zonder bussen. En al even veel dagen zie je meer voetgangers en gangsters op de fietspaden. Bij het boodschappen doen heb ik niet de indruk dat de middenstanders minder omzetten en heb ik ook nog niet gehoord dat er minder arbeid geleverd wordt. Iedereen komt gewoon op zijn of haar werkplek en school hier in Almere. En echt nieuws is het, naar het schijnt, ook niet meer. Dus mogen de chauffeurs wat mij betreft doodgewoon door blijven staken. En mogen hun collega,s van de trein zich er bij aansluiten.  Want als ,door de onbetrouwbaarheid van deze overheid, het land plat komt te liggen zal de winst niet alleen ten goede komen aan de stakers maar aan veel meer mensen. En zal er eindelijk iets duidelijk worden van wat de ongeremde privatiseringsdrang van de overheid voor een gevolgen kan hebben. Gevolgen die veel meer zijn dan die paar dingen waarvoor de chauffeurs staken. Dan wordt eindelijk eens duidelijk wat de gevolgen van al die privatiseringen en openbare uitbestedingen zijn voor het vervoer van gehandikapten en patienten die om medische redenen speciaal vervoer nodig hebben.

Read Full Post »

Older Posts »