Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2008

Foxy Lady

Het is meer toeval dan gewoontjes dat ik een vos tegen kom zo rond de Oostvaardersplassen. Niet omdat het beestje zo alleen is, er zijn meer dan genoeg vossen in en rond de Oostvaardersplassen en daar buiten. Het is z,n kleur en de omgeving van al het riet die hem helpen om bijna onzichtbaar te zijn voor onze ogen. Om hem dan ook nog op een foto te krijgen met de beperktheid van een Canon Powershot S3 is puur mazzel. Ik vind het altijd een boeiend gezicht om zo,n dier in de vrijheid van de natuur tegen te komen. M,n tweelingzus , die een boerderijtje bewoond in het land waar Sint Bonifatius probeerde de inheemse bevolking te kerstenen en door diezelfde bewoners werd vermoord, is niet zo gesteld op deze viervoeter met z,n lange staart. Het scheelt haar immers jaarlijks wel een paar kippetjes. Dierenliefde is schijnbaar afhankelijk van de soort, de tijd en de omstandigheden. Of je er velen om je heen hebt, waar je woont en welke bedreigingen ze hebben voor jou en je bezittingen.

In de Middeleeuwen werd de vos beschreven als demonisch, wreed en moorlustig. De oorzaak van voedselschaarste en hongersnood werd hem toegerekend. En zo werd de vos de hoofdpersoon van een Middeleeuws episch dierdicht  “van den vos Reynaerde” . En bezong Jimmy Hendrix een vrouw als Foxy ofwel sluw.

Read Full Post »

Het is een christelijke traditie dat er mensen zijn die iets diepzinnigs te vertellen hebben aan een heel volk. In het klein binnen de dikke muren van de huizen van god aan de daar verzamelde gelovigen. Of vanuit de dikke muren van de beslotenheid van de woning van de plaatsvervanger van god dat zich in Rome bevind. En , zoals Beatrix dat ook dit jaar weer deed,  binnen de muren van haar Paleis in s`Gravenhage. Het toeval van de toespraken dit jaar is wel dat het over de generaties van nu gaat. Over de verhoudingen tussen oude mensen en jonge mensen. Over de manier waarop beiden met elkaar omgaan of dat nu juist niet doen. Over het eigenbelang en het belang van anderen.

Het eigen gedrag van een generatie naar een andere generatie heeft soms verschrikkelijke gevolgen. Een ouder die zijn kinderen verwaarloosd, mishandeld of sexueel misbruikt moet niet mopperen over het wangedrag van jongeren. Rascisten moeten niet klagen over het wangedrag van sommige Marokaanse jongeren. Sociale diensten moeten niet verbaasd zijn dat sommige klienten het dievenpad opgaan. Een baby die in het ziekenhuis van Almere belande door de gevolgen van ondervoeding omdat de sociale dienst weigerde de moeder een bijstandsuitkering te geven zal dat voor de rest van z,n leven de gevolgen met zich mee dragen. De  jonge generaties nemen hun ervaringen mee naar de tijd dat zij de oude generaties zijn. Totdat de bom barst als begrip en respekt voor elkaar uitblijft.

Note: de titel van deze post is een citaat dat afkomstig is uit de kerst toespraak van onze vorstin.

Read Full Post »

Jan Peter,s trots

Het polder landschap van dit land inspireerd niet alleen dichters, schrijvers, muzikanten en schilders. Het inspireerd ook menig politicus. Meinoud Marinus Rost Van Tonningen, Joop Glimmerveen,  Hans Janmaat , Geert Wilders en Rita Verdonk  hebben daar hun trots aan benoemd. Dit is een kenmerk van “Nationalisme”. Misschien kwam het door Boudewijn de Groot,s gecomponeerde  en Ruud Engelander,s geschreven tekst ” Jimmy ”  dat ook Jan Peter Balkenende inspireerde om z,n politieke ideetjes van beeldspraak te voorzien. Na Jan Peter,s referentie aan de Hollandse helden uit lang vervlogen  dagen over zijn nationale trots op Holland heeft hij nu de tegenwind die er altijd staat in ons polderlandschap en ons er toe aanzet om er hard tegenin te trappen als metafoor gebruikt voor de strijd tegen de gevolgen van de kredietcrisis. In z,n vandaag in het Financieel Dagblad gepubliceerde essay,Op Karakter , schrijft hij dat de  “Nederlander” zich niet zo snel uit het veld laat slaan bij een beetje tegenwind. Ik krijg een beetje de kriebbels van Jan Peter,s trots. Het sterkt mijn idee dat de Nederlandse Politiek steeds nationalistischer wordt.

Read Full Post »

Zeg het maar

Vanaf nu kunnen jullie hier af en toe kiezen tussen twee versies van het zelfde lied.  Niet op een vaste dag voorlopig omdat ik nog zoveel andere dingen te doen heb. Vandaag is de aftrap , Mistic Eyes. Gespeeld door Them en Tom Petty and the heartbreakers. Ik ben benieuwd. De keuze van dit nummer heb ik gemaakt rond half èèn in de middag in het bos tijdens het uitlaten van Robin en Micha.

Read Full Post »

Op vrijdag avond

Amsterdam huilt, misschien heb je dit lied wel wat vaker gehoord. De tekst is nooit meer uit m,n hoofd geraakt vanaf die allereerste kennismaking met dit lied dat door Kees Manders, een broer van Doris z,n schitterende tekst kreeg en gezongen werd door zijn vrouw, Zwarte Riek. De wereld van de nooit door mijn vader vertelde verhalen van zijn  jeugd kregen vorm in mijn voorstellingen daarvan. Flarden daarvan begonnen zich meester te maken van mijn fantasie. Af en toe waren er ineens de moffen in hun uniformen op de hoeken van straten van mijn jeugd. Niet echt natuurlijk, gelukkig niet. Mijn vader bleef zwijgen, sprak er helemaal niet over. Dat was geen uitnodiging er dan maar zelf vragen over te stellen aan die man. Ik had met hem te doen.  De kleine angsten die ik doorstond als m,n fantasie me greep op straat, mij in in z,n macht had, stelde natuurlijk niets voor als ik dat vergeleek wat hij wel moest doorstaan. Het heeft lang geduurd voordat ik iets positiefs kon ervaren van “dat” wat er ooit was in het Amsterdam van het Europees joods leven. Kan ik gewoon de traditie van sjabbes een beetje herleven. Kan ik gewoon van het jiddische leven genieten. Ik hoef niet te  “lernen” , het  Iwriet vind ik maar moeilijk,  ik hou me niet aan de Mitzwot en ik ben geen fan van het huidige Israel.

Het is vrijdag avond, de sjabbes is daar. En ik geniet van wat er over is gebleven

Read Full Post »

Langzaam

Het gebeurd maar al te vaak dat de kleuren in de lucht zo snel naar het donkere vervagen. Meestal is het in een poep en een zucht gebeurd dat de middag  wordt opgeslokt door de avond.  Je moet er gewoon de tijd voor nemen om die verandering niet zo snel te laten verlopen. Tijd is maar een raar fenomeen. Het is dan wel zo dat de huidige uurwerken de tijd exakt meten en weergeven, maar dat zegt  nog niets over de  “klok”  die ergens diep in ons zit en ons een heel eigen tijdsbeleven bezorgd. Door de drukte van de laatste weken had ik nauwelijks de tijd voor de tijd.  De minuten, uren, dagen en weken gingen zo snel mijn neus voorbij dat ik nauwelijks in de gaten  had dat  het vallen van de avond zo mooi is in deze periode van het jaar.

Rond vier uur vanmiddag was ik heerlijk aan de rand van de Oostvaardersplassen en genoot van al het moois dat er te zien was. De temperatuur zakte met forse schreden bij het onder gaan van de zon. Het geluid van plotseling opvliegende gansen en het geloei van een paar Hekrunderen verdreven bij mij het besef van de voortschrijdende minuten. En ik genoot van dit prachtig stukje entertainment dat iedere dag opnieuw weer voor ons gratis beschikbaar is. Je moet er enkel maar even de tijd voor nemen. En dat is en tot rust komen.

Read Full Post »