Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2009

Opeens verschenen ze in onze visuele wereld. De streepjescode nam bezit van alle verpakkingen. Lelijke verpakkingen werden misschien iets lelijker. De mooi verpakkingen zoals een groot aantal hoezen die de zwarte vinylschijven in zich sloten en daardoor beter verkoopbaar maakten werden er stukken lelijker door. Net zo als de kaften van boeken. Een lichte vorm van walging nam stilletjes bezit van mij bij die toenemende confrontatie met die gekke streepjes.

Die streepjes namen de plaats in van de cijfertjes en letters die op de verpakkingen stonden. Het aantal cijfers en letters van deze nummeringen waren voorheen, dus voordat de streepjescode z,n intrede deed, verschillend. Sommige produkten waren gemerkt met slecht vier of vijf tekens, anderen weer met zeven of meer. Tegenwoordig bestaan ze allen uit twaalf tekens. Natuurlijk is zo,n aantal tekens reuze handig om het ontelbare telbaar te houden en er dan ook nog  aan af te kunnen zien wat voor produkt  het verbergt. Het schept een bepaalde orde in de chaos en vergemakkelijkt zo de distributie en verkoop van de produkten.

Maar produkten zijn niet het enige wat men makkelijk wil kunnen identifiseren. Ook dieren en mensen zelf. In de loop der geschiedenis deed men dat nog wel eens. Zoals het dragen van een bepaalde vorm hoed voor joden. Of merktekens zoals het gele oormerk voor runderen en  de gele ster voor mensen met een joodse opa en oma. Wanneer er echter een grote groep joden bijeen gedreven zaten in een ruimte dat afgesloten was van de rest van de wereld was het dragen van de gele ster als merkteken niet funktioneel meer. Men begon ze te merken door middel van getattoeeerde nummers op de armen.

Als we nu denken dat dit nummeren van mensen voorbij is hebben we het falikant mis. We hebben tegenwoordig een burgerservice nummer. Een nummer van ons ziekenfonds en meer. We zijn herkenbaar met heel ons hebben en houden van onszelf. En het is waar, Big Brother houd ons volledig in de gaten.

De merk technologie gaat tegenwoordig een stap verder. Veel verder dan dat de Nazi,s bijvoorbeeld gingen. Ergens op een ver weg gelegen plekje op deze aarde, ergens in Alaska, werken ze er verdomde hard aan. Ze ontwikkelen er allerlij technologieën. Zoals hele kleine streepjescodes in superkleine  vloeibare chips. Chips die heel gemakkelijk geinjecteerd kunnen worden. Deze chips, gecombineerd met communicatie technologieën kunnen desastreuze gevolgen hebben voor ons individuen. En zijn wij allen geheel overgeleverd aan Big Brother.

Advertenties

Read Full Post »

Onze toverkol

Ze staan weer overal in bloei, deze prachtige klaprozen, in de volksmond ook wel slaapbol, kollebloem of heksenkruid genoemd. Vandaag kwam ik ze , zoals iedere dag in dit jaargetij, weer tegen. Ik kon niet nalaten om er de tigste foto van te nemen. Deze tere pracht heeft sinds mijn vroege jeugd een tijdloze indruk op mij gemaakt. Vandaag zat ik bij het zien van deze prachtige bloemen een beetje te mijmeren over de benamingen die men er aan gegeven heeft. Kollebloem , een bloem dus waar het woord kol in zit, verwijst naar een heks. En ik moest ineens denken aan enge mensen die de kunst van het toveren machtig zijn. Zo kwam ik op de bijnaam van onze Minister President  die de naam van die tovenaarsleerling Harry Potter gekregen heeft.

Onze toverkol die zich zo meelevend opsteld naar een Volendamse zanger die getroffen is door een hevig en intens liefdesverdriet. Die z,n  medeleven met de zanger,s voorbije liefde  aan het ganze volk toonde.  Zo,n medemenselijkheid van een Minister President is uniek. Zijn werkkamer in het Torentje zou hij moeten verruilen voor een preekstoel en een werkkamer in een RIAGG. Want stel dat de zoete klanken van de blues, de klanken die mij in mijn jeugd me troost konden bieden bij het sterven van weer een verkering,  geen troost meer kan bieden aan hen die een gebroken ziel hebben. Een luisterend oor zou dan een hele troost zijn.

Laat onze toverkol een keuze maken tussen het landsbelang of het individueel belang. Laat hem van die keuze z,n beroep maken. Dat is wel zo duidelijk  voor wat we van hem kunnen en mogen verwachten.

Read Full Post »

Het was in de eerste klas van de lagere school dat ik leerde schrijven. Dat ik leerde dat woorden in geschreven taal uit letters bestaan. Dat een C soms een S  of een K is. Voor een zes jarige vond ik dat best wel raar. Hoe kan èèn letter nu twee verschillende letters zijn? Maar ,zo  braaf als ik was in dat prille begin van de grote school, slikte dat. De juf op wie ik stiekem een beetje verliefd was zou het wel heel goed weten. Tegen het einde van dat eerste jaar leerde ik het woord “vacantie” schrijven. Vacantie met een C. Ik had me voorgenomen om dat woord dan ook voor altijd met een C te schrijven. Ik was apetrots dat ik dat rare systeem door had. Het klopte want de juf had dat woord op de laatste dag van dat schooljaar nog eens expres heel erg groot op het schoolbord geschreven. Vol zelfvertrouwen begon ik dan ook aan m,n eerste echte grote vacantie, wetende dat ik over zes weken al naar de tweede klas zou gaan en dat m,n juf dat ook zou doen.

In de tweede klas vertelde juf aan ons dat vacantie ineens met een K geschreven moest worden. Dat een stel meneren dat hadden afgesproken. Ik begreep dat niet en voelde het een beetje als veraad. Ik had niets in te brengen en moest gewoon die C voor een K verruilen. Maar ja, de juf vond dat ik al heel mooi de letters kon schrijven. Ze noemde ze  “blokletters”. Dat schooljaar leerde ik nog veel meer woorden schrijven. Ik vond mezelf knap. En ik ging, zoals ze dat noemden alweer over.

Ergens in dat derde schooljaar gingen mijn vader en moeder samen met ons verhuizen. Van Amsterdam West naar Amsterdam  Centrum. Dat vond ik spannend want ook Anne Frank had in dat Centrum gewoond. Ik kon niet meer bij mijn juf blijven, dat vond ik wel jammer natuurlijk. Ik moest in Centrum naar een andere school. En op die school schreven ze met hele andere letters. Ze schreven de letters aan elkaar vast en nog schuin ook. M,n nieuwe juf vond dat ik helemaal niet mooi schreef.

Het was alsof er iets in mij knapte. Ik dacht zo iets als  “neem een ander in de zijk”. En ik besloot dat ik nooit meer m,n best zou doen met schrijven, nooit meer m,n best zou doen met de spelling.

Toen ik zo,n twee jaar in dat Centrum van Amsterdam woonde waren er weer zo,n stelletje meneren die weer wat anders hadden bedacht. Het stukkie Centrum waar mijn ouders en zusjes en broertjes en ik woonden was geen Centrum meer. Het werd West. En zo was ik weer terug vanwaar ik kwam. Was ik weer iets wezenlijks van mijzelf kwijt. Ik woonde ineens niet meer in dat Amsterdamse stadsdeel waar Anne Frank voor het laatst had gewoond. Grote mensen waren ineens ontzettend stom en heel onaardig.

Read Full Post »

Plotsklaps kwam er voor sommigen  een einde aan het zweven op een roze wolk. Drie heren kwamen voortijdig aan bij de finish. Het moest van de Russische Autoriteiten. Want stel je voor dat die drie heren zelf de tijd zouden bepalen waarop zij voortijdig over de finish zouden stappen. Een internationale focus van Westerse landen op het minderheden beleid van de Russische Staat is iets dat Putin,s stromannen niet wensen te oogsten bij  de kans op een daverend succes voor de Slavische landen.

Zou Gordon,s  naam, Cornelis Willem Heuckeroth, zaterdag worden bijgeschreven op de lijst van namen van de te verwachten Moskouse arrestanten? Ergens hoop ik van wel. En hoop ik dat Gordon dan ook eens nadenkt over het sprookje van de Nederlandse emancipatie van minderheden. Ik geef toe dat het hier stukken veiliger is om voor de rechten van homosexuelen en andere bedreigde groepen op te komen. Om er daarvoor de straat op te gaan. Maar zijn homosexuelen hier dan echt wel zo geaccepteerd?  Wordt dat dunne laagje van acceptatie tegenwoordig niet dunner?  Het recht voor homosexuele onderwijzers en onderwijzeressen om op scholen kinderen les te mogen geven staat steeds meer onder druk. Het zijn niet alleen kleine groepjes leden van bepaalde ideologische groeperingen die zich  aan dit discriminerend gedrag schuldig maken. Het is een door een regeringspartij gewenst ideaal. En dat is minstens zo zorgelijk als dat wat er in Rusland gebeurd. Zo lang Gordon daarover zwijgt stemt hij er mee in. En komt de sprookjesachtige vrijheid voor homosexuelen ook hier weer een stukje verder weg.

Read Full Post »

Ze is negen en tachtig jaar oud en mijn moeder. Ergens in haar kinderjaren verloor zij haar vader. En ze kreeg, zoals dat in enge sprookjes ook wel eens gebeurd, een verschrikkelijke stiefvader. Als aanvoerder van het Nederlands Elftal was hij misschien geliefd bij velen maar zeker niet bij mijn moeder en haar twee zussen. Hij was “fout”, verbrasde het vermogen uit de nalatenschap van m,n moeders echte vader en dwong mijn moeder en een zus van haar om tijdens de Tweede Wereldoorlog in Duitsland te werken. Haar zus deed dat in Dresden waar zij als tramconduktrice  werkte en door een “shift” te ruilen de mazzel had om het bombardement op deze stad te overleven. Mijn moeder werkte in een kliniek voor blinde mensen ergens in het noorden van Hitler,s superstaat en moest aanschouwen hoe hulpeloos die mensen waren tijdens ook al weer een bombardement. Het gevolg voor beide zussen was een Post Traumatisch Stress Syndroom dat nooit heelde.

Mijn leven als kind heb ik bij beide zussen doorgebracht. Eerst bij mijn moeder, tot aan m,n dertiende levensjaar. Als een intermezzo twee en een half jaar op een internaat en daarna tot vlak voor m,n negentiende jaar bij haar zus. Beide zussen waren bovendien met een joodse, door de Shoa getroffen man gehuwd.

Op deze tweede zondag in mei is het weer traditiegetrouw “moederdag”. Ik begrijp volledig het begrip Moeder maar in mijn persoonlijk leven mis ik de daarbij behorende emotionaliteit. Ondanks dat ik dus eigenlijk twee moeders heb. Wat ik niet snap van mezelf is dat ik toch, ondanks alles, van ze hou. Ik sluit dit logje dan ook maar af met John Lennon,s  Mother.

De foto is vorig jaar door mijn tweelingzus gemaakt. Het is een  portret van m,n eerste en echte moeder.Haar zus, m,n tweede moeder is een paar jaar geleden overleden.

Read Full Post »

“Rust behoort bij het werk als de oogleden bij de ogen.”

Op zeven mei van het jaar 1861 werd Rabindranath Tagore in Calcutta geboren. Ofschoon hij in 1941 op de zevende augustus overleed leven zijn woorden tot in de eeuwigheid en zijn een streling voor de ziel

Read Full Post »

hek

Volkomen uitgeput door een verblijf als jood, zigeuner, homosexueel, a-sociaal, crimineel of zomaar anders in een concentratiekamp, een gedwongen deelname aan een dodenmars of een kamp voor dwangarbeiders uit de bezette Europese landen betekende de overgave van Nazi Duitsland en de daarmee terug gekeerde vrijheid nog geen echte vrijheid voor heel velen onder hen. Als je  geen mazzel had kon het in het nog meest gunstige geval tot 1953 duren voordat je je volledige vrijheid had herwonnen. Was het minder gunstig dan moest je tot 1957 wachten alvorens je eindelijk weer echt vrij was. Al begon de bevrijding van Europa in het zuiden in 1943 en eindigde die in het noorden op 8 mei 1945, het was voor velen nog geen echte bevrijding.  Het is het verhaal dat maar al te vaak verzwegen wordt. In Duitsland, Oostenrijk en Italie waren nog steeds grote groepen gedeporteerde en gevluchte mensen in kampen opgesloten. Het waren kampen voor “Displaced Persons” die onder het bewind van de geallieerden en later door de United Nations Relief and Rehabilitation Administration (UNRRA) stonden. Zij die in deze DP kampen zaten hadden helemaal niets meer om naar terug te keren. Geen “thuis” , geen zin meer of wat dan ook. De condities van deze DP kampen waren niet overal hetzelfde. Sommige DP kampen waren niet echt beter te noemen dan de Concentratiekampen, het enige verschil was dat er geen geweldadig regime meer heerste en dat slavenarbeid er niet meer voor kwam.

Uiteindelijk kwamen de meesten van hen in veiligheid en vrijheid aan op hun definitieve en zelf gekozen bestemming. Het kon het land zijn vanwaar zij kwamen of een andere bestemming zoals de Verenigde Staten , Zuid Amerika of Palastina. Sommigen hadden absoluut geen geluk. Zoals de Polen, zij werden bij aankomst gearresteerd en zij die hadden deelgenomen aan de opstand van het gettho van Warschau werden geexecuteerd. Anderen werden, ooit gevlucht uit het Duitsland na 1933, uit de  landen gezet waarna zij gevlucht waren met de verklaring dat zij ooit de grens ilegaal hadden overschreden en door onwil van de autoriteiten nooit de vluchtelingenstatus hadden gekregen.

Dat vrijheid niet vanzelfsprekend is werd direkt na de bevrijding van Europa duidelijk.

Read Full Post »