Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for 17 mei 2009

Het was in de eerste klas van de lagere school dat ik leerde schrijven. Dat ik leerde dat woorden in geschreven taal uit letters bestaan. Dat een C soms een S  of een K is. Voor een zes jarige vond ik dat best wel raar. Hoe kan èèn letter nu twee verschillende letters zijn? Maar ,zo  braaf als ik was in dat prille begin van de grote school, slikte dat. De juf op wie ik stiekem een beetje verliefd was zou het wel heel goed weten. Tegen het einde van dat eerste jaar leerde ik het woord “vacantie” schrijven. Vacantie met een C. Ik had me voorgenomen om dat woord dan ook voor altijd met een C te schrijven. Ik was apetrots dat ik dat rare systeem door had. Het klopte want de juf had dat woord op de laatste dag van dat schooljaar nog eens expres heel erg groot op het schoolbord geschreven. Vol zelfvertrouwen begon ik dan ook aan m,n eerste echte grote vacantie, wetende dat ik over zes weken al naar de tweede klas zou gaan en dat m,n juf dat ook zou doen.

In de tweede klas vertelde juf aan ons dat vacantie ineens met een K geschreven moest worden. Dat een stel meneren dat hadden afgesproken. Ik begreep dat niet en voelde het een beetje als veraad. Ik had niets in te brengen en moest gewoon die C voor een K verruilen. Maar ja, de juf vond dat ik al heel mooi de letters kon schrijven. Ze noemde ze  “blokletters”. Dat schooljaar leerde ik nog veel meer woorden schrijven. Ik vond mezelf knap. En ik ging, zoals ze dat noemden alweer over.

Ergens in dat derde schooljaar gingen mijn vader en moeder samen met ons verhuizen. Van Amsterdam West naar Amsterdam  Centrum. Dat vond ik spannend want ook Anne Frank had in dat Centrum gewoond. Ik kon niet meer bij mijn juf blijven, dat vond ik wel jammer natuurlijk. Ik moest in Centrum naar een andere school. En op die school schreven ze met hele andere letters. Ze schreven de letters aan elkaar vast en nog schuin ook. M,n nieuwe juf vond dat ik helemaal niet mooi schreef.

Het was alsof er iets in mij knapte. Ik dacht zo iets als  “neem een ander in de zijk”. En ik besloot dat ik nooit meer m,n best zou doen met schrijven, nooit meer m,n best zou doen met de spelling.

Toen ik zo,n twee jaar in dat Centrum van Amsterdam woonde waren er weer zo,n stelletje meneren die weer wat anders hadden bedacht. Het stukkie Centrum waar mijn ouders en zusjes en broertjes en ik woonden was geen Centrum meer. Het werd West. En zo was ik weer terug vanwaar ik kwam. Was ik weer iets wezenlijks van mijzelf kwijt. Ik woonde ineens niet meer in dat Amsterdamse stadsdeel waar Anne Frank voor het laatst had gewoond. Grote mensen waren ineens ontzettend stom en heel onaardig.

Advertentie

Read Full Post »