Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for 21 juni 2009

De zomers zonder zon

Lang niet iedere zomer herinnerd mij aan een zonovergoten wereld. Niet iedere zomer was alleen maar een herinnering aan strakblauwe luchten.  M,n kinderjaren bijvoorbeeld bevatte voornamelijk andersoortige herinneringen dan alleen maar de zon. De zon scheen slecht een fragment van die paar maandjes rondom dat twee-vierde gedeelte van het jaar. Zo herinner ik mij een vakantie aan zee. Een vakantie zonder vader omdat die niet bij ons woonde. Mijn moeder had om mijn tweelingzus en mij te plezieren een bunker gehuurd bij de Lakens in een gedeelte van de Waterleidingsduinen bij Bloemendaal. Tevens had ze nog een veel ouder buurmeisje die schuin tegenover ons in de straat woonde meegenomen. Ik vermoed ter ontlasting voor haarzelf, opdat zij ook eens in zee kon zwemmen zonder op ons twee kindertjes te moeten passen. Braaf stil zitten konden m,n zus en ik gewoonweg niet, dat wist mijn moeder maar donders goed. In m,n herinnering aan die vakantie zie ik niet èèn keer de zon. Het zou er zeker wel geweest zijn. Net zo als die wind vanaf het land de zee op. Die wind herinner ik mij wel omdat m,n moeder bij èèn van haar vele zwemtochtjes in de Noordzee in aanvaring kwam met een kwal. Die kwal zorgde er voor dat haar lijf daar heftig allergisch op reageerde en haar op koorts en kotsen trakteerde. De wind herinner ik me ook van het geluid van wapperende handdoeken die op het dak van onze bunker te drogen hingen. Het dak waar je als je er op stond de zee heel goed kon zien. En herinner ik mij de hele lange en uiterst smalle tunnel waar je al lopend het strand kon bereiken. En herinner ik mij de wilde aardbeien die welig groeiden in die Waterleidingsduinen, aardbeien waarbij je absoluut geen suiker nodig had.

En zo herinner ik mij de vakantieschool die op het braak liggende stuk land  dat tussen de Amsterdamse kerk “de Kolenkit” en de Westhavens in lag. Waar m,n zus en ik iedere dag naar toe moesten. Zeer tegen onze zin in, omdat wij tijdens die vakantiedagen onze handen nog steeds niet vrij hadden en ons belemmerde om zelf op avontuur uit te gaan. Die grote witte tent die voornamelijk bedoeld was om ons arme Amsterdamse kindertjes tijdens de regenbuien droog te houden was, tesamen met dat klassiekale gedoe met sporten en zo,  was niet ons idee om spannende avonturen beleven. Dat deden wij liever zelf wel met z,n tweetjes. Want al lopend door dat grote Amsterdam bracht ons soms in verre oorden.

Ik moest hier aan denken, vanochtend,  toen een bijna onweer lucht mij bijna belette om even naar mijn geliefde Oostvaardersplassen te gaan.

Advertentie

Read Full Post »