Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2009

In God we trust

Op deze dertigste dag van juli in het jaar 1956 tekende President  Dwight David Eisenhower een resolutie die is vastgelegd in een Federale Wet en er voor zorgde dat de zin  “In God We Trust”  het officiële  motto van de Verenigde Staten werd. Een motto dat zeker nu natuurlijk niet zo raar is. Vertrouwen hebben in de presidenten die dit land gehad hebben heeft de Amerikaan niet veel goeds gebracht tot nu toe. Het is dus niet zo onlogisch dat gelovige en ongelovige Amerikaanse burgers beter in God kunnen vertrouwen dan in hun Republiek. De gelovige heeft nu eenmaal veel meer of juist alleen maar vertrouwen in God en voor de ongelovige moet het veiliger zijn om te vertrouwen in iets dat voor hem niets is dan in een Republiek die zijn eigen motto niet eens waar maakt.

Er zijn tal van kunstenaars geweest die juist dat vertrouwen in de USA moest bevestigen. Hollywood produkties hebben dat veel te vaak gemaakt. Musicals zoals de West Side Story zijn daar schitterende voorbeelden van.Vandaag vond ik op YouTube een mooi voorbeeld van een ander beeld van die zo geroemde Republiek. Het is gemaakt naar aanleiding van een gedicht van Allen Ginsberg dat de Sunflower Sutra heet en waarin je een zwart-wit beeld van deze Republiek te zien krijgt. Een beeld dat niet bepaald uitnodigend is om dat land van de onbegrensde mogelijkheden te promoten.

Read Full Post »

Deze lange zin die ik dit logje heb gegeven is geschreven door Kate Nash voor een song van haar.  Bij het horen van dat nummer op YouTube en het lezen van de tekst werd ik door deze zin gegrepen. Het lied wil ik jullie niet onthouden, luister dus maar, als je wil, naar  I hate seagulls. En geniet van de mooie tekst.

Read Full Post »

De rekenmeesters

Mijn kennis van de rekenkunde is niet zo bijster groot. Goed, ik kan getallen bij elkaar optellen en aftrekken en dan nog het goede resultaat boeken ook. Vermenigvuldigen en delen gaat al wat moeizamer. Maar het hindert mij niet, integendeel zelf. Ik hoef mijn hersenen niet te pijnigen met allerlei wiskundige probleempjes. Zolang ik maar getallen of dingen gewoon bij elkaar op kan tellen of van elkaar kan aftrekken zal ik als mens toch goed kunnen functioneren.

Economie gaat al helemaal boven mijn pet. Ik snap het gewoonweg niet hoe men de prijzen van produkten berekend. Ik weet dat produkten geld kosten aan arbeid die er in gestoken wordt. Dat de grondstoffen die nodig zijn voor zo,n produkt ook voor een deel bestaan uit arbeidskosten. Maar de logica van de prijzen ontgaat mij geheel. En ik ben eerlijk gezegd niet de enig die het niet snapt.  Bankdirecteuren, televisie en radio presentatoren en huisbazen snappen het ook niet. Het enige verschil tussen hen en mij is dat ik veel minder betaald krijg.

Nu is er een meneer die van de hoofden van de ministeries een rekenkundig rapport wil hebben over de kosten die ons land rijk of kwijt is aan een specifieke groep mensen die hier wonen. Hij wil dat heel uitgebreid gerapporteerd hebben. Zo van: wat kosten die Turken mij, die Marokkanen, die Iraniërs, die Afghanen. En ik weet dat er nu al heel veel vrijwilligers rond lopen met kalkulerende hersenen die alvast een begin zijn gaan maken met al dat rekenwerk. Op menig zomers feestje zullen met name de mannen naar elkaar hun rekenkunde gaan demonstreren  over de kosten die de Marokkaan Rijkswaterstaat kost als die in de file zit. En wat de werkloze Iraniër het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid kost omdat er geen enkele werkgever die man een werkplek wil geven.

Ik voorspel dat deze meneer die alles over de allochtoon wil weten en over zichzelf zo gesloten als een deur is nu al weet met welke vraag hij na deze komt. Ik voorspel dat over een jaar de gehandikapten , de junken of  de bejaarde zonder een hoog pensioen aan de beurt komt.

Read Full Post »

Een  taxichauffeur slaat zijn bijna-klant dood. Een ex-werknemer van het sex theater Casa Rosso gaat door een anti-semitische uitlating door het lint en steekt dat theater in de fik dat het leven kost van 13 mensen. Een zeventien jarige jongen bedreigd een negen jarig jongetje met een pistool. Een amateur voetballer werd dood geschoten toen hij voor  z,n training bij z,n Londonse club arriveerde. Het “waarom”  zullen we nooit snappen. Er gebeuren veel moorden in het dagelijks leven en geweld gebeurd nog veel en veel meer. Zo lang het ons niet persoonlijk raakt lijkt er geen vuiltje aan de lucht te zijn. Gelaten accepteren we het en denken dat dit nu eenmaal bi j het leven hoort.  We zijn hooguit een beetje verontwaardigd en pruttelen nog wat na. Sommige nieuws media en wat politici pruttelen nog wat langduriger na, dat past nu eenmaal in hun agenda. We hebben niet in de gaten dat het ons bewust-zijn beinvloed

Dansen in de nacht van zaterdag op zondag kan niet zonder pilletjes gezellig zijn. Kamperen met je vrienden is pas leuk als je jezelf een Korsakof syndroom wilt bezorgen. We blowen zonder te weten waarom. Zo lang er verder niemand last van heeft is er geen vuiltje aan de lucht.

Shopping Malls en straten zijn overvol met hard geluid en zolang we maar op jacht zijn naar parafernalia horen we het gewoon niet. De bossen en de meren en de lucht stinken maar we ruiken het niet. Ons voedsel zit vol chemicalieën en we proeven het niet. En er is geen vuiltje aan de lucht.

Ons  “bewustzijn”  van onze omgeving lijkt geen individueel proces te zijn maar een massale. Wij vinden dat….we denken dat….we voelen dat en doen dat allemaal hetzelfde. Wij zijn in de veronderstelling dat onze waarneming van onze omgeving een puur persoonlijke, eigen, waarneming is. We hebben niet door dat het een subjectieve waarneming is die bovendien nog eens vertekend is door het vervuilde milleu, de voortdurende  inname van stoffen die ons bewust-zijn beinvloeden, geluid en een overkill  aan informatie. En we denken dat er geen vuiltje aan de lucht is. Ons bewustzijn en onze waarnemingen zijn in een staat van een veranderde perceptie van de werkelijkheid. Zoals de temperatuur van de lucht en de rimpelingen op het water ons soms een andere wereld laat zien dan die we gewoonlijk zien. En geluiden ons in een trance kunnen brengen.

Read Full Post »

Sinds de anti-paarse stemming in dit land werd aangewakkerd door Pim Fortuyn, de bedenker van die anti paarse stemming, fladderde er een Zeeuws jongetje rond in het CDA die een niet aanvals plan ten opzichte van Pim bedacht om zo te voorkomen dat Pim,s  LPF het CDA buiten spel zou zetten. Het fladderende Zeeuwse jongetje dat op 7 mei in het jaar 1956 bij zijn geboorte in Bieslinge de namen Jan Pieter kreeg  en waarvan z,n tweede voornaam al gauw werd uitgesproken als Peter had succes met dat niet aanvals verdrag. Z,n gefladder door Den Haag leverde hem zijn nieuwe woning op. De woning die hij direkt liet opknappen en door die werkzaamheden het leven kostte van een schilder. Het Zeeuwse jongetje at en sliep er niet minder door. Zijn gefladder hield de warmte  uit het huis en de schriftelijke rapportage naar het tragisch ongeval kwam door  de luchtverplaatsing van dat gefladder onder het tapijt. Jan Peter zag dat fladderen hem heel wat geluk kon bezorgen. Hij fladderd sindsdien voortdurend. Het wordt dus niet heet onder z,n voeten.

Na acht jaartjes fladderen beginnen z,n vleugels een beetje moe te worden. De eerste vonk begint een brandje te worden. Die vonk ontstond in het Oval Office, een kamertje ergens in het Witte Huis in Washington. Hij bood daar Barak Obama aan om voor onderdak in Nederlandse gevangenissen te zorgen voor een stel illegaal gedetineerden die uit hun huidige kooien op Guantanamo Bay moeten verdwijnen. Terwijl hij weet dat de tweede kamer er heel anders over denkt.

Die acht jaartjes fladderen is geen garantie dat hij er iedere keer mee kan weg komen. Vleugeltjes hebben nu eenmaal niet het eeuwige leven, ze kunnen wel eens lam raken.

Read Full Post »

Het gebeurde in 1966 op de kinderafdeling van het Algemeen Ziekenhuis te Winterswijk dat ik  Ik Jan Cremer 1 en 2 voor het eerst las, in een ziekenhuisbed. En het was in dat ,zelfde bed waar ik ook kennis maakte met Liefde, een dagboek van Simon Vinkenoog. Het was liefde op het eerste gezicht dat ik kreeg met deze schrijver.

Ik had daar alle tijd om te kunnen lezen. Als 16 jarige jongen was ik blij om op die kinderafdeling te liggen. Het bespaarde me een hoop gezwets met de volwassen Achterhoekers die alleen maar zielig lagen te doen onder die witte lakens en dekens. Net een paar maanden verlost van een internaat en niet welkom thuis bij m,n ouders woonde ik bij een oom en tante in een buurtschap nabij Winterswijk, op een piepklein Saksisch boerderijtje, net bezig met het ontdekken van een andere wereld. Een wereld vol vrijheid. Verlost van de deprimerende sfeer van het ouderlijk huis en dat Roomse Internaat waar paters uitmaakten wat je mocht lezen.

Het was zo,n volkswagen, een kever, die zijn bumper tegen mijn linker scheenbeen aanzette en mij zo de mogelijkheid ontnam om de overkant van de straat te halen. Het richtte een behoorlijke schade aan dat scheen-  en kuitbeen.Gips bleek lang niet voldoende om het te helen dus moest er ook nog gesneden worden om de botten met een metalen plaat aan elkaar te zetten. Het was goed, het verschafte mij die rust die ik eigenlijk nodig had om 3 1/2 jaar internaat te verwerken.

Jan Cremer,s wereld was een spannende die echter ophield toen ik de twee delen uit had. Simon Vinkenoog had een totaal andere uitwerking op mij. Hij had mij voor altijd in z,n greep.  In de eerste zin van Liefde beloofde hij dat al: Een week geleden nam ik ( nu vanillevla, chocoladevla, limonadesiroop. rozijnen, zoet, mierzoet, goed) afscheid van jullie. Hier vind ik je terug. Een voor een. Of allen tegelijk. Ik heb je,  lezer, van nu af aan.

Ik zal het alweer lezen, ik kan er niets aan doen.

Read Full Post »

De schoonheid van de wolken en het licht dat daar een gevolg van is werd vooral door de Hollandse schilders uit de zeventiende eeuw op een indrukwekkende manier vast gelegd. Het trok iets meer dan een eeuw daarna vele schilderende kunstenaars uit Europa aan om naar dit lage land met z,n wolken te komen. Het inspireerde vele dichters en schrijvers. Fotograferende mensen laten hun “luchten” zien op de weerberichten van de televisie en op menig weblog. We vinden het met z,n allen zo mooi. Zolang we maar niet deze wolken associeren met nattigheid en gifstoffen.

De minst erge vorm van die negatieve aspekten van de wolken is regen. Zonder gevaar zijn ze natuurlijk niet.Niet alleen omdat ik die regen er van verdenk dat het m,n haar blondeerd. In de loop der geschiedenis heeft het zeker miljarden slachtoffers gekost. Niet alleen door overstromingen maar ook door oxiden en dioxciden, stoffen dus die door menselijk handelen in de wolken terecht komen. En meestal niet met het doel om willens en wetend de mens en het milleu kwaad te doen zoals dat wel gebeurde met de waterloze wolken in de oorlog in Vietnam en Japan en door ongelukken zoals de wolken die onstaan wanneer er iets mis gaat bij fabrieken die zich bezig houden met het fabriceren van toxische en explosieve stoffen. Zoals die fabriek uit Seveso in het Noord Italiaanse Lombardije die op deze negende juli dag, maar dan wel 33 jaar geleden ontplofte.

Het zijn gelukkig niet alleen wolken die in de lucht hangen. Je hebt ook heerlijke dingen die in de lucht hangen. Dingen die zo mooi verwoord en gezongen werd door de makers en de zanger van het schitterende nummer uit de film “It,s in the air“.

Read Full Post »

Older Posts »