Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2009

Het journaal van enige dagen geleden bracht mij terug naar de eerste drie klassen van de Lagere School. Het was de Coppelstockschool die aan de Pieter Van Der Doesstraat in Amsterdam West stond. De beelden die dat veroorzaakten was het schoolgebouw en een blauw straatnaambordje die het nieuwtje over de As Siddieq school (dat voorheen mij school was) die het berichtje moesten opfleuren. En weer maakte ik in mijn gedachten de tocht die ik dagelijks vier keer aflegde tussen thuis en die school, samen met mijn tweelingzus. Zonder horloge en zonder mobiele telefoon. Zo ging dat in die dagen. Nog ruik ik de geuren van de jaargetijden, de winter en het voorjaar, de zomer en de herfst. En herinner ik mij dat we appels stalen van de groenteboer die ze zomaar voor z,n winkel zo verleidelijk voor ons uitstalde. En hoe ik in “het parkje”, toen nog een woest stuk grond aan de overkant van de Jan Van Galen Straat, door het ijs zakte van een tamelijk diepe plas en daardoor m,n schoen  uit ging en ik hem terug viste zonder de steunzool die ik van de grote mensen moest dragen. Ik herinner me hoe vaak we moesten overblijven omdat we te laat kwamen door al het spannende dat dat zelfde parkje ons bood tussen de middag wanneer we weer terug naar school moesten. En dat mensen uit andere landen in andere landen woonden. En dat er op school nooit over God gekletst werd. En dat er maar èèn jongetje bij ons in de klas zat die een buitenlandse achternaam had, een Duitse nog wel. En dat mensen met vreemde kleren uit Volendam  kwamen.

Hoe anders is het nu op deze school. Hoe anders maakt het de regels op de Vrijheid van Onderwijs. En hoe splijt het de toepassing  daarvan tussen de vele onderwijs-varianten die er zijn. Hoe anders deze regels een verschil van toepassing krijgt tussen zo,n Orthodox Islamitische school en zeg maar een Orthodox Christelijke, een  Orthodox Joodse en een Orthodox Antroposofische school. Harde tijden zijn van alle tijden, de ene keer voor de ene en de andere keer voor de andere bevolkingsgroep. Dat we buiten school om ook nog leren van de geschiedenis is een fabel.

De harde tijden van de opbouwjaren na de Tweede Wereldoorlog zijn allang voorbij. En zitten we nu in de harde tijden van de veranderde wereld. En denken we “morgen” weer milder over de dagen van nu. Want die harde tijden komen nooit meer terug.

Luister naar de harde tijden van de in 1826 geboren Amerikaanse singer/songwriter Steven Foster, gezongen door Ann en Kate Mc  Garrigle samen met Emmilou  Harris, Mary Black, Karen Matheson, Ron Patterson en Rufus Wainwright.

Hard Times Come Again No More

Let us pause in life’s pleasures and count its many tears
While we all sup sorrow with the poor:
There’s a song that will linger forever in our ears;
Oh!  Hard Times, come again no more.

chorus:
‘Tis the song, the sigh of the weary;
Hard Times, Hard Times, come again no more:
Many days you have lingered around my cabin door;
Oh!  Hard Times, come again no more.

While we seek mirth and beauty and music light and gay
There are frail forms fainting at the door:
Though their voices are silent, their pleading looking will say
Oh!  Hard Times come again no more.

There’s a pale drooping maiden who toils her life away
With a worn heart whose better days are o’er:
Though her voice would be merry, ‘tis sighing all the day
Oh!  Hard Times, come again no more.

‘Tis a sign that is wafted across the troubled wave,
‘Tis a wail that is heard upon the shore,
‘Tis a dirge that is murmured around the lowly grave
Oh!  Hard Times, come again no more.

Advertenties

Read Full Post »

Laura is een stronteigenwijs meisje dat haar ouders volledig onder de duim heeft. Ze heeft haar zinnen op zeilen gezet en denkt dat daar alles gewoon voor op zij moet. Twee jaar dobberen op de wilde baren  spreekt haar meer aan dan verplicht op school te moeten zitten. Ik kan mij daar wel wat bij voor stellen. Op scholen kunnen nu eenmaal vreselijke dingen gebeuren, dingen die je niet mee wilt maken. Je juf , meester of overblijfhulp zal maar voor je ogen om het leven gebracht worden. Of je zult maar blijven zitten, strafwerk moeten maken of gepest worden. Het heeft dus zo zijn voordelen om helemaal in je eentje lekker op een bootje rond de wereld te gaan. Maar ja, er is nu eenmaal een onderwijswet. Daar valt dat eigenwijs wicht nu eenmaal onder.

Haar paps durft de confrontatie met z,n dochter niet aan en geeft maar toe aan haar grillen. Dat is oh zo veilig en makkelijk. En op die manier maakt hij het echte probleem. Laura veronderstelt dat zij gelijk heeft gekregen van haar paps en vertrouwd er op dat er nu niets meer in de weg staat. Er is nog maar èèn probleempje. De club van kinderbeschermers nemen hun taak eens serieus. Ze slepen haar en haar ouders voor de rechter om via via haar haar zeiltochtje te ontzeggen. Ze snapt dat niet en krijgt een sublieme ingeving. Ze heeft nog een tweede nationaliteit, de New Zeelandse. Ze denkt dat door haar uit te laten schrijven van haar Nederlandse Nationaliteit en gebruik te maken van die Nieuw Zeelandse ze gewoon haar zeereisje te kunnen doorzetten in het geval dat zij door de Utechtse rechter in het ongelijk gesteld wordt.

Ze heeft dus nog wat te leren. Ook New Zealand heeft een onderwijswet. Die verplicht ieder kind om tot en met het zestiende levensjaar naar school te gaan. En kan ze dus iedere dag weer de vraag krijgen wat ze die dag op school heeft geleerd. Een vraag waarover Pete Seeger ooit een liedje zong.

Het staat me nog vers in het geheugen dat er een meisje, Taïda Pasic,  op een school in Winterswijk heel erg haar best deed om haar school af te kunnen maken.

Read Full Post »

Zou het nu door het hele warme weer komen of zou het een gebrek aan een brandkast zijn dat een  Amsterdamse bloemenventer z,n  flappen in de vriezer bewaarde? Feit blijft dat deze bloemenman  geen gebrek aan ideetjes had om veel geld te kunnen verdienen met verboden waar. Naast z,n tulpen uit Amsterdam verkocht hij ook cannabis sativa en het eindproduct van de cocaplant.  We veronderstellen maar al te vaak dat bloemen van mensen houden, een idee dat ns door de bloemen branche is aangepraat. De werkelijkheid is dat juist een deel van de mensen heel erg veel van bloemen houden.

Bij het wachten op een heerlijke verfrissende regenbui met veel wind en donderklappen kon ik weinig anders bedenken om over te loggen. Met een nummer van Bob Dylan dat voor het eerst op vinyl verscheen als Bootleg in 1969 en dat ik hier vertolkt door Keith Richard laat horen probeer ik mijn rikketik z,n gewone ritme te laten lopen zonder het door deze warmte teveel te laten werken om mijn lijf koe te houden. Want dat is het enige wat mij stoort aan dit weer. Het tempo van deze Cocaine vertolking is in ieder geval heerlijk loom.

Read Full Post »

Verstoppertje spelen

De tijden dat kunstschilders zoals Rembrandt in conflict kwamen met hun klanten over hoe die geportretteerd wilden worden ligt al ver achter ons. Zo nu en dan ontstaat er nog wel eens heibel maar dat zijn slechts incidenten. Zo,n voorbeeld was er toen Koningin Beatrix lichtelijk woedend was op Andy Warhol over een portret dat deze sublieme kunstenaar van haar had gemaakt. Het beoefenen van de teken en schilderkunsten is in z,n algemeenheid vrij. Trix kon, net zo als de compagnie van kapitein Frans Banning Cock en luitenant  Willem van Ruytenburgh niet voorkomen dat die gewraakte kunstwerken tentoon gesteld werden. Normaal gesproken zijn koningen, koninginnen, prinsen, prinsessen, keizers en keizerinnen en andere mensen met wereldse macht nogal ijdel en zien zij zich ontzettend graag geportretteerd. Het liefst te midden van hun wereldse rijkdommen en bezittingen.

Er is iets raars aan de hand met de leden van het Huis van Oranje. Niet zomaar iets raars. Het is besmettelijk en slaat over naar de ministeries van ons landsbestuur. Google en zijn nieuwe rivaal van Microsoft, Bing, mogen alleen hele vage afbeeldingen van satelliet opnamen van de locaties van de paleizen en legerbases publiek toonbaar maken. Openheid is kennelijk bedoeld voor alle andere zaken en personen. De modernisering van het Koningshuis dat door Juul en haar vliegende en bedriegende echtgenoot zo voortvarend in gang werd gezet wordt op vakkundige manier door hun kleindochter, Beatrix,  voorvarend gesloopt. Geholpen door dat eigenzinnige watermannetje blijft dat niet bij een verbod op de openbaarmaking van satellietbeelden van hun onroerend goed. Een perbureau zoals het AP moet er ook al aan geloven en mag zonder enige toestemming van de koninklijke persdienst niets meer aan nieuws afstaan ter publicaie door welke media dan ook.

Zou je willen betalen voor iets dat je niet mag zien, waar je heel weinig van mag weten en die jou wel de baas willen zijn? Ik niet , maar het belastingsstelsel staat me niet in staat dat daadwerkelijk te kunnen doen. Niet dat ik ze wat misgun hoor, de …. mogen ze krijgen. Net zo als de  generaals die hun door ons betaalde gereedschappen voor ons allen verborgen houden.

Naschrift: Martine wees mij op een fout die ik hier gemaakt heb. Beatrix is de dochter en niet de kleindochter van Juul en Bernhard.

Read Full Post »

Vandaag is er een weertype waarvan ik ontzettend hou, zo op z,n tijd. Iedere dag natuurlijk niet, dat zou teveel van het goede zijn. Een heerlijke, aangename temperatuur buiten met zo,n heerlijk motregentje. Op de èèn of andere manier geeft dat een aangename rust, niet alleen buiten maar ook in mijzelf. Op zulke momenten her-inner ik mij m,n dierbaarste melodietjes. Vandaag is dat ineens een nummer van Pearls Before Swine geworden en wel speciaal het nummer dat “Another time” heet. Ik weet natuurlijk niet of iedereen dat zo geweldig mooi vind, ik smelt er in ieder geval bij weg. Zo ook bij de tekst.

Read Full Post »

Rustig

Zo nu en dan maak ik een foto waarvan het resultaat me echt verrast.  De boot die ik hier donderdag op het Ijmeer fotografeerde voer gewoon in het water maar mijn camera heeft dat gewoonweg verdoezelt. Het lijkt alsof die boot boven het wateroppervlak van de voormalige  Zuiderzee zweeft. Op zo,n moment lijkt Photoshoppen een overbodige bezigheid te zijn. De werkelijkheid wordt al ruim voldoende gemanipuleerd in het dagelijks leven. Neem nu eens zo,n  uitbraak van een tamelijk nieuw griepvirus, iets dat zich  ook zo nu en dan manifesteert. De Ab Osterhausen, Roel  Coutinho,s en Ab Klinken zijn de aangevers voor de media om met de meest wilde verhalen over het nieuwe influenzavirus A (A1N1) te komen. Al diegenen die het vervolgens lezen maken er hun eigen werkelijkheid van. Rita Verdonk zal ineens geen handen van Imams meer schudden en alle andere handen ook al afwijzen. En is het recht op het baas zijn van je eigen lichaam voor velen ineens niet meer zo zeker doordat er van die simplisten zijn die menen dat iedereen die werkzaam zijn in bepaalde beroepen zich verplicht moeten laten vaccineren. En worden anderen door de toekomstvoorspellingen van de Maya,s en Nostradamus over de eindtijd overspoeld door defaitische gedachten over de nabije toekomst en zullen zoveel mogelijk ieder fysiek menselijk kontakt proberen te vermijden door zo veel mogelijk thuis te blijven. En zal men door al deze meningen en reakties niet meer in staat zijn een doemscenario te voorkomen.

Afgelopen herfst heb ik voor het eerst sinds ik ieder jaar een oproep krijg voor de griepprik deze prik aan mij voorbij laten gaan. Zo,n griepprik bevat nu eenmaal niet de bescherming tegen de nieuwste virussen. Ongerust ben ik niet geworden door alle heisa over het influenza A virus. Ik denk dat de mens niet bezwijkt aan dit virus maar aan z,n eigen kwalen. En dat bidden net zo weinig helpt als die griep vaccinatie. Genieten van al het mooie dat  ik tegenkom is uiteindelijk de beste waarborg voor een gezond leven. Zoals lekker aan de oever van zo,n meer zitten en het geluid in je opnemen.

Read Full Post »