Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2009

Stampen in de plassen

Iets meer dan zo,n twee jaar geleden braken er meer dingen dan alleen vliezen. Mijn dochter beviel van haar tweede kind en werd ik voor de tweede keer opa. Zo,n gebeurtenis is iets dat je nooit meer los laat, een gebeurtenis dat een leven veranderd.                                                                                                                                              Ik herinner me nog heel duidelijk de vroege ochtend van een februaridag dat ik Beatrijs Smulders * belde om haar hulp bij de komst van mijn dochter in deze wereld te vragen. En hoe we twee vriendinnen en m,n beste vriend belden omdat die er bij zouden zijn zodat m,n zoon voldoende aandacht zou krijgen tijdens die unieke gebeurtenis. Nog vers in m,n geheugen staat de verbazing van Beatrijs bij het zien van de blonde lokken van m,n dochter die ze als eerste aan de wereld toonde, de verbazing en de vraag of het wel echt m,n dochter was. Want blond waren zowel m,n eerste vrouw en ik helemaal niet. Het beroep van een mij onbekende man weerklonk hilarisch door de slaapkamer, het moest de melkboer wel geweest zijn. Ik herinner me ook nog goed hoe verbaasd m,n zoon was bij het voor het eerst zien van z,n blote zus. waarschijnlijk had hij verwacht dat er een klein C&Atje  geweest moest zijn in die buik waaruit z,n zusje gekomen was. Nooit hadden we hem van tevoren verteld dat kindertjes bloot geboren worden. We verkeerden in de veronderstelling dat we hem toch heel goed hadden ingelicht over het ontstaan van babies in buiken, hoe ze groeiden en waarom ze dan uiteindelijk uit die buik komen.

Mijn dochter werd een echt vaders kindje. Samen met haar beleefde ik heel veel avonturen, hing ze vol spanning aan m,n lippen wanneer ik haar verzonnen verhalen vertelde. Hoe zij steeds vaker mee ging fantaseren om die verhalen nog spannender te maken. Ik herinner me nog heel goed de dag waarop ik definitief het huis zou verlaten, haar pijn omdat haar moeder en ik scheidden. Hoe goed ze me hielp bij het verhuizen naar een vreemd huis. Hoe de vreugdetranen die ik vaak om haar had ineens tranen van pijn werden.

Ik herinner me nog goed alle keren wanneer ze bij me kwam. Voor een paar nachtjes, om samen te kamperen en om samen zomaar te gaan stappen. Het was altijd gezellig als zij er was. Nadat zij haar eindstuk presenteerde voor een groot publiek van ouders in de theaterzaal van de Geert Grote School vertrok zij naar Schotland en vormde daar haar verdere leven.

Er brak iets meer dan twee jaar geleden meer dan alleen de vliezen ergens in dat Verenigd Koninkrijk. M,n dochter verbrak plotsklap alle contakt met m,n huidige vrouw en mij. Volkomen onverwacht, volkomen onduidelijk ook waarom. Op geen enkele manier is er nog een dialoog mogelijk. Niet per e-mail, telefoon of wat dan ook. Zo iets doet pijn, heel veel pijn. Het maakt me zo onmachtig. Ik heb het op allerlei manieren geprobeerd en probeer op haar en mijn bordje te houden. Ik wil m,n zoon er niet mee belasten en m,n eerste vrouw er buiten te laten. Vooral omdat m,n eerste vrouw zelf geen enkel initiatief neemt om er iets mee te doen. Ik heb me er welliswaar niet bij neer gelegd maar ben me ook bewust dat ik er weinig aan klan veranderen en troost mezelf maar met de gedachte dat het ooit weer over gaat en alles normaal zal zijn tussen m,n dochter en mij. Zolang zij geen enkel tipje van de sluier oplicht waarom zij het contakt heeft verbroken rest me niets anders. En red ik het om gewoon door te kunnen met m,n leven, dankzij de beginselen van de RET therapie.

M,n kleinkinderen leven in een heel klein dorpje ergens aan de oevers van een Loch, samen met hun vader en moeder, mijn meid. Het gebied daar kampt al weken met meer regen dan wij dit nu hebben. Op nog geen tien mijl buiten hun dorp staat een kleine stad half onder water. En staat m,n hart weer onder water omdat ik die overstromingen daar wel volg maar tegelijkertijd me zo hulpeloos voel om haar daar niet te kunnen helpen . Dat ik niet haar stem hoor die me het nieuws verteld, me laat weten hoe het daar gaat.

In gedachten stamp ik in de vele plassen die hier liggen, stamp ik fanatiek op de klanken van de blues, uit onmacht en hoop op beter weer.

*  Beatrijs Smulders stond aan het begin van haar carriere als verloskundige tijdens  de bevalling van de dochter van m.n eerste vrouw en mij en was daarvoor al betrokken als vroedvrouw tijdens de zwangerschaps periode. Zij had de praktijk overgenomen van de vroedvrouw die hielp bij de geboorte van mijn zoon .

Read Full Post »

Een e-mail aan Geert

Beste Geert,

Hierbij zend ik je m,n rozen virtueel naar je toe. Ik hoop dat je ze nu wel wil accepteren en ze niet meteen in je prullebak stopt en ze daarna van je harde schijf wist. Dat zou zonde zijn. Ik begrijp best wel dat je er moeite mee hebt om te ervaren dat er mensen zijn die je het allerbeste toe wensen en je niet demoniseren. Ik bijvoorbeeld ben het met veel van je politieke ideeën niet eens. Zoals jouw standpunt wat betreft het bouwen van nederzettingen door Israel in de bezette gebieden. Dat is immers geen manier om op een vreedzame wijze met de Palestijnen tot een vredesakkoord te komen en zo de broodnodige veiligheid te brengen voor beide volkeren. En ben ik het niet met je standpunten eens inzake de ontwikkelingshulp aan grote groepen mensen die ver onder het bestaansminimum moeten leven terwijl jij je de luxe kunt permiteren om maar lukraak overal naar toe te vliegen in deze wereld om er je gastheren te schofferen en hen jouw standpunten dwingend op te leggen. Zo ben ik het er ook niet mee eens dat je een aantal leden van het Openbaar Bestuur, zowel ministers als burgemeesters en meer, alleen al op grond van hun afkomst niet op die posten wenst.

Ook deel ik je standpunt ten aanzien van de Koran niet. Ik ontzeg je je mening die je hebt over dat Heilige Boek niet maar beoordeel dan ook de andere Heilige Boeken op dezelfde manier. Die zitten namelijk ook vol met passages die op kunnen roepen tot gedrag dat jij niet wenselijk vind. Een vergelijk dat jij maakt tussen de Koran en Mein Kampf vind ik smakeloos en zeker niet gestoeld op feiten. Maar op grond van het Recht heb jij natuurlijk wel de vrijheid dit te mogen zeggen. Het zou je echter sieren wanneer jij ook anderen datzelfde recht kunt gunnen als zij jouw ideeën op de zelfde wijze vergelijken en dat je dan niet onmiddelijk denkt dat die anderen proberen je te demoniseren. Als je de ander het licht in de ogen gunt dan zal dat wederzijds zijn.

Ik ben er van overtuigd dat je door jouw ideeën bekend te maken en de manier waarop je dat doet in ieder geval een broodnodige discussie op gang hebt gebracht over hoe wij hier in dit land met z,n allen samen kunnen leven met voor allen dezelfde rechten en plichten. Het is daarom dat ik je deze rozen aan wil bieden.  Ze zijn wel wat stoffig geworden omdat jij ze tot op heden nog niet in ontvangst hebt willen nemen maar afstoffen zou het gevaar met zich mee kunnen brengen dat ik deze mooie bloemen zou beschadigen. En dat zou zonde zijn.

Met welgemeende  groeten, Leibele

 

Het versturen van deze e-mail ging niet helemaal goed in het begin omdat Geert mij geen mogelijkheid bood om direct naar z,n e-mail adres te gaan via het kopje “contact”op de site van de PVV en het niet mogelijk bleek om zo de bloemen bij te sluiten. Maar ik heb inmiddels z,n persoonlijk e-mail adres dus het komt toch nog aan.

 

 

Read Full Post »

In 1967 werd in Engeland een langspeelplaat van The Beatles uitgebracht dat een nummer bevat die me nooit meer los liet. Het album  Magical Mystery Tour was op zich al een plaatje, maar in het bijzonder dat ène, tweede nummer op die langspeler: The fool on the hill. *. Tijdens de periode dat ik kortstondig in het Verenigd Koninkrijk woonde, 1969, in Lancashire zong ik dat dan ook vaak. Het was, wanneer ik me hoog op de heuvels en bergen van het Penninisch Gebergte bevond, toepasselijk op mijzelf. Zonder een cent op zak te hebben was ik in dat jaar naar een vriendin daar gegaan. Niet zozeer vanwege haar als wel om weg te komen uit de benauwende leefomgeving van m,n pleegouders en m,n echte ouders. Ik had het wel met ze gehad. Mijn eigen weg gaan maar wel in de vertrouwdheid van je eigen land blijven vond ik niet echt aantrekkelijk. Het hippe England trok me veel meer. Iedere keer wanneer ik The Fool On the Hill hoor komen spontaan weer flarden van dat England bij mij naar boven. Een filmpje op YouTube dat ik onlangs vond maakt het beeld van hoe het er daar uitzag weer kompleet omdat ik dat stuk zo goed in m,n herinneringen heb.

The Fool was ook een Nederlandse Designgroep uit die jaren zestig die begonnen was door Simon Postuma en Marijke Koger. Zij werden vooral bekend door de psychedelische lp hoezen en de hippe kleding van hun hand. De twee oprichters van deze beweging werden bij toeval ontdekt op Ibiza door een Britse fotograaf die foto,s van hun kleding in The Times publiceerde.  In London begonnen zij een ontwerp studio die aangevuld werd met die Britse fotograaf, Barry Finch en Josje. Zij werd het meest bekend.

Gisteren moest ik weer eens aan het woord “fool”  denken. Aanleiding was een tweede kamer lid, de VVDer Arend  Jan Boekestijn die de RTL camera deelgenoot maakte van het gesprek dat samen met wat collega,s hij tijdens z,n visite bij de Queen in haar paleis had. Politiek Den Haag en vele burgers verklaren hem tot “the fool of the parliament”. Los van wat ik van die meneer vind moet ik bekennen dat hij voor mij die Fool niet is. Het zijn juist al die andere politici die braaf blijven gehoorzamen aan de dictatoriale wensen van een Vorstin en braaf zwijgen op haar bevel.

In de pop en jazz muziek zijn naast dat nummer van de Beatles nog veel meer nummers geschreven over fools. Hier is nog zo,n èèntje, van Peter Green.

* de uitvoering van The Fool On the Hill is afkomstig van de in dit jaar digitaal remastered  uitgave op CD.

Read Full Post »

Buitenlandse journalisten moesten maken dat ze weg kwamen uit het Berlijn  na de nacht van de negende op de tiende november in 1938. Het Berlijn zoals het was zou nooit meer terug keren. Dat Berlijn dat zo mooi was, met z,n vele groen en z,n mooie Wannsee. Dit grote meer ergens in het westen van deze stad was geliefd in die tijd door z,n bewoners. Het had een sinds 1907 een strandbad dat na de eerste wereldoorlog in populariteit steeg.Dit strandbad Wannsee bood vertier aan de inwoners op de warme dagen. Reeds in 1927 had het Strandbad Wannsee meer dan 900.000 bezoekers getrokken. Ofschoon het verdeeld was in drie gebieden, aan de ene kant het mannenbad, in het midden het familiebad en aan de andere kant het vrouwenbad was het voor iedereen toegankelijk. Na die tiende novemberdag kwam daar een abrupt einde aan. De puinhopen van de ingegooide winkelruiten van joodse middenstanders en de verbrande boeken waren nog niet opgeruimd en het verbod werd al geproclameerd dat joden zich niet meer mochten vermaken in het Strandbad Wannsee. Het was het begin van een muur die tot de avond van de negende op de tiende november vier overeind stond in deze mooie stad. Met als enig doel mensen van elkaar te scheiden.

Op de twintigste januari in 1942, een koude dag die de Arieër ervan weerhield om te zonnen en te zwemmen in het meer werd er in een grote villa die zich daar bijna recht tegenover bevond, aan de andere kant van de oever,   een vergadering gehouden. Daar werd, in dat grote huis dat gelegen was aan een laan met de toepasselijke naam Am Grossen Wannsee in een lommerrijke villawijk een besluit genomen dat z,n weerga niet kende. Het besluit om de joden in Europa en daarna in de rest van de wereld te vermoorden.

De muur is fysiek afgebroken, iedereen is weer welkom in deze stad. Ieder jaar weer wordt dit herdacht. Maar de muur is in vele geesten gebleven. Niet alleen in het Duitsland van 2009. Ook hier zijn er van die geesten die nog steeds muren willen bouwen om mensen van elkaar te scheiden. Noem je zulke geesten rechts-extremistisch dan moet je oppassen. Geesten die het recht op het vrije woord alleen voor hen zelf van toepassing vinden.

Conny Froboess zong als klein kind een lied over dat Bad Wannsee. Een lied dat we ook vertaald in het Nederlands zongen in die jaren.

Herman van Veen zong een ander lied waarvan de tekst geschreven was door Ischa Meijer, over de Amsterdamse Rivierenbuurt. Een buurt die van voor 1942 nooit meer dezelfde is gebleven.


Read Full Post »

Zomaar een ontmoeting

Gisteren rond de wisseling van de ochtend naar de middag toe ging ik, zoals dat zeer regelmatig gebeurd, gewapend met m,n camera op stap. Dit keer weer naar de Oostvaardersplassen. Onderweg naar m,n lievelingsplek viel er weinig te zien. Het leek alsof ik me in een Turks stoombad bevond.  Ik hou van dit fenomeen, mist heeft iets met mij.  De dichtheid ervan en het zicht dat het je geeft heeft niets van een constante waarde. Het verschilt van plek tot plek en van afstand. Van dichtbij kun je duidelijk waarnemen dat mist net zo iets is als stoom doordat de waterdamp zich weer tot water omvormt wanneer het zich aan materie vast hecht. Op de bessen en het spinnenweb hier is dat duidelijk te zien.

Ook de kleuren die de mist het aan de wereld geeft zijn elk moment weer anders. Het licht dat de zon geeft en de dichtheid van de mist maken daar een mooie show van. Op het ene moment zat alles pot dicht en op het andere moment kreeg ik weer beelden van het tastbare te zien. Een wereld vol verrassingen.

Het overkomt mij natuurlijk niet dagelijks dat ik oog in oog met Reinaert de Vos sta. Meestal overkomt het me dat ik hem in de winter op verre afstand  rond zie struinen in de Oostvaardersplassen.  Normaal gesproken schuwen ze de mens  echt en kan het soms gebeuren dat deze, tot de hondachtige diersoort behorende beesten tot in woonwijken komen. Zoals dat wel eens in de aan de Oostvaardersplassen gelegen aangrenzende woonwijken voorkomt.

Het overkwam het mij dus toch dat ik Reinaert bijna tegen het lijf liep. Het is natuurlijk zo dat, wanneer ik hem zou willen aaien hij me de gelegenheid niet zou geven en het op een lopen zou zetten. Maar ik kon verbasingwekkend dicht bij dit dier in de buurt komen. Onvoorbereid op zo,n ontmoeting kostte het natuurlijk wel enige moeite om Reinaert heel scherp op de foto te kunnen krijgen. Scherpstellen heeft gewoon toch wat tijd nodig, tijd waarvan ik in eerste instantie dacht die niet voldoende te hebben voor deze verrassing. Gelukkig is m,n camera in staat om heel snel achter elkaar plaatjes te kunnen schieten, iets dat me nu wel heel goed uit kwam.

Dat niet alleen de wereld mistig kan zijn maar zeer zeker ook z,n menselijke bewoners is natuurlijk wel bekend. Zo hangt er bijvoorbeeld een mist boven alles wat met de Mexicaanse griep te maken heeft. Over het vaccin bijvoorbeeld, wie de producent is van dat vaccin wat hier gegeven wordt en de beschikbaarheid er van. Vandaag start de inentings campagne maar onze vorstin had deze al veel eerder dan dat de volkse gerechtigden het krijgen. Wij weten dat omdat zij het zelf heeft verteld. Ab Klink zweeg daar over. Ook mijn huisarts zweeg over informatie over de samenstelling en de fabrikant. Vorige week kreeg ik twee copietjes van haar over het te geven H1N1 vaccin, slecht van kwaliteit en bovendien in het Engels. Maar ja, dat laatste is natuurlijk geen probleem voor mij. Het copietje gaf in ieder geval wel de producent en dus de naam weer van het vaccin. Voor hen die er in geinteresseert zijn kan ik dus hier verklappen dat de overheid gekozen heeft voor Focetria, dat spul dat die omstreden adjuventen bevat.

Read Full Post »

Jan Pieter , samen met z,n billemaatje Wouter Jacob zingen na een telefoontje van Geraldine Alida dat ze met beide heren gistermiddag maakte een toontje lager. Natuurlijk niet uit nederigheid of zo maar uit puur lijfsbehoud. Opmerkelijk omdat toontjes lager zingen tegenwoordig niet zo populair is. Zodra men van iemand verlangt om een toontje lager te gaan zingen begint de aangesprokene meteen nog een toontje hoger te bleren, zich beroepend op de vrijheid van het woord. Het is zo langzamerhand geen gehoor meer. Het is alsof ieder debat èèn kakafonie van hoge tonen is, zo hoog dat er nauwelijks nog een melodie in te bespeuren valt. Echt productief werkt dat natuurlijk niet. Men stopt vingers in oren of sluit zich op een andere manier af. Geluid beinvloed de stemming nu eenmaal.

De mens is sinds Adam en Chavva * aan de slag gegaan met de tonen. Geluid alleen bleek niet voldoende te zijn om met elkaar te kunnen communiceren. Geluid op zich vormt gewoon geen gesproken woord, geen taal. En zonder taal is overleven uitgesloten. Op een gegeven moment ontdekte de mens ( ik weet niet of dat door Adam en Chavva werd gedaan of door hun nakomelingen) dat je met behulp van de geluids-tonen niet alleen de woorden van de taal kon vormen maar ook nog iets anders, muziek. En de mens ontdekte dat je die muziek-tonen niet alleen verbaal kon produceren maar ook met behulp van instrumenten. Tot op heden heeft de mens zeker zo,n driehonderd verschillende muziek instrumenten ontwikkeld. De Wikipedia geeft een groot aantal daarvan weer. In iets meer dan de afgelopen honderd jaren is er aan de creatie van nieuwe instrumenten weinig gedaan. De Belg Aldolphe Sax is èèn van de laatsten geweest die met een nieuw instrument kwam. De nieuwe huidige instrumenten zoals een electrische gitaar  een electrisch orgel of een syntesiser zijn wat mij betreft slechtsevaluaties van reeds bestaande instrumenten.

De vinding van Adolpho Sax, de saxofoon werd voor het eerst openbaar getoond op de Brusselse industrie tentoonstelling van 1841. Èèn van mijn faforiete saxofonisten is wel Gerry Mulligan, luister maar eens naar dit nummer.

* Note: Chavva is de Hebreeuwse naam voor de eerste vrouw die in het Christendom Eva wordt genoemd. In de Islam heet zij Hawwa.

Tegenlicht zorgde er voor dat de vogels zoals ik hier laat zien niet te duidelijk door m,n camera vastgelegd konden worden.

Read Full Post »

Wij komen niet hoor!

Stel nu eens dat ministers en kamerleden gebruik zouden moeten maken van de prikklok. Je weet wel, zo,n mechanisch apparaat dat gebruikt wordt om na te kunnen gaan wanneer een werknemer binnen is gekomen op z,n werkplek en hoe laat hij die weer verlaat. En stel nu eens dat die werkplek de zaal is waar de Democratie het meest zichtbaar is, de vergaderzaal van de Tweede Kamer. En stel nu eens dat aan die prikklok dezelfde procedure,s verbonden zijn die voor iedere werknemer in dit land gelden. Dat niet gewerkte uren zonder geldige rede niet uitbetaald worden, in het gunstigste geval.  Stel nu eens echt dat dit allemaal tot de CAO van de leden van de Tweede Kamer en de ministers zou behoren.

De gehele fractie van de PVV zou al een tijdje geleden op een ontslag op staande voet zijn getrakteerd vanwege het zonder geldige reden en zonder uit te klokken de vergaderzaal verlieten. De verklaring dat zij staakten zonder de zege van een werknemers vereniging zou daar niets aan af kunnen doen. En zo zijn er in de loop der tijden natuurlijk nog veel meer voorbeelden te geven van afwezigheid zonder geldige redenen.

Jan Pieter en Wouter Jacob wisten van tevoren al dat zij vanavond gewoon weg kunnen blijven uit de vergaderzaal van de Tweede Kamer. Een prikklok is er niet, evenmin een CAO die daar regels voor heeft vast gesteld.En deze twee heren weten dat ze gewoon lak kunnen hebben aan diegenen die hen wel in die vergaderzaal willen hebben deze avond.

Ik vraag me zo langzamerhand echt af wanneer het volk, een volk dat wel aan al dit soort aanwezigheids verplichtingen vast zitten in opstand komen. Dat we het niet meer pikken als wij gesanctioneerd worden wanneer wij niet zonder enige geldige reden niet komen opdagen op afspraken bij een fisiotherapeut, bij een medisch specialist, bij een afspraak bij het UWV of zomaar bij de werkgever.

Het kabinet waaraan Jan Pieter, de man die zich liever Jan Peter noemt, zijn naam heeft gegeven heeft er een handje van om zomaar afwezig te zijn. Hij wordt niet gehinderd door wat dan ook. Nu komt hij er weer mee weg door te beloven dat hij, samen met Wouter Jacob volgende week wel komen.

Stel nu eens dat de Spaanse griepprik voor hen niet meer nodig blijkt te zijn. Dat zij  die virusjes reeds op bezoek hebben gekregen. En dat zij door dat bezoek ook volgende week niet aanwezig kunnen zijn in de vergaderzaal der Tweede Kamer?

Van mij hoeven deze heren niet meer door te werken tot hun 67ste levensjaar, van mij mogen zij nu al uit het arbeidsproces. Van mij mogen ze gewoon heerlijk genieten van de herfst. Met een strafkorting op hun uitkering omdat zij door hun eigen gedrag werkloos zijn geraakt.

Read Full Post »

Older Posts »