Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for 29 november 2009

Stampen in de plassen

Iets meer dan zo,n twee jaar geleden braken er meer dingen dan alleen vliezen. Mijn dochter beviel van haar tweede kind en werd ik voor de tweede keer opa. Zo,n gebeurtenis is iets dat je nooit meer los laat, een gebeurtenis dat een leven veranderd.                                                                                                                                              Ik herinner me nog heel duidelijk de vroege ochtend van een februaridag dat ik Beatrijs Smulders * belde om haar hulp bij de komst van mijn dochter in deze wereld te vragen. En hoe we twee vriendinnen en m,n beste vriend belden omdat die er bij zouden zijn zodat m,n zoon voldoende aandacht zou krijgen tijdens die unieke gebeurtenis. Nog vers in m,n geheugen staat de verbazing van Beatrijs bij het zien van de blonde lokken van m,n dochter die ze als eerste aan de wereld toonde, de verbazing en de vraag of het wel echt m,n dochter was. Want blond waren zowel m,n eerste vrouw en ik helemaal niet. Het beroep van een mij onbekende man weerklonk hilarisch door de slaapkamer, het moest de melkboer wel geweest zijn. Ik herinner me ook nog goed hoe verbaasd m,n zoon was bij het voor het eerst zien van z,n blote zus. waarschijnlijk had hij verwacht dat er een klein C&Atje  geweest moest zijn in die buik waaruit z,n zusje gekomen was. Nooit hadden we hem van tevoren verteld dat kindertjes bloot geboren worden. We verkeerden in de veronderstelling dat we hem toch heel goed hadden ingelicht over het ontstaan van babies in buiken, hoe ze groeiden en waarom ze dan uiteindelijk uit die buik komen.

Mijn dochter werd een echt vaders kindje. Samen met haar beleefde ik heel veel avonturen, hing ze vol spanning aan m,n lippen wanneer ik haar verzonnen verhalen vertelde. Hoe zij steeds vaker mee ging fantaseren om die verhalen nog spannender te maken. Ik herinner me nog heel goed de dag waarop ik definitief het huis zou verlaten, haar pijn omdat haar moeder en ik scheidden. Hoe goed ze me hielp bij het verhuizen naar een vreemd huis. Hoe de vreugdetranen die ik vaak om haar had ineens tranen van pijn werden.

Ik herinner me nog goed alle keren wanneer ze bij me kwam. Voor een paar nachtjes, om samen te kamperen en om samen zomaar te gaan stappen. Het was altijd gezellig als zij er was. Nadat zij haar eindstuk presenteerde voor een groot publiek van ouders in de theaterzaal van de Geert Grote School vertrok zij naar Schotland en vormde daar haar verdere leven.

Er brak iets meer dan twee jaar geleden meer dan alleen de vliezen ergens in dat Verenigd Koninkrijk. M,n dochter verbrak plotsklap alle contakt met m,n huidige vrouw en mij. Volkomen onverwacht, volkomen onduidelijk ook waarom. Op geen enkele manier is er nog een dialoog mogelijk. Niet per e-mail, telefoon of wat dan ook. Zo iets doet pijn, heel veel pijn. Het maakt me zo onmachtig. Ik heb het op allerlei manieren geprobeerd en probeer op haar en mijn bordje te houden. Ik wil m,n zoon er niet mee belasten en m,n eerste vrouw er buiten te laten. Vooral omdat m,n eerste vrouw zelf geen enkel initiatief neemt om er iets mee te doen. Ik heb me er welliswaar niet bij neer gelegd maar ben me ook bewust dat ik er weinig aan klan veranderen en troost mezelf maar met de gedachte dat het ooit weer over gaat en alles normaal zal zijn tussen m,n dochter en mij. Zolang zij geen enkel tipje van de sluier oplicht waarom zij het contakt heeft verbroken rest me niets anders. En red ik het om gewoon door te kunnen met m,n leven, dankzij de beginselen van de RET therapie.

M,n kleinkinderen leven in een heel klein dorpje ergens aan de oevers van een Loch, samen met hun vader en moeder, mijn meid. Het gebied daar kampt al weken met meer regen dan wij dit nu hebben. Op nog geen tien mijl buiten hun dorp staat een kleine stad half onder water. En staat m,n hart weer onder water omdat ik die overstromingen daar wel volg maar tegelijkertijd me zo hulpeloos voel om haar daar niet te kunnen helpen . Dat ik niet haar stem hoor die me het nieuws verteld, me laat weten hoe het daar gaat.

In gedachten stamp ik in de vele plassen die hier liggen, stamp ik fanatiek op de klanken van de blues, uit onmacht en hoop op beter weer.

*  Beatrijs Smulders stond aan het begin van haar carriere als verloskundige tijdens  de bevalling van de dochter van m.n eerste vrouw en mij en was daarvoor al betrokken als vroedvrouw tijdens de zwangerschaps periode. Zij had de praktijk overgenomen van de vroedvrouw die hielp bij de geboorte van mijn zoon .

Read Full Post »