Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2010

Tuin der Lusten

De totale lengte die tussen de plek waar m,n liefste en ik wonen en de plek die vlakbij de Duitse grens ligt en waar een groepje jongens nu als volwassen mannen bij elkaar kwamen om hun oude wonden met elkaar te delen die ze opliepen door de misplaatste liefde die sommige paters hen opdrongen was voor ons beiden te lang, in tijd gemeten, om dat per Valys-taxi af te kunnen leggen. M,n lief zou dagen nodig hebben om van zo,n rit, heen en terug, bij te komen. Er zijn nu eenmaal van die simpele dingen die voor een mens met een functie-beperking praktisch onuitvoerbaar blijken te zijn. Zo,n taxi ritje mag, gezien de afstand, 105 kilometer heen en 105 kilometer terug, daar twee keer tussen 1 uur en 29 minuten en 2 uur en 58 minuten over doen. Zo,n zes uur reistijd, als het tegen zit, is nu eenmaal te lang.

We zijn die dag gewoon verder gegaan met het uiterlijk van onze tuin een zo natuurlijk mogelijke vorm te geven. Een proces dat nogal wat tijd vergt omdat Moeder Natuur het grootste werk heeft moeten doen en daar jaren voor nodig had. Coniferen die eerst jaren moesten groeien om dikke stammen te kunnen ontwikkelen die wij vervolgens kunnen gebruiken als natuurlijke palen waar klimrozen en andere klimmers tegenaan kunnen groeien, als een natuurlijke afscheiding tussen onze tuin en die van onze buren. Een meegebracht vlierbessenzaadje dat door een vogel jaren geleden was uitgepoept, vlak naast de gevel bij onze slaapkamer dat zich door alle jaren heen heeft kunnen ontwikkelen tot een heuze vlierbessenstruik. Een tuin waarin de pit van een appel zich de vorm van een boom heeft aangemeten en waar een speciebak rietsoorten bevat waar watermunt groeit dat ik ooit in 1975 uit de Sloterplas in Amsterdam heb meegenomen en nu nog steeds leeft. En waar tal van andere wilde planten hun plekjes in vrijheid vinden en zo de vormen in de tuin bepalen. Aan de hand van deze op natuurlijke manier ontstane vormen willen wij een terras aanleggen met als enige beperking dan van de vaste plek onder het zonnescherm dat ik met behulp van een vriend een paar maanden terug geplaatst heb.

Zo bezig zijn in onze tuin maakt dat m,n her-inneringen aan die vrome, machtswellustige pedofiele paters die mij als jonge adolescent enige jaren in hun wurgende sadistische klauwen hielden en zo op hun manier mijn manier van leven vormden zich ontrukt uit het stadium van een niet te behappen ervaring. En kreeg ik de associatie tussen onze tuin en die van De tuin der lusten zoals dat gezien werd door Jheronimus Bosch.

Sinds de afgelopen dagen stromen de e-mails binnen van  “mede slachtoffers”  en ook dat helpt om een vinger achter de ongrijpbare  segmenten van m,n  “zijn”  te kunnen leggen. Het is te hopen dat al deze verhalen er uiteindelijk toe bijdragen dat de Rooms-Katholieke Kerk verantwoording af zal moeten leggen voor de rechter ondanks het verjarings termijn dat nu de daders beschermt.  Dat het zelfs voor de van pedofilie veroordeelde  Ierse Priesters niet meer mogelijk zal zijn om hier in Rotterdam en elders weer doodleuk met kinderen aan de slag kunnen gaan omdat het Openbaar Ministerie over hen mild oordeelde omdat zij hier nog niet in de fout waren gegaan. Uiteindelijk faciliteerde en faciliteerd de overheid nog steeds het sexueel misbruik van kinderen dat door een aantal van hen die verantwoordelijk zijn voor de zorg over hen begaan.

Read Full Post »

Zo stil als het hier op mijn weblog is is het niet meer in het Europees luchtruim en het benaderd de herrie dat zich in het hoofd van een groot gedeelte van de 322 Nederlandse Rooms-Katholieke internaat jongetjes en nog velen meer in de rest van de wereld afspeelt. Zo als een vulkaan in Ijsland de wereld in verbijstering bracht, zo brachten tal van Roomse geestelijken menig onstoffelijk deel van levende wezens in verbijstering. Niet alleen de slachtoffers van het sexuele , geestelijke en lichamelijke geweld dat kloosterlingen en tot priester gewijdde kloosterlingen, parochievicarissen, bisschoppen en een paus maar ook al die anderen die een onlosmakende band hebben en hadden met de eerste gemeenschap van de volgelingen van Jezus van Nazareth.

De wereld van die internaats-genootjes is een arena van strijdende zielen geworden. Het verhaal van hen die op die internaten te maken hebben gekregen met de verkrachting van hun veiligheid wordt door die anderen die dat niet is overkomen in twijfel getrokken en zelfs ontkend. Op de gastenboeken op internet van oud internaats-genoten is het censureren van “bekentenissen” door de beheerders er van  gemeengoed  geworden. De lange arm van het Vaticaan maakt overuren. De moderne defotie van de in 1340 geboren Geert Grote dat het begin inluidde van de scheuring van de Katholieke Kerk lijkt aan een rivivel begonnen te zijn. De teksten van kerkliederen  die geschreven zijn door een Nederlandse theoloog en ex Jezuiet, Huub Oosterhuis, zijn ineens verboden door het Vaticaan met de hulp van een groot deel van de  Nederlandse Bisschoppen.

Het is schokkend om te zien hoe het kleinste onafhankelijke staatje ter wereld, Status Civitatus Vatacanae , beter bekend als Vaticaanstad zijn eigen rechtsregels kan uitvoeren buiten z,n eigen staat. Dat het in staat is om binnen andere staten eigen baas te kunnen spelen en de rechtsregels van die andere staten gewoon naast zich neer kan leggen. En dat het sinds 1 januari 2009 het Italiaans Recht dat gehanteerd werd in Vaticaanstad vanaf dat moment eerst goedgekeurd moet worden door de rechtelijke Macht van Vaticaanstad alvorens het er de status van rechtsgeldigheid verkrijgt.

Aanstaande zaterdag ga ik, bij leven en welzijn, naar een grensdorpje in het oosten van het land om er met een aantal “lotgenoten” te praten over onze ervaringen met de pedofiele neigingen van de paters  van de Salesianen van Don Bosco .

Er is een initiatief genomen, door wie precies weet ik niet, dat ik van harte steun. Het heet “Childgate”, dat een Europese petitie zal zijn. ik hoop dat jullie die willen ondertekenen en doormailen  naar  childgate@gmail.com  .  De tekst van die petitie is:

Een Europese petitie!

Bij deze roep ik het Europees Parlement op om alles in het werk te stellen waardoor opdracht gegeven kan worden aan Eurojust om een diepgaand onafhankelijk onderzoek uit te gaan voeren naar de aard en omvang van seksueel misbruik, fysiek en psychisch geweld door vertegenwoordigers van kerkelijke organisaties binnen de lidstaten van de Europese Unie.

De doelstelling van dit onderzoek dient verder te gaan dan het louter en alleen in kaart brengen van dergelijk misbruik en geweld maar dient ook de mogelijkheid te onderzoeken, in combinatie met de bijhorende aanbevelingen, hoe bij al dit soort van misstanden kerkelijk recht ondergeschikt is en blijft aan civiel recht en strafrecht binnen alle lidstaten van de Europeese Unie. Een en ander zonodig in samenhang met inhoudelijk uitgewerkte aanbevelingen tot supranationale wetgeving, zonder verjaringstermijn.

Naam:

Woonplaats:

Land:

Read Full Post »

Vlak bij Artis in Amsterdam stond een theater dat men in de loop der jaren verschillende namen heeft gegeven. Het Artis Theater, De Hollandsche Schouwburg en de Joodse Schouwburg. Zo kende dit theater ook verschillende perioden in de tijd dat het als theater fungeerde. In die eerste periode traden er artiesten op van welke afkomst dan ook. Daar kwam een einde aan toen de Duitsers dit theater alleen nog maar toegankelijk wilde hebben voor joods publiek en joodse artiesten. Tot op het moment dat het voor diezelfde artiesten en het joodse publiek plots geen theater meer was. Nog nooit eerder was het er zo propvol. Lang verbleef men er in de meeste gevallen niet, treinen vervoerden het “publiek” naar het Drentse Hooghalen waar een kamp stond dat bekend werd als Westerbork. Het publiek mocht daar weer eventjes verblijven. Niet dat ze er zonder entertainment zaten, ook daar werd muziek en theater gemaakt. De reis was echter nog niet ten einde gekomen, van daar uit vertrokken er 19 treinen naar Sobibor en vele andere treinen naar Auschwitz en nog een aantal plaatsen. Vandaag werd er in die Hollandsche Schouwburg (dat nu de functie van museum en herinneringplek heeft) het jaarlijks terug kerende Jom Ha Shoa gehouden. Dit jaar heb ik er ineens een raar gevoel bij gekregen. Er is namelijk iets dubbels gebeurd. De waarnemend Burgemeester heeft er een toespraak gehouden, iets dat iedere Amsterdamse burgemeester nu eenmaal doet. De waarnemend Burgemeester, Lodewijk Asscher, kan er natuurlijk niets aan doen, de zonden van zijn vader en diens vaders kleven nu eenmaal niet op hem. Toch was een verwant familielid van hem ten tijde dat de Hollandsche Schouwburg de verzamelplek voor te deporteren joodse medeburgers was èèn van de drie voorzitters van de Joodschen Raad. Een raad die het voor de Moffen wat makkelijker maakte om een einde te maken aan het joodse leven in Nederland

Mijn vader heeft er samen met z,n broertjes, zus en ouders in gezeten, in de Hollandsche Schouwburg, en zijn op miraculeuze wijze terug gestuurd naar huis en hebben de trein gemist. De maker van het kunstwerk is van Zinivi Tolkatchev en het hangt in Yad Vashem. De muziek is mede gespeeld door een Duits-Joodse immigrant die ten tijde van de bezetting ook in de Hollandsche Schouwburg verbleef en er hoogst waarschijnlijk heeft opgetreden.

Read Full Post »

In de negentiende eeuw begon het leven van de bewoners in Europa “dramatisch” te veranderen. De komst van de stoommachines, landbouw-werktuigen zoals sterk verbeterde ploegen en tal van machines die het handwerkmatige proces om producten te vervaardigen hebben ervoor gezorgd dat er een massale verstedelijking optrad. De sociale struktuur waarin de mens zich thuis voelde voldeed niet meer aan de veranderde leefstijl. Nieuwe kennis verdrong de eeuwen oude kennis die men van het leven had. Stedelingen begonnen te vergeten hoe het leven op het land was. Hoe het plantaardig en dierlijk voedsel geproduceerd werd. Welke wisselwerkingen er waren tussen het dierlijk leven buiten de weiden en akkers en dat wat er in leefden. Men vergat dat de natuur door alles dat zich daar in bevond in stand gehouden werd. Het wild bracht essentiele meststoffen vanuit het bos naar de weiden en akkers en andersom. Die wisselwerking hield eeuwenlang  de differsiteit en kwaliteit van het eco-systeem in stand. de mechanisatie van de landbouw en veeteelt bracht daar een dramatische verandering in teweeg. De grootschaligheid van het boeren was eengrote uitputtingsslag voor de kwaliteit vande landbouwgronden. Prikkeldraad als afrasteringen maakte een einde aan de natuurlijke groenwallen die tussen de landbouw percelenstonden. De natuurlijke vijanden van schadelijke insekten voor de gewassen verdwenen daardoor in aantallen en soorten. Chemische bestrijdingsmiddelen deden hun intrede.

Creshes waren niet nodig in het leven van gezinnen. Vaders en moeders woonden op de boerderijen van hun vaders en moeders. Die vaders en moeders voedden de kinderen van hun kinderen op zodat er een systeem bestond dat de continuiteit van zorg en arbeid, en dus inkomen, mogelijk maakte doordat de ouders van de kleinste kinderen konden werken op het land en in de stallen. Iedereen had z,n funktie. Het gebruik van gevaarlijke stoffen in de landbouw en industrie is het alternatief geworden om er voor te zorgen dat men brood op de plank krijgt. Het menselijk leven wordt kunstmatig verlengt omdat het tegenwoordig tal van industrieën in stand houdt

Er zijn sinds het weg vallen van deze oude sociaal-economische structuren nieuwe alternatieven uitgevonden. Maar deze nieuwe alternatieven zoals het pensioen en de zorg missen de flexibiliteit die nodig is om probleemloos te kunnen werken.  Het is afhankelijk geworden van de economische werkelijkheid, de beschikbaarheid van kapitaal om het te kunnen bekostigen. De mens heeft zich aardig in de nesten gewerkt. De keuzes die politieke partijen maken om te redden wat er nog te redden valt mist creativiteit en is gebaseerd op het egoisme van de politieke kleur. Het leven zoals zich dat afspeelt binnen de kamers van de politieke partijen, de Tweede en Eerste Kamer en op de kamers van de werkgevers en werknemers hebben het karakter gekregen van een kippenhok, het gekakel is oorverdovend. Het luidt het einde in van een tijdperk.

Read Full Post »