Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Kunst’ Category

Vlak bij Artis in Amsterdam stond een theater dat men in de loop der jaren verschillende namen heeft gegeven. Het Artis Theater, De Hollandsche Schouwburg en de Joodse Schouwburg. Zo kende dit theater ook verschillende perioden in de tijd dat het als theater fungeerde. In die eerste periode traden er artiesten op van welke afkomst dan ook. Daar kwam een einde aan toen de Duitsers dit theater alleen nog maar toegankelijk wilde hebben voor joods publiek en joodse artiesten. Tot op het moment dat het voor diezelfde artiesten en het joodse publiek plots geen theater meer was. Nog nooit eerder was het er zo propvol. Lang verbleef men er in de meeste gevallen niet, treinen vervoerden het “publiek” naar het Drentse Hooghalen waar een kamp stond dat bekend werd als Westerbork. Het publiek mocht daar weer eventjes verblijven. Niet dat ze er zonder entertainment zaten, ook daar werd muziek en theater gemaakt. De reis was echter nog niet ten einde gekomen, van daar uit vertrokken er 19 treinen naar Sobibor en vele andere treinen naar Auschwitz en nog een aantal plaatsen. Vandaag werd er in die Hollandsche Schouwburg (dat nu de functie van museum en herinneringplek heeft) het jaarlijks terug kerende Jom Ha Shoa gehouden. Dit jaar heb ik er ineens een raar gevoel bij gekregen. Er is namelijk iets dubbels gebeurd. De waarnemend Burgemeester heeft er een toespraak gehouden, iets dat iedere Amsterdamse burgemeester nu eenmaal doet. De waarnemend Burgemeester, Lodewijk Asscher, kan er natuurlijk niets aan doen, de zonden van zijn vader en diens vaders kleven nu eenmaal niet op hem. Toch was een verwant familielid van hem ten tijde dat de Hollandsche Schouwburg de verzamelplek voor te deporteren joodse medeburgers was èèn van de drie voorzitters van de Joodschen Raad. Een raad die het voor de Moffen wat makkelijker maakte om een einde te maken aan het joodse leven in Nederland

Mijn vader heeft er samen met z,n broertjes, zus en ouders in gezeten, in de Hollandsche Schouwburg, en zijn op miraculeuze wijze terug gestuurd naar huis en hebben de trein gemist. De maker van het kunstwerk is van Zinivi Tolkatchev en het hangt in Yad Vashem. De muziek is mede gespeeld door een Duits-Joodse immigrant die ten tijde van de bezetting ook in de Hollandsche Schouwburg verbleef en er hoogst waarschijnlijk heeft opgetreden.

Read Full Post »

Kom dat zien

Reclame maken doe ik bijna nooit op m,n weblog. Als ik dat doe moet er een speciale rede voor zijn. Een commercieel doel zal zeker niet tot èèn van  de argumenten behoren. Het zal in de meeste gevallen een bijzonder weblog zijn dat ik onder de aandacht wil brengen. Deze keer dus zo,n uitzondering, Pixelnutz.com. Het is een site die, zoals èèn van de makers liet weten, nog niet helemaal af maar wel al te bewonderen. Het is de moeite waard om dus nu al te bekijken. De link er naar toe heb ik maar vast in m,n blogroll onder het kopje “kunst” vast gezet. De makers van deze site zullen jullie wel kennen, het zijn Mannie en Redstar. En tot slot, omdat het bij reclame gebruikelijk is hoort er natuurlijk ook een muziekje bij.

Read Full Post »

Heel stilletjes en langzaam voltrok zich het einde van een bruizend tijdperk in Mokum. Het Lieverdje aan het Spui staat eenzaam ingeklemd tussen een vrije trambaan en de gevels van een paar kroegen en een boekenwinkel, ontdaan van Robert Jasper Grootveld. Leen Jongewaard kom ik niet meer tegen die zo heerlijk kuierend door hartje Amsterdam slenterde. Leo Van Der Zalm is er in geen velden of wegen meer te bekennen, zijn boot aan de Oude Schans waarop  m,n overleden zus en ik een tijdje woonden  is verdwenen en het maakt de aanblik van de Montelbaanstoren een stuk saaier. Er valt geen thee meer te drinken en naar concerten van klassieke Indiase muziek te luisteren in de Mozes en Aaronkerk op het Waterlooplein die z,n karakter definitief verloor door de bouw van de Stopera. Felix Meritis is geen Provadja meer, Paradiso verloor z,n status als opvolger en Fantasio aan de Prins Hendrik Kade dat Provadja nog levend hield werd de Kosmos die in 1992 voorgoed uit het straatbeeld van Amsterdam verdween. Felix Meritis is ook niet meer dat theater dat vernoemd werd naar Ramses Shaffy, het Shaffy Theater.  Het lopende kunstwerk, Fabiola, is uit het straatbeeld verdwenen. Ik kan mijn Loverdale brood niet meer bij de Manna kopen, het hippe straatbeeld van de Jordaan, met z,n Knetterwinkel en Arie,s Belly zijn herinneringen. Simon Vinkenoog dicht niet meer en de stem van Ramses Shaffy bestaat slechts nog op informatie dragers.

De prullebak, gemaakt naar de afmetingen en vorm die mijn spijkerbroek op mijn lijf uit m,n eenentwintigste levensjaar had is voorgoed ter ziele. Het was ooit gemaakt door een vriend die mijn vormen overnam door bruin papieren plakband om mijn lijf tussen m,n knieën en heupen te drapperen en zo die vorm te vangen om er daarna een oude spijkerbroek overheen te doen en de pijpen afgeknipte zodat de prullebak de gewenste hoogte kreeg. Als een vrije interpretatie van een hoesontwerp van Andy Warhol voor het album Sticky Fingers van de Rolling Stones.

Amsterdam, die stad is voor even gaan slapen. Het zal weer bruizen zodra het wakker is geworden.

Read Full Post »

Deze vraag zou je gesteld kunnen hebben tijdens een overleg met de baas van Brein, Tim Kuik. Een moeizaam en lang durend overleg omdat Tim zo langzamerhand een bijna niet meer in te halen achterstand begint op te lopen op het thema “rechten”.

Het digitale tijdperk is een totaal andere dan die van het analoge. Natuurlijk is het zo dat ook toen, in de tijd van het vinyl, muziek al kon dienen als een additioneel middel om andersoortige produkten te kunnen slijten dan alleen de muziek. Ook toen werd je wel eens getrakteerd op een gratis schijfje als je bijvoorbeeld Coca Cola kocht. Ergens rond 1966 bijvoorbeeld kreeg je zo,n muzikaal schijfje geleverd bij je aankoop van dat bijna zwarte suikerwater. The Golden Earrings dienden toen als de grote verleiders. Muziek werd daardoor dubbel geexploiteerd. Tegenwoordig ( daar bedoel ik de tijd vanaf de digitalisering van de muziek mee) zijn de mogelijkheden voor de muziek industrie veel groter geworden om te verdienen aan het creatieve geestes produkt van de muzikant. De muziek industrie stelt het beschikbaar voor iedereen die een produkt aan de man wil brengen. Tegen een financiele vergoeding. Ze proppen het bij boeken, benzine, dieet boter en vervelen er telefonerende wachtende klanten van bijvoorbeeld UPC mee. De muzikanten die daarvoor gebruikt worden schieten er weinig tot niets mee op. Zowel in financieel- als ook in commercieel opzicht.

Er is een groeiend aantal muzikanten die zich hiervan bewust zijn en zich hebben verenigd in  The  Featured Artist Coalition . Op deze manier proberen zij weer echt baas te zijn over hun eigen creatief werk. En ook in de muziek industrie zelf begint een verandering op te treden. Begint men er in te zien dat de toekomst van de muziek indusrie niet meer kan steunen op het geld innen van liedjes. Voormalig baas van EMI en thans baas van The British Phonographic Industry, Tony Wadsworth,  is daar duidelijk over.

Tim Kuik is de oer-conservatieve verdediger van de muziek industrie en heeft weinig op met de belangen van de artiesten zolang hij maar blijft jagen op de centen voor die industrie zelf.

Read Full Post »

Verstoppertje spelen

De tijden dat kunstschilders zoals Rembrandt in conflict kwamen met hun klanten over hoe die geportretteerd wilden worden ligt al ver achter ons. Zo nu en dan ontstaat er nog wel eens heibel maar dat zijn slechts incidenten. Zo,n voorbeeld was er toen Koningin Beatrix lichtelijk woedend was op Andy Warhol over een portret dat deze sublieme kunstenaar van haar had gemaakt. Het beoefenen van de teken en schilderkunsten is in z,n algemeenheid vrij. Trix kon, net zo als de compagnie van kapitein Frans Banning Cock en luitenant  Willem van Ruytenburgh niet voorkomen dat die gewraakte kunstwerken tentoon gesteld werden. Normaal gesproken zijn koningen, koninginnen, prinsen, prinsessen, keizers en keizerinnen en andere mensen met wereldse macht nogal ijdel en zien zij zich ontzettend graag geportretteerd. Het liefst te midden van hun wereldse rijkdommen en bezittingen.

Er is iets raars aan de hand met de leden van het Huis van Oranje. Niet zomaar iets raars. Het is besmettelijk en slaat over naar de ministeries van ons landsbestuur. Google en zijn nieuwe rivaal van Microsoft, Bing, mogen alleen hele vage afbeeldingen van satelliet opnamen van de locaties van de paleizen en legerbases publiek toonbaar maken. Openheid is kennelijk bedoeld voor alle andere zaken en personen. De modernisering van het Koningshuis dat door Juul en haar vliegende en bedriegende echtgenoot zo voortvarend in gang werd gezet wordt op vakkundige manier door hun kleindochter, Beatrix,  voorvarend gesloopt. Geholpen door dat eigenzinnige watermannetje blijft dat niet bij een verbod op de openbaarmaking van satellietbeelden van hun onroerend goed. Een perbureau zoals het AP moet er ook al aan geloven en mag zonder enige toestemming van de koninklijke persdienst niets meer aan nieuws afstaan ter publicaie door welke media dan ook.

Zou je willen betalen voor iets dat je niet mag zien, waar je heel weinig van mag weten en die jou wel de baas willen zijn? Ik niet , maar het belastingsstelsel staat me niet in staat dat daadwerkelijk te kunnen doen. Niet dat ik ze wat misgun hoor, de …. mogen ze krijgen. Net zo als de  generaals die hun door ons betaalde gereedschappen voor ons allen verborgen houden.

Naschrift: Martine wees mij op een fout die ik hier gemaakt heb. Beatrix is de dochter en niet de kleindochter van Juul en Bernhard.

Read Full Post »

De geslaagde lobby waarover ik in het laatste logje schreef is, zoals Henk al terecht  in z,n reaktie op dat logje vermoedde, een verzinsel, een èèn april grap. De rechtenorganisaties van de entertainment-industrie zijn helemaal niet voornemens om een wetsvoorstel in te dienen om een heffing te bewerkstelligen op iedere internetaansluiting om zodoende misgelopen Royalty vergoedingen binnen te halen. Ik heb, gebaseerd op alle onwaarheden die men rond Fool,s Day te horen krijgt, het leugentje over die heffing op internetaansluitingen slechts gebruikt om ermee aan te geven dat het kleine clubje van de vier grootste platenmaatschappijen ( Universal, Sony BMG, EMI en Warner) tesamen hun overdonderend grote macht in de muziek- en filmindustrie behoorlijk misbruiken. Het zijn juist zij die het meeste profiteren van de rechten op het creatieve geesteswerk van de artiesten. Door de wurgcontrakten die zij de artiesten opleggen hebben deze maatschappijen de rechten die aan het creatief geesteswerk van de makers en uitvoerenden zit in beheer. De artiest heeft er weinig zeggenschap over.

De  entertainmentindustrie is de opdrachtgever en verhulde eigenaar van de rechtenorganisaties zoals de BUMA/STEMRA, de NVPI, de RIAA en meer. Dat deze industrie opkomt voor de belangen van de artiesten is in mijn optiek dan ook tweifelachtig. Zij hebben veel meer oog voor hun eigen portomonee.

Sinds de tijd dat de vinylplaat ter ziele ging en muziek digitaal werd veranderde daarmee de hele manier waarop muziek wordt gemaakt, vastgelegd en gedistribueerd. Muziek is als het ware een digitaal signaaltje geworden dat praktisch geen fysieke ruimte meer inneemt. Dit gegeven, gecombineerd met de zegeningen van het internet, vormen een grote bedreiging voor de muziekindustrie. Het machtsmonopoly dat zij door het industriele karakter daarvan bezaten is achterhaald. De hedendaagse technologie heeft het voor ieder mogelijk gemaakt om zelf  een muzikaal produkt te kunnen maken, gewoon thuis. Het distribueren ervan is tegenwoordig een fluitje van een cent. De entertainmentindustrie met z,n rechtenorganisaties hebben niet in de gaten dat zij een strijd aan het voeren zijn die zij onmogelijk nog kunnen winnen. Juist doordat zij zich zo sterk focussen op vermeende misgelopen verkopen en daardoor misgelopen inkomsten door het illegale downloaden houden zij zichzelf voor de gek en stevenen bijna verblind af op de afgrond.

In het licht van de technologische ontwikkelingen en de daarmee samenhangende mogelijkheden voor artiesten is het onzinnig geworden om nog royalty,s te heffen op blanco informatiedragers.* Het zou beter zijn als de entertainmentindustrie zich eens gaat bezinnen op hun eigen bestaansrecht . Zouden zij zich eens achter hun oren moeten krabben en moeten gaan zoeken naar alternatieven die rekening houden met de technologische ontwikkelingen.

Artiesten kunnen zichzelf tegenwoordig aardig verkopen en kunnen daardoor baas blijven over hun produkt, produkt dat muziek heet. Het produkt dat zij in digitale vorm hebben geproduceerd dient slechts als advertentiematriaal. Het publiek kan dan beoordelen of zij het live willen horen en betalen de muzikant door naar conserten te gaan. En is de artiest terug waar ze moeten zijn, op de buhne.

  • lees  CyberIndie van Maarten Brinkerink eens als je geinteresseert bent in dit onderwerp.

Read Full Post »