Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Persoonlijk’ Category

Talloze tekstballonnen schoten als raketten mijn hoofd uit, welliswaar heel stil maar toch……  Wir haben es nicht gewusst, dat zinnetje werd door veel mannen en vrouwen uitgesproken tijdens  een tribunaal dat in Munchen gehouden werd, met de bedoeling daarmee te ontkennen dat ze het wel geweten hebben. Een 78 jarige oud-bisschop die zoiets in de daarop volgende eeuw tijdens een interview in een talkshow zegt, doelend op misdaden die niets te maken hebben met die misdaden waarvoor Nationaal Socialisten daar in Munchen  voor het tribunaal stonden is of dement of krankjorum. Zo,n uitspraak gaat nog veel verder dan te proberen de feiten, het sexueel misbruik van jonge adolecenten  in een doofpot te stoppen. De feiten zaten namelijk al heel lang in die doofpot.

En het was niet alleen die uitspraak dat de Bisschop maakte en hem ofwel demente ofwel krankjorum trekjes gaf. Hij trok het aantal misbruikten sterk in twijfel en maakte daarbij de overgrote meerderheid van die groep tot fantasten, tot leugenaars. En daarmee heeft hij tijdens dat ène gesprek met Pauw en Witteman die hele groep van door de dienaren van de Rooms-Katholieke Kerk misbruikte en mishandelde kinderen in een paar zinnen weer in die verschrikkelijke periode terug gezet. De bisschop begaat de “zonde” opnieuw, niet in de herhaling van die daden maar in woorden. Ik ben niet de enigste die gisteravond door die Bisschop op z,n ziel is getrapt.

Jaren geleden was er een tentoonstelling in het Katharijneconvent over de spotprenten die door de kunstschilders uit de tijden der Reformatie geschilderd waren. Protesten tegen de misdragingen die door de Rooms-Katholieke geestelijken toen al eeuwenlang werden begaan. In die tijd vormden juist die door de kunstschilders vervaardigde werken de munitie waardoor de Heilige Kerk scheurde en de Reformatie begon, daarmee de macht van het Vaticaan brak. Een commissie Deetman, een briefje van de Paus en de goedbedoelde aktie van èèn van die slachtoffers, Bert Smeets, zullen niet dat effekt hebben dat in die late middeleeuwen geschiedde. Geert Wilders zal blijven volharden dat het Christendom heilig is en dat de Islam een achterlijke Religie zou zijn. Het CDA zal de verdediger blijven van de Rooms-Katholieke Kerk. Letselschade advokaten zullen er centen aan verdienen.

Tot gisteravond was ik er niet uit of ik een klacht zou deponeren tegen die viespeuken van de Salesianen van Don Bosco in Leusden. Ze zullen wel stokoud of reeds overleden zijn. Hun namen heb ik op de een of andere manier al heel lang uit mijn geheugen gewist. Maar hun gezichten blijven en vermeerderen zich. Nu dragen ze zelf al mijters. Het heeft me al een week uit m,n gewone doen gehouden en die Bisschop heeft me over de streep gehaald. Het was natuurlijk niet z,n bedoeling, maar ja…….ik krijg weer lucht.

Advertentie

Read Full Post »

Mijn aller eerste internet provider was Planet. Van KPN zoals jullie dat misschien nog weten. De startpagina is, al ben ik meerdere malen verhuisd naar anderen en nooit meer terug gekeerd naar Planet, nog steeds mijn startpagina. Ik heb eigenlijk niet de behoefte aan een andere eerste pagina wanneer ik m,n computer opstart. Maar Agnes Kant probeert daar iets aan te doen. Als ik namelijk eerst bij kpn vandaag in het blokje  van het nieuws volgens het ANP klik op het kopje: Man krijgt taakstraf voor ballen knijpen agent klik en vervolgens nog een keer op dezelfde tekst in het rijtje “meer nieuws” , dan krijg ik een zeer irritante flikkerende boodschap van de SP. Voor mij is het in ieder geval wel duidelijk, SP weg er mee. Opdringerigheid vind ik niet passend in een democratische verkiezingsstrijd. Ongevraagde tomaten blief ik niet

Read Full Post »

Een roestige her-innering

Dat er Rooms Katholieke priesters waren in Ierland, de Verenigde Staten van Amerika en Duitsland die in de afgelopen jaren in het nieuws kwamen vanwege hun sexuele aktiviteiten die zij met kinderen hadden verbaasde mij niet. Een celibatair leven is iets dat nu eenmaal tegen de wetten der natuur indruist. Zelfs als een mens er voor kiest om zich geheel aan z,n Schepper te onderwerpen, z,n leven geheel in handen te leggen van E-lohim en alleen hem lief te hebben, dan nog blijft de mens opgescheept zitten met zijn of haar sexuele drang. Dat ligt nu eenmaal vast in de chemisch-biologische programmering van het menselijke besturings systeem. Dat geestelijken, of het nu pausen zijn of monniken, een abt of abdes zich niet kunnen ontrekken aan aan deze wetmatigheid is niet nieuw. In de Joods-Christelijke, Islamitische geschiedenis waren de Aartsvaderen niet zonder vrouwen. waren zelfs Mosje ( die ook wel Mozes genoemd wordt) en Mohammed niet zonder vrouw. Als enigste uitzondering, zo wordt beweerd, was Jesjoea (die ook wel Jezus de gezalfde wordt genoemd) zonder vrouw. Èèn van Jeshoea,s vaste vrienden, de apostel Paulus schreef in èèn van z,n eerste brieven die hij aan de Korintiërs schreef ( 7:1-40) zijn gedachten over het huwelijk en ongehuwd zijn. Hier ligt het fundament van het Christelijke celibaat.

Het verbaasde me dan ook niet dat er nu ook berichten in de media zijn verschenen over Nederlandse paters die zich sexueel hebben misdragen, zich aan kinderen hebben vergrepen. Bij het lezen van dat eerste bericht uit de NRC dat gisteren verscheen kwam een roestige her-innering bij mij boven. Ik ken namelijk de congregatie van de Salesianen van Don Bosco. Ik ken vermoedelijk persoonlijk de paters, of ten minste èèn van hen, die bij dat misbruik van jongeren betrokken waren. Het betreft èèn persoonlijke ervaring met deze ène.op een ander internaat van deze religieuze club van de Salesianen. Het gebeurde op het internaat met de naam Don Bosco in Leusden. Die ene pater kon zich niet verzetten tegen z,n sexuele driften die bij hem boven kwamen . En hij koos mij uit als èèn van de jongetjes die hij daarbij nodig had. Lang heeft dat gelukkig niet geduurd doordat ik het thuis bij m,n ouders tijdens èèn van m,n weekenden thuis vertelde. Ik wilde namelijk niet meer terug op die zondag avond. M,n vader belde toen die hoofd pater van Don Bosco en eiste het vertrek van die  “vieze pedofiele pater” . Ik mocht nog een nachtje thuis blijven zodat deCongregatie van Don Bosco de tijd had die pater te verwijderen van het internaat. Ze habben hem naar het nu in opspraak geraakte internaat in s,Heerenberg gestuurd. Veilig verstopt voor de buitenwereld.

Op de volgende dag dat ik dus weer (met onnoemelijk veel tegenzin) weer terug kwam op het internaat daar in Leusden moest ik me meteen melden bij de pater die leiding gaf aan de LTS die er bij gevestigd was. “Ik moest niet denken dat ik een superheld was. Ik was maar helemaal niets. Ik was een nul”was de strekking van de preek die ik van deze pater kreeg. “Ik had het leven en de mogelijke carriëre van die pater in kwestie naar de challemieze geholpen. Wie dacht ik wel te zijn om dat te doen”. Alvorens ik me weer in het dagelijkse leven van het internaat mocht begeven moest ik eerst in m,n èèntje de koer ofwel het schoolplein op het terrein van Don Bosco vegen. Als een extra vernedering na dat intimiderend gesprek dat in feite slechts èèn monoloog was. Onder de ogen van iedereen, paters en kinderen.

De rest van de jaren die ik er zat hebben die paters mij constant laten merken hoe ze over me dachten. Maakten zij mijn leven daar onmogelijk. En als klap op de vuurpijl stuurden ze mij twee maanden voordat ik mijn eindexamen van de LTS, het was bij het begin van de Paasvakantie in 1966 weg. Werd ik van het internaat getrapt. De motivatie die ze er aan gaven was dat het om godsdienstige redenen gebeurde. Uiteindelijk was ik op de eeste plaats maar een joods jongetje, was mijn interpretatie. Het paste bij de geschiedenis van dat gebouw dat ooit, tijdens de bezetting dienst deed als onderkomen voor de Duitse staf en z,n personeel van Kamp Amersfoort. Een schooldiploma heb ik nimmer gehaald. School was voor mij verder taboe geworden. Want hoe leg je in hemelsnaam bij een aanmelding bij een andere LTS uit dat je van de eerdere school bent afgetrapt, wat de rede daarvoor was?

Het heeft natuurlijk een behoorlijke impact gehad op mijn verdere leven. Vanaf dat eerste moment in 1964 heb ik me terug getrokken en geloof nergens meer in, vanaf dat moment was de wereld mijn wereld niet meer. En moest ik een nieuwe maken. Nog steeds zijn er af en toe mensen die me nu vertellen dat het al zo lang geleden is en niet willen geloven dat ik er nog steeds last van heb. Zoals een psychiater dat deed bij mijn laatste herkeuring voor de WAO. Ik heb het gewoon veilig weg gestopt in een klein doosje, een doosje waar ik eigenlijk nooit meer in kijk. Zo af en toe komt er die ene roestige her-innering er eventjes uit, zoals nu.

Read Full Post »

Een leerplichtig prinsesje, een prins in afwachting van een beloofde kroon , een eeuwig glimlachende vrouw die op grond van het een-en-veertigste Koninklijk Besluit dat genomen werd op 25 februari 2002 zich prinses mag laten noemen en een Zeeuwse meneer die de beschikking heeft over een regerings vliegtuig  zijn tesamen slechts èèn klein groepje mensen die zich de vrijheid hebben veroorloofd om te zorgen dat het Olympisch vuur van de Winterspelen een vervuilend effect zal hebben op het milleu. Sport mag verbroederen, sport het kan uiterst gezond zijn, sport wakkert heel vaak nationalistische sentimenten aan, sport doorbreekt de vaste programmering  van menig media bedrijf. Sport heeft krijgskunde en millitairisme een gezicht gegeven en geeft daardoor nog wel eens een aanleiding tot geweld. Sport is over-gewaardeerd en dat heeft z,n consequenties.

Politiek is vergelijkbaar met sport bedacht ik me gister avond. Lui hangend op de bank bracht ik m,n tijd door met naast een mooie Britse film vooral heel veel onzin op de televisie. Televisie kijken is dan ook niet m,n allereerste wens voor een gezellig dagje niksen. Het feit dat een kaakchirurg mijn bovengebit uit mijn bovenkaak haalde en daar in de plaats een kunstgebit plantte en, alsof het nog niet genoeg was, ook nog een  uit de onderste kaak aan de linkerkant bevindende kies ontstal was de aanleiding voor zo,n avondje televisie-ellende. De treurigheid waarmee Femke, Pieter, Wouter, Agnes, Alexander, Mark en Geert van een politiek debat met twee showmasters van de Publieke Omroep een show maakten wekte bij mij de associatie op van sport. Een sport waarbij het gebruik van kaken, intellectuele hersenspinsels, en vooral veel tijd noodzakelijk zijn met, en dat is absoluut noodzakelijk, een hoop publiek.  En ik verbaasde me over het feit dat van alle deelnemende Politieke Partijen er èèn partij was die een reserve speler had ingezet. Jan Peter, de vaste speler van het CDA zat op dat moment op z,n krent ergens in Canada naar de Olympische rookpluimen te staren en was voor dit sportieve debat vervangen door meneer Pieter Van Geel.

Beide sporten, die Olympische en die Politieke hebben veel gemeenschappelijks. Iedere speler heeft een vervanger, het vergt veel tijd, het is vermakelijk en slaapverwekkend , het nodigd nogal eens uit tot het plegen van geweld en het is bovenal een grote belasting voor het milleu. Beide sporten die avond deden mij m,n napijn van al dat gesjor aan m,n kaken niet vergeten. Daar hielp alleen Ibrufen 600mg en mooie muziek bij.

Read Full Post »

Onze harde schijf heeft iets dat er niet thuis hoort. Dat “iets” zorgt er voor dat de gebruikelijke snelheid waarmee het z,n werk doet een stuk minder is geworden en dat het vooral merkbaar is bij het laden van internet browsers, ongeacht of deze nu IE 8, Firefox of Google Chrome is. Het zou, dacht ik , geen probleem moeten zijn. Een kwestie van schijf controle uitvoeren en zo de fout of foutjes en mogelijke beschadigde sectoren opsporen en laten herstellen. Dus even chkdsk laten uitvoeren., een normale handeling dacht ik. Maar wanneer ik het doe krijg ik de melding dat het volume ten behoeve van de directe toegang niet te openen is. Zelfs niet wanneer ik dat via DOS als administrator probeer omdat DOS het verdomd om naar het wachtwoord te vragen. Microsoft,s  telefonische helpdesk is pas maandag weer bereikbaar dus doen we het maar even op een trage manier.

In de voorbije weken hebben een aantal paarden in de Oostvaardersplassen zich een weg gebaand over het ijs en zijn zodoende in het Oostvaardersbos beland. Ze zitten daar nu een beetje opgesloten tussen afrasteringen, wildroosters en dun ijs. Zoals ik nu dus op zoek ben naar een openening  om in het volume van de c schijf van onze computer te komen zijn deze paarden op zoek naar een opening om weer in hun grotere terratorium  van die Oostvaardersplassen te komen en mogelijk weer hun aansluiting te krijgen bij hun eerdere kudde. Ze worden er momenteel een handje bij geholpen door de boswachters van Staatsbosbeheer die een aantal wildroosters vol zand hebben gegooid naar een hek dat de toegang tot het gebied geeft. Het probleem is natuurlijk wel dat dit op een manier moet gebeuren waarbij de Hekrunderen en de paarden die de overtocht over het ijs niet gemaakt hadden niet alsnog naar het Oostvaardersbos zullen komen. Het zullen dan ook spannende dagen worden.

Gisteren hoorde ik tijdens een radio programma van de VPRO  dat over de tentoonstelling over drie generaties joden en de kampen van  Theresienstadt en Auschwitz  ging op Radio 6 een song over hoe de stad New York de zanger vermoord. Een opmerkelijke muziek keuze voor een interview met de makers van de al evenzeer opmerkelijke  multi-mediale tentoonstelling  “Auschwitz  nu, drie generaties”.  Een tentoonstelling dat feitelijk ook over een opening gaat. Van het zwijgen over de persoonlijke her-inneringen van grootouders en ouders naar de derde en ook tweede generatie na de Shoa naar het vertellen daar over.

Read Full Post »

Verdwenen namen

Op dinsdag 18 augustus 1942 werd er op last van een Oostenrijker, rijkscommesaris Seyss Inquart en door de burgemeester van Amsterdam Edward Voûte bevolen,  in Amsterdam een lijst gepubliceert met een opsomming van straatnamen van deze stad die vanaf dat moment niet meer bestaan en gewijzigd zijn in nieuwe namen. Voor iedere bewoner of bewoonster van deze straten was het noodzakelijk dat zij hun persoonsbewijzen lieten veranderen. Zo veranderde de De Costakade in Gouveneurskade;  het Da Costa Plein in het Van koetsveldplein; de Da Costa Straat in de Van Tienhovenstraat;  de David Blesstraat in de Marius Bauwer Straat;  het Heymansplein in Esdoornplein; de Heymansweg in Esdoornweg ;  de Herman Heyermansweg in Jacques Perkweg ; de Jepthastraat in Badelochstraat; het Jonas Daniel Meijerplein in Houtmarkt; de Jonathanstraat in Multatulistraat; de Josef Israelkade in Tooropkade; de Lazarussteeg in Leprozensteeg;  de Mozes en Aáronstraat in Poststraat; de Sarphatiekade in Vening Meineskade;  het Sarphatiepark in het Bollandpark; de Sarphatiestraat in de Muiderschans;  de Spinozastraat in de Andrieszstraat en het Wertheimpark in Parktuin.

In het Wertheimpark staat, en dat is zeker niet toevallig, het Auschwitz monument. Dat park is immers gelegen in  de joodse buurt van deze stad in die bezettings jaren. En het is daarvan daan nog geen drie minuten lopen naar de Hollandsche Schouwburg, een joods theater dat door deNazi,s gebruikt werd als verzamelpunt voor de opgepakte joodse bewoners van deze stad. Zoals ieder jaar wordt ook nu weer alle slachtoffers herdacht die vanuit de verzamelcenttra zoals die schouwburg en het doorgangskamp bij Hooghalen dat gemakshalve naar het verderop gelegendorp Westerbork is vernoemd.

Er was dus iets met namen in die tijd. Namen die verboden werden , namen die veranderd werden en mensen-namen die voor altijd, tot in de eeuwigheid, moesten verdwijnen. Die mensen-namen werden  in Auschwitz-Birkenau veranderd in simpele nummers. En de Nazi,s hielden daar een gedocumenteerde administratie van bij. Iedere naam en de daaraan gegeven cijfers staan voor de eeuwigheid vast. Net zo als de omstandigheden die heersten in het kamp bij aankomst van de gedeporteerden.

Zelf als er geen enkel slachtoffer van de waanzin van de Nazi,s in leven was gebleven en er op die manier geen enkel ego-document de wereld bereikt hadden waren de her-inneringen aan deze hel op aarde bewaard gebleven zijn. Dan hadden wij toch geweten hoe er ergens in èèn van de stenen “blocks”van Auschwitz een stel zwangere, uit Nederland gedeporteerde, joodse vrouwen vanaf de eerste (en tevens hoogste) verdieping naar beneden gegooid werden door het personeel van dit vernietigings-kamp. En kunnen er films, boeken, schilderijen, muziek en theater van de geschiedenis van Auschwitz gemaakt worden. Zoals deze, Lulu, an Auschwitz fairy tale. En zal het diegenen die de Shoa ontkennen niet  terzijde staan.

Read Full Post »

Bleu en andere kleuren

Het was op een zondag avond in het begin van 1970  dat ik met mijn drie jaar jongere zusje lijn 1 vanaf het Dijkgraafplein in Osdorp naar de Elandsgracht pakte en vervolgens lijn 10 naar de Roeterstraat. In een bioscoop in die straat, Kriterion, draaide er een film die gemaakt is door Barbet Schroeder en de veelbelovende titel had van het gelijknamige album van Pink Floyd, More. Ze had pas haar baan als verkoopster bij Hirsch aan het Leidseplein verruild voor baantjes die meer vrijheid boden dan Hirsch dat deed. Uitzendburo,s  waren voor ons in die tijd heel aantrekkelijk. Het was ook op die avond dat we weer terug gingen met de tram naar huis. Moeizaam welliswaar omdat de bovenleidingen voor de stroomvoorziening van de trams op dat late uur versierd werden met een laag ijssel.  Al knetterend kwamen we gelukkig toch vooruit. Zoals gebruikelijk spraken we tijdens die terugrit over de film die we zo juist gezien hadden. Het bleek een eerste kennismaking geweest te zijn met de wereld van de psychedelische middeltjes voor m,n zus. Ze wilde weten hoe ik mijn joints maakte. Thuis heb ik dat, net zo duidelijk als dat een leerkracht zou doen, vol overuiging gedaan. Hasj hoorde uiteindelijk bij het leven in die jaren van peace en flowers.

Iedere vrijdag aan het eind van onze werkdagen zagen we elkaar bij Studia, een uitzendburo aan het Weteringsplantsoen om onze centen op te halen tegen inlevering van onze werkbriefjes. En het waren, na het zien van die film, de laatste weken dat ik wit van het meel dat in m,n haren zat omdat ik op het Prinseneiland bij een klein bedrijfje werkte dat de meelzakken van bedrijven zoals Meneba schoon klopte bij Studia m,n geld kwam innen en daar mijn zus zou zien. En de laatste weken van mijn zus die bruin van de cacau van een chocoladefabriek in Bussem ook haar geld kwam innen. En zomaar op een vrijdag was ze er niet. En de dames van het uitzendburo snapten daar, net als ik , niets van. Toen ik later die avond thuis kwam trof ik een verontruste vader en moeder aan. Waar is ze, ze is nog lang niet thuis.

Ze kwam ook niet meer thuis. Ze had haar plekje gevonden in een kraakpand aan de Korte Keizers Dwarsstraat, een straat die verdwenen is uit  de tot de dood veroordeelde Nieuwmarktbuurt, ter dood veroordeeld omdat men er zo nodig een trambaan onder de grond wilde stoppen. Ik was de enige die haar sinds dien heel regelmatig bezocht. M,n ouders deden dat niet, net zo min als m,n andere zussen en broertjes. Wel kwam ze , voor haar doen regelmatig, wel op sommige vrijdag-avonden thuis met haar vrienden zoals Leo van der Zalm en z,n broer om te douchen.

Ook ik verdween uit een leven zoals dat gebruikelijk was en ook ik woonde op het laatst op de boot van Leo van der Zalm schuin tegenover de Montelbaanstoren aan de Oude Schans. En ook ik was minstens vijf dagen en nachten op, met behulp van perventine. Totdat ik op een gegeven moment mezelf de vraag stelde wat ik nu eigenlijk met m,n leven wilde doen. Of ik zo door wou gaan of dat ik voor het leven zou kiezen. Ik begreep dat het junkenbestaan niet zoveel kansen biedt op een lang leven.

Ik heb op de momenten dat m,n zus echt even clean moest worden om het leven te kunnen behouden haar mijn psych uitgeleend. Een wat oudere begripvolle psychiater die a la minuut een spoedopname voor haar kon regelen in een inrichting ergens in de duinen in de buurt van onze hoofdstad. Heel moeizaam maar beetje bij beetje is mijn zus in staat geworden om ook haar leven als junk vaarwel te zeggen. En verruilde zij de speed voor parachutte springen en andere vrienden. En verruilde zij die kleine gevaarlijke junkenwereld voor de rust die zij in het Duitse Werther bij Bieleveld op een boerderij bij een vriend vond. En heeft ze nog zo,n twintig jaren geleefd, niet altijd met dezelfde vrienden en niet altijd in dezelfde landen. Haar rijbewijzen voor motor en auto bewezen dat, ze had van ieder drie exemplaren, een Nederlandse, Duitse en Israelische.

Gisteren was het de dag waarop ik enige jaren geleden het bericht kreeg dat m,n zus haar leven verruilde voor het eeuwige. En deze keer grijpt het me meer aan dan de vorige keren. Misschien wel omdat er twee weblogsters zijn die ook van plan waren hun leven te verruilen voor dat andere. En daar niet in slaagden.

Ik blijf van tijd tot tijd worstelen met een zeker schuldgevoel. Het was ik die haar leerde hoe je een joint moest draaien en het was ik die haar in haar laatste maanden in èèn van onze diepste gesprekken de manier vertelde hoe je het beste een einde aan je leven kan maken. Vragen als “heb ik er goed aan gedaan”  en “anders zou ze het ook hebben gedaan”  schieten als ijsschotsen door mijn hoofd. Ik weet dat ik er nooit een bevredigend antwoord op zal krijgen.

Wel weet ik dat ik ontzettend pissig kan worden op artsen ( medisch of psychisch) die het verdommen om junken, zwaar zieke mensen en meer die ruimte te bieden die ze nodig hebben om zelf de motivatie te krijgen om of door te gaan met hun leven  of om te stoppen. Om mensen die voor zichzelf  gemotiveerd te kennen geven dat hun leven zo ondragelijk is geworden en de wens hebben dat leven niet te kunnen continueren niet bij te staan. Want dat is geen hulpverlening maar terreur.

Speciaal voor m,n zus laat ik hier een nummer horen van Robbert Allan Zimmerman ofwel Shabtai Zisel Ben Avraham die we ,  mijn zus die zich Bleu noemde en ik, samen heel vaak draaiden in de stuurhut van de boot van Leo op de Oude Schans. In een nieuwere versie onder z,n artiestennaam Bob Dylan. En hervat ik het webloggen weer.

Read Full Post »

Op acht februari in het door de Nazi,s bezette en geterroriseerde Nederland  bedroeg de temperatuur tussen de _1,4 en o,9 graden en er was zo,n 0,3 mm neerslag gemeten over 11 uur. De windsnelheid kwam gemiddeld niet hoger dan 2Bft, een zwak windje dus en het kwam uit het Zuid-Zuid-Oosten. Zoals dat in de maand daarvoor al gebeurde zou het ook in de dagen na die achtste februari gaan, het was en werd heel koud. Ook bij onze direkte Oosterburen was dat zo. Dr. Thomas M. Laufer moest nog geboren worden, sterker nog , z,n moeder droeg hem nog niet eens in haar buik. Thomas zou pas op 13 mei 1945 in Leipzich geboren worden. Daarmee behoord deze Thomas tot èèn der eerste nieuwe Duitsers. Zoals het jullie misschien bekend is dat er een schadelijk en schandelijk misverstand heerst dat Eva van een appel ( dat in werkelijkheid een vijg was gezien de bladeren van de vruchthoudende boom waaraan het groeide en er voor diende om de schaamstreken van haar en haar man te bedekken) at en daardoor de rest van haar nakomelingen opzadelde met de erfzonde. Zo ook heerst er in bepaalde kringen nog steeds het schadelijke en schandelijke idee dat iedere Duitser, voor of na de oorlog geboren, behept is met de zonde een dader te zijn van de moord op miljoenen mensenlevens.

Het Nationaal Commitee vier en vijf mei is zo,n club dat bestaat uit mensen die dat steevast geloven. Want Thomas, die nu al lang geen baby meer is en ook  niet schuldig kan zijn aan de bezetting van Nederland mag op vier en vijf mei niet naar de Dam in Amsterdam om samen met ons Nederlanders stil te staan bij de vele slachtoffers die door de Nazi,s zijn gevallen onder ons. Simpel omdat Thomas vooral een Duitser is en niet alleen omdat hij dat Duitsland in de funktie van Ambassadeur vertegenwoordigd. Ditzelfde Commitee heeft er helemaal geen moeite mee om de gevallen KNIL millitairen die omkwamen bij die schandalige en schandelijke Politionele Akties in het door ons bezette Indonesie te gedenken. Evenmin om die Hollandse militairen die zich het lot van de bedreigde Moslim mannen in Sebrenica niet daadkrachtig aantrokken en zo hun ogen sloten toen er opnieuw genocide gepleegd werd te te eren . En niet om al die Hollandse jongens en meiden in de Golfstaten en zich niet zo netjes gedragen tegen de lokale bevolking. De Vrijheid die dit Nationaal Commitee ieder jaar weer viert heeft voor mij een vies bijsmaakje.

De ijskoude beslissing dat Thomas niet gezamelijk met ons de gevallenen en de Vrijheid mag vieren van het “Feest Commitee” zal door mij niet gevierd worden. Want Vrijheid is een hoog goed dat voor ieder wereldburger een recht is. Ook voor Thomas!!

Read Full Post »

Lawaai in een koude nacht

Je hoort het wel vaker dat er in de laatste maand van het jaar veel mensen overlijden. In verpleeghuizen, bejaardenflats en in ziekenhuizen bijvoorbeeld. Een objectieve observatie lijkt me dat niet. Iedere minuut krijgt z,n doden en ik denk niet dat zo iets als een jaargetij of maand daar een extra hoeveelheid van opeist. Doorgaans hebben virussen en ouderdom een handje in dat spel van leven en dood. Daarnaast heeft de mens zelf nog wel veel manieren bedacht om dat sterftecijver te beinvloeden. Toch is het merkwaardig dat wij juist in deze maand en juist in de laatste drie jaren nogal wat vrienden en dierbaren hebben zien vertrekken naar de eeuwige jachtvelden, de hemel of wat dan ook . Naar plekken dus die buiten onze waarneming vallen. Zou het  , wat ik dan m,n objectieve observatie noem, dan  toch een subjectieve observatie zijn? Of is het feit dat wij juist in deze drie laatste jaren in iedere  laatste maand veel dierbaren en vrienden verloren niet geheel toevallig?

In de voorbije week stonden wij stil bij al die vrienden en dierbaren die wij verloren in die afgelopen december en januari maanden. Zat ik met m,n gedachten weer bij al die gesprekken die ik in de laatste maand van het leven van m,n overleden zus had over haar wens om uit het leven te stappen. En blijf ik met een dubbel gevoel zitten dat ik met haar meeging in die wens en haar niet probeerde over te halen om er van af te zien. Hoe wij samen in die laatste dagen van haar leven voor de laatste drie dagen voor kerst van dat jaar collecteerden voor het AIDS fonds en zij zo haar steentje probeerde bij te dragen om anderen in leven te laten. Hoe ik het toen nog niet door had dat èèn van de bijwerkingen van interferon, het medicijn dat m,n zus gebruikte, misschien wel de oorzaak was van haar suicidaal gedrag. Dat zij ondanks haar grote humor niet kon onderdrukken.                                                                                                                                                                                                                                                                        En stonden we stil bij het overlijden van die anderen in de voorbije decembermaanden. Zo stil dat ik geen behoefte had om het dagelijkse bezoek aan jullie weblogs af te leggen.

In de occulte wereld van de heksen en zo is de betekenis van kerstmis vooral de betekenis van de laatste maand van het jaar met een uitloper naar de eerste maand van het jaar. Het gaan en weer terug keren van het licht, van warmte en kou. Boze Geesten hebben, volgens de geschriften en overleveringen daarin een bijzondere rol. En Boze Geesten hebben het nogal eens gemunt op het leven van zomaar mensen en dieren. Met veel lawaai en met vele occulte riten probeert men deze Boze Geesten te verdrijven uit de huizen en stallen. Een zoon van een ex zwager van mij is al jarenlang  alleen nog maar bezig met het occulte, in het bijzonder met hekserij. En heeft het tot z,n beroep gemaakt, als trainer, gids of hoe ze dat dan ook noemen. En hij onderhoud daarnaast een website van zijn  Suffolk Witchcraft Training. Alles wat ik van hem geleerd heb over hekserij heeft wel iets waarvan ik me kan voorstellen dat het mensen antwoorden kan geven over het leven en de dood.                                                                 Overal ter wereld hebben mensen de behoefte om het jaar dat verdreven wordt door het nieuwe jaar vaarwel te zeggen met een hoop herrie. Het is alsof de mens het voorbije jaar geen stille aftocht gunt.

Vuurwerk heeft mij nooit kunnen overhalen het zelf aan te schaffen en af te steken, ondanks z,n pracht. Maar ook ik zorg voor veel lawaai in het eerste uur van ieder nieuw jaar. Niet met explosief kruid, sigaretten, sigaren en aansteeklonten maar met muziek. Zoals Jimmy Hendrix dat deed toen 1969 verdween en 1970  z,n aantrede maakte. Negen maanden voor z,n dood.

Ik wens jullie (en de rest van de mensheid) een gelukkig nieuw jaar.

Read Full Post »

Zouden ze………

Net zo als berkenbomen mij als kind deed denken aan de oorlog die ik niet mee maakte en aan Auschwitz waar ik nog nooit ben geweest, zo bracht sneeuw die gedachte ook al bij mij naar boven. Die zaken kregen,  door de vertelde en juist niet vertelde verhalen van mijn ouders en  van mijn opa over hun niet bepaald leuke leven tijdens de bezetting, een door mij zelf bedachte werkelijkheid. De berkenbomen moesten haast wel in de bossen rondom Sobibor staan en winter was het in die oorlogs jaren altijd. In Amsterdam , in de rest van ons land en in de kampen. En wanneer er s,avonds,  als ik in bed lag en de slaap nog geen bezit van mij had genomen, proppellor vliegtuigen over kwamen  vermoedde ik dat de Moffen weer terug kwamen. Er was dus helemaal niks mis met mijn fantasie, dat werkte uitstekend. En zo was ik natuurlijk niet bang voor de Moffen, als ze zouden komen ging ik gewoon onderduiken.

Ik moest altijd netjes praten, mocht zeker niet schelden. En ik was iedere keer weer verbaasd dat ik de Duitsers wel voor Moffen mocht uitschelden,verbaasd ook over de gulle glimlach van mijn vader als hij weer eens op de proppen kwam met een boekje waar allerij verwensingen en bijnamen in stonden die over Adolf Hitler gingen. Dat hij in Rusland Slarottiemof heette en Hang Kreng Hang in China. Hoe hij al die namen voor Adolf voorlas, op een bijna stiekeme manier. Het leek iedere keer weer dat je die namen dan ook heel stilletjes moest fluisteren en dat je ze hooguit tegen je beste vriendjes mocht vertellen.

Ik moest aan deze dingen terug denken toen ik vanochtend het nieuws las. Dat èèn iemand , of misschien wel wat mensen meer, de letters van een wereld beruchte zin uit het toegangshek van het concentratiekamp Auschwitz hebben ontvreemd. Dat het hek er nu,  zonder de welkomswens dat arbeid vrij maakt,  in deze  decemberwinter koudjes bij staat. En ik vroeg me af of ze die letters gestolen hebben uit weerzin tegen dit kamp, uit een protest. Of dat er iemand zou zijn die heel erg graag die zin boven zijn voordeur zou willen zetten. En ik vraag me af of de direktie van het huidige museum dat men er van gemaakt heeft al die letters, mochten ze weer boven water komen nu goed zouden plaatsen? Of  ze de omgekeerde B in die hele zin nu eindelijk eens goed neer zouden zetten?

Vlak over de grens bij Winschoten stonden vanaf ongeveer 1932 in dat veengebied een aantal van de allereerste concentratiekampen van de Nazi,s. Kampen waar de gevangenen de eerste slavenarbeid voor de Moffen moesten verrichten. Pete Seeger zong èèn van de liederen die daar door een paar gevangenen werden geschreven en gezongen.

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »