Feeds:
Berichten
Reacties

Vroeg in de ochtend

Het was vroeg in de ochtend van donderdag 17 oktober 1963 dat ik, net nadat ik de kapel van een internaat had verlaten, aan tafel zat in de eetzaal om aan mijn ontbijt te beginnen. De “hoofdpater”  liep naar de tafel waar ik zat totdat hij bij mij stond. Hij had me iets te vertellen en ik moest even met hem mee naar zijn fraaie werkkamer. Daar vertelde hij mij dat ik zo snel mogelijk naar huis mocht. Het waarom moest ik van mijn ouders horen en hij gaf mij daartoe de hoorn van de oude zware en zwarte bakeliete  telefoon. Mijn moeder was die nacht van haar negende kind bevallen.

Het was vroeg in de ochtend van dinsdag 11 mei 2010 dat mijn tweelingzus mij belde met de mededeling dat mijn broertje in die nacht plotseling, onverwacht, was overleden. Jurgen Leo Frozen  Mannie, ik noem al je namen ook al moet ik nog steeds aan die laatste drie wennen, ik hou van jou en zal je ontzettend missen. Ik ben je enorm dankbaar voor al die zaadjes die zich in mij en vele anderen hebben vastgezet in de her-inneringen aan jou en al die mooie kunstwerken die je nu hebt achter gelaten. Ik zal jou nooit vergeten.

Tuin der Lusten

De totale lengte die tussen de plek waar m,n liefste en ik wonen en de plek die vlakbij de Duitse grens ligt en waar een groepje jongens nu als volwassen mannen bij elkaar kwamen om hun oude wonden met elkaar te delen die ze opliepen door de misplaatste liefde die sommige paters hen opdrongen was voor ons beiden te lang, in tijd gemeten, om dat per Valys-taxi af te kunnen leggen. M,n lief zou dagen nodig hebben om van zo,n rit, heen en terug, bij te komen. Er zijn nu eenmaal van die simpele dingen die voor een mens met een functie-beperking praktisch onuitvoerbaar blijken te zijn. Zo,n taxi ritje mag, gezien de afstand, 105 kilometer heen en 105 kilometer terug, daar twee keer tussen 1 uur en 29 minuten en 2 uur en 58 minuten over doen. Zo,n zes uur reistijd, als het tegen zit, is nu eenmaal te lang.

We zijn die dag gewoon verder gegaan met het uiterlijk van onze tuin een zo natuurlijk mogelijke vorm te geven. Een proces dat nogal wat tijd vergt omdat Moeder Natuur het grootste werk heeft moeten doen en daar jaren voor nodig had. Coniferen die eerst jaren moesten groeien om dikke stammen te kunnen ontwikkelen die wij vervolgens kunnen gebruiken als natuurlijke palen waar klimrozen en andere klimmers tegenaan kunnen groeien, als een natuurlijke afscheiding tussen onze tuin en die van onze buren. Een meegebracht vlierbessenzaadje dat door een vogel jaren geleden was uitgepoept, vlak naast de gevel bij onze slaapkamer dat zich door alle jaren heen heeft kunnen ontwikkelen tot een heuze vlierbessenstruik. Een tuin waarin de pit van een appel zich de vorm van een boom heeft aangemeten en waar een speciebak rietsoorten bevat waar watermunt groeit dat ik ooit in 1975 uit de Sloterplas in Amsterdam heb meegenomen en nu nog steeds leeft. En waar tal van andere wilde planten hun plekjes in vrijheid vinden en zo de vormen in de tuin bepalen. Aan de hand van deze op natuurlijke manier ontstane vormen willen wij een terras aanleggen met als enige beperking dan van de vaste plek onder het zonnescherm dat ik met behulp van een vriend een paar maanden terug geplaatst heb.

Zo bezig zijn in onze tuin maakt dat m,n her-inneringen aan die vrome, machtswellustige pedofiele paters die mij als jonge adolescent enige jaren in hun wurgende sadistische klauwen hielden en zo op hun manier mijn manier van leven vormden zich ontrukt uit het stadium van een niet te behappen ervaring. En kreeg ik de associatie tussen onze tuin en die van De tuin der lusten zoals dat gezien werd door Jheronimus Bosch.

Sinds de afgelopen dagen stromen de e-mails binnen van  “mede slachtoffers”  en ook dat helpt om een vinger achter de ongrijpbare  segmenten van m,n  “zijn”  te kunnen leggen. Het is te hopen dat al deze verhalen er uiteindelijk toe bijdragen dat de Rooms-Katholieke Kerk verantwoording af zal moeten leggen voor de rechter ondanks het verjarings termijn dat nu de daders beschermt.  Dat het zelfs voor de van pedofilie veroordeelde  Ierse Priesters niet meer mogelijk zal zijn om hier in Rotterdam en elders weer doodleuk met kinderen aan de slag kunnen gaan omdat het Openbaar Ministerie over hen mild oordeelde omdat zij hier nog niet in de fout waren gegaan. Uiteindelijk faciliteerde en faciliteerd de overheid nog steeds het sexueel misbruik van kinderen dat door een aantal van hen die verantwoordelijk zijn voor de zorg over hen begaan.

Childgate

Zo stil als het hier op mijn weblog is is het niet meer in het Europees luchtruim en het benaderd de herrie dat zich in het hoofd van een groot gedeelte van de 322 Nederlandse Rooms-Katholieke internaat jongetjes en nog velen meer in de rest van de wereld afspeelt. Zo als een vulkaan in Ijsland de wereld in verbijstering bracht, zo brachten tal van Roomse geestelijken menig onstoffelijk deel van levende wezens in verbijstering. Niet alleen de slachtoffers van het sexuele , geestelijke en lichamelijke geweld dat kloosterlingen en tot priester gewijdde kloosterlingen, parochievicarissen, bisschoppen en een paus maar ook al die anderen die een onlosmakende band hebben en hadden met de eerste gemeenschap van de volgelingen van Jezus van Nazareth.

De wereld van die internaats-genootjes is een arena van strijdende zielen geworden. Het verhaal van hen die op die internaten te maken hebben gekregen met de verkrachting van hun veiligheid wordt door die anderen die dat niet is overkomen in twijfel getrokken en zelfs ontkend. Op de gastenboeken op internet van oud internaats-genoten is het censureren van “bekentenissen” door de beheerders er van  gemeengoed  geworden. De lange arm van het Vaticaan maakt overuren. De moderne defotie van de in 1340 geboren Geert Grote dat het begin inluidde van de scheuring van de Katholieke Kerk lijkt aan een rivivel begonnen te zijn. De teksten van kerkliederen  die geschreven zijn door een Nederlandse theoloog en ex Jezuiet, Huub Oosterhuis, zijn ineens verboden door het Vaticaan met de hulp van een groot deel van de  Nederlandse Bisschoppen.

Het is schokkend om te zien hoe het kleinste onafhankelijke staatje ter wereld, Status Civitatus Vatacanae , beter bekend als Vaticaanstad zijn eigen rechtsregels kan uitvoeren buiten z,n eigen staat. Dat het in staat is om binnen andere staten eigen baas te kunnen spelen en de rechtsregels van die andere staten gewoon naast zich neer kan leggen. En dat het sinds 1 januari 2009 het Italiaans Recht dat gehanteerd werd in Vaticaanstad vanaf dat moment eerst goedgekeurd moet worden door de rechtelijke Macht van Vaticaanstad alvorens het er de status van rechtsgeldigheid verkrijgt.

Aanstaande zaterdag ga ik, bij leven en welzijn, naar een grensdorpje in het oosten van het land om er met een aantal “lotgenoten” te praten over onze ervaringen met de pedofiele neigingen van de paters  van de Salesianen van Don Bosco .

Er is een initiatief genomen, door wie precies weet ik niet, dat ik van harte steun. Het heet “Childgate”, dat een Europese petitie zal zijn. ik hoop dat jullie die willen ondertekenen en doormailen  naar  childgate@gmail.com  .  De tekst van die petitie is:

Een Europese petitie!

Bij deze roep ik het Europees Parlement op om alles in het werk te stellen waardoor opdracht gegeven kan worden aan Eurojust om een diepgaand onafhankelijk onderzoek uit te gaan voeren naar de aard en omvang van seksueel misbruik, fysiek en psychisch geweld door vertegenwoordigers van kerkelijke organisaties binnen de lidstaten van de Europese Unie.

De doelstelling van dit onderzoek dient verder te gaan dan het louter en alleen in kaart brengen van dergelijk misbruik en geweld maar dient ook de mogelijkheid te onderzoeken, in combinatie met de bijhorende aanbevelingen, hoe bij al dit soort van misstanden kerkelijk recht ondergeschikt is en blijft aan civiel recht en strafrecht binnen alle lidstaten van de Europeese Unie. Een en ander zonodig in samenhang met inhoudelijk uitgewerkte aanbevelingen tot supranationale wetgeving, zonder verjaringstermijn.

Naam:

Woonplaats:

Land:

Een theater in Amsterdam

Vlak bij Artis in Amsterdam stond een theater dat men in de loop der jaren verschillende namen heeft gegeven. Het Artis Theater, De Hollandsche Schouwburg en de Joodse Schouwburg. Zo kende dit theater ook verschillende perioden in de tijd dat het als theater fungeerde. In die eerste periode traden er artiesten op van welke afkomst dan ook. Daar kwam een einde aan toen de Duitsers dit theater alleen nog maar toegankelijk wilde hebben voor joods publiek en joodse artiesten. Tot op het moment dat het voor diezelfde artiesten en het joodse publiek plots geen theater meer was. Nog nooit eerder was het er zo propvol. Lang verbleef men er in de meeste gevallen niet, treinen vervoerden het “publiek” naar het Drentse Hooghalen waar een kamp stond dat bekend werd als Westerbork. Het publiek mocht daar weer eventjes verblijven. Niet dat ze er zonder entertainment zaten, ook daar werd muziek en theater gemaakt. De reis was echter nog niet ten einde gekomen, van daar uit vertrokken er 19 treinen naar Sobibor en vele andere treinen naar Auschwitz en nog een aantal plaatsen. Vandaag werd er in die Hollandsche Schouwburg (dat nu de functie van museum en herinneringplek heeft) het jaarlijks terug kerende Jom Ha Shoa gehouden. Dit jaar heb ik er ineens een raar gevoel bij gekregen. Er is namelijk iets dubbels gebeurd. De waarnemend Burgemeester heeft er een toespraak gehouden, iets dat iedere Amsterdamse burgemeester nu eenmaal doet. De waarnemend Burgemeester, Lodewijk Asscher, kan er natuurlijk niets aan doen, de zonden van zijn vader en diens vaders kleven nu eenmaal niet op hem. Toch was een verwant familielid van hem ten tijde dat de Hollandsche Schouwburg de verzamelplek voor te deporteren joodse medeburgers was èèn van de drie voorzitters van de Joodschen Raad. Een raad die het voor de Moffen wat makkelijker maakte om een einde te maken aan het joodse leven in Nederland

Mijn vader heeft er samen met z,n broertjes, zus en ouders in gezeten, in de Hollandsche Schouwburg, en zijn op miraculeuze wijze terug gestuurd naar huis en hebben de trein gemist. De maker van het kunstwerk is van Zinivi Tolkatchev en het hangt in Yad Vashem. De muziek is mede gespeeld door een Duits-Joodse immigrant die ten tijde van de bezetting ook in de Hollandsche Schouwburg verbleef en er hoogst waarschijnlijk heeft opgetreden.

In de negentiende eeuw begon het leven van de bewoners in Europa “dramatisch” te veranderen. De komst van de stoommachines, landbouw-werktuigen zoals sterk verbeterde ploegen en tal van machines die het handwerkmatige proces om producten te vervaardigen hebben ervoor gezorgd dat er een massale verstedelijking optrad. De sociale struktuur waarin de mens zich thuis voelde voldeed niet meer aan de veranderde leefstijl. Nieuwe kennis verdrong de eeuwen oude kennis die men van het leven had. Stedelingen begonnen te vergeten hoe het leven op het land was. Hoe het plantaardig en dierlijk voedsel geproduceerd werd. Welke wisselwerkingen er waren tussen het dierlijk leven buiten de weiden en akkers en dat wat er in leefden. Men vergat dat de natuur door alles dat zich daar in bevond in stand gehouden werd. Het wild bracht essentiele meststoffen vanuit het bos naar de weiden en akkers en andersom. Die wisselwerking hield eeuwenlang  de differsiteit en kwaliteit van het eco-systeem in stand. de mechanisatie van de landbouw en veeteelt bracht daar een dramatische verandering in teweeg. De grootschaligheid van het boeren was eengrote uitputtingsslag voor de kwaliteit vande landbouwgronden. Prikkeldraad als afrasteringen maakte een einde aan de natuurlijke groenwallen die tussen de landbouw percelenstonden. De natuurlijke vijanden van schadelijke insekten voor de gewassen verdwenen daardoor in aantallen en soorten. Chemische bestrijdingsmiddelen deden hun intrede.

Creshes waren niet nodig in het leven van gezinnen. Vaders en moeders woonden op de boerderijen van hun vaders en moeders. Die vaders en moeders voedden de kinderen van hun kinderen op zodat er een systeem bestond dat de continuiteit van zorg en arbeid, en dus inkomen, mogelijk maakte doordat de ouders van de kleinste kinderen konden werken op het land en in de stallen. Iedereen had z,n funktie. Het gebruik van gevaarlijke stoffen in de landbouw en industrie is het alternatief geworden om er voor te zorgen dat men brood op de plank krijgt. Het menselijk leven wordt kunstmatig verlengt omdat het tegenwoordig tal van industrieën in stand houdt

Er zijn sinds het weg vallen van deze oude sociaal-economische structuren nieuwe alternatieven uitgevonden. Maar deze nieuwe alternatieven zoals het pensioen en de zorg missen de flexibiliteit die nodig is om probleemloos te kunnen werken.  Het is afhankelijk geworden van de economische werkelijkheid, de beschikbaarheid van kapitaal om het te kunnen bekostigen. De mens heeft zich aardig in de nesten gewerkt. De keuzes die politieke partijen maken om te redden wat er nog te redden valt mist creativiteit en is gebaseerd op het egoisme van de politieke kleur. Het leven zoals zich dat afspeelt binnen de kamers van de politieke partijen, de Tweede en Eerste Kamer en op de kamers van de werkgevers en werknemers hebben het karakter gekregen van een kippenhok, het gekakel is oorverdovend. Het luidt het einde in van een tijdperk.

Geert, blond met blauwe ogen, is zoals het gezegde is: een dom blondje. Zijn gedachten over de samenleving, over integratie en religie getuigen niet van enige kennis van sociologie. Hij weet dus niets van het menselijk gedrag in relatie met hun sociale omgeving. Dat komt, vermoed ik, doordat hij weinig van het menselijk gedrag kent, weinig ook van sociale structuren. Zijn stromannen in de gemeente Almere zijn al niet veel beter. het is dan ook niet zo verwonderlijk dat zij, gezamelijk als PVV, de kiezers op een nog nooit zo grove wijze hebben bedrogen. Hun gebrekkige kennis van de maatschappij, met alles wat daarmee samenhangt, doet hen de das om. Verantwoording nemen voor het besturen van een stad als Den Haag of Almere is een stapje te ver gebleken voor die heren en dames.

Neem nu eens de kennis die zij hebben van de samenstelling van de Almeerse bevolking. Aan de hand van statistieken kunnen ze nog wel een beeld krijgen hoeveel autochtonen en allochtonen er in die stad wonen. Maar over de sociale en psychische achtergronden van de Almeerse bevolking weten zij absoluut niets. Ze raaskallen wat dat betreft er lustig op los. Zonder blikken of blozen weten ze heel zeker dat er lang niet zoveel verslaafden met een psychiatrisch ziektebeeld in deze stad wonen als dat wordt genoemd door Kwintes, een organisatie die voor een groep van 29 psychiatrisch gestoorde verslaafden een opvanghuis willen realiseren in het centrum van deze stad. De stromannen en vrouwen van Geert denken dat Kwintes het overgrote gedeelte van die 29 verslaafden wil importeren naar dat geplande “spuithotel” in Almere.

Zo op het eerste gezicht zie je natuurlijk niets dat zou kunnen wijzen op het bestaan van een grote groep verslaafden met een psychiatrisch ziektebeeld als je zomaar een snapshot maakt op een regenachtige middag ergens in het centrum van deze stad. Je moet gewoon iets verder kijken dan je neus lang is. Dat is zeker van belang als je een stad wenst te besturen. Het is niet zo,n spuithotel dat de nodige overlast in deze stad zal veroorzaken maar juist de PVV.

Wir haben es nicht gewusst

Talloze tekstballonnen schoten als raketten mijn hoofd uit, welliswaar heel stil maar toch……  Wir haben es nicht gewusst, dat zinnetje werd door veel mannen en vrouwen uitgesproken tijdens  een tribunaal dat in Munchen gehouden werd, met de bedoeling daarmee te ontkennen dat ze het wel geweten hebben. Een 78 jarige oud-bisschop die zoiets in de daarop volgende eeuw tijdens een interview in een talkshow zegt, doelend op misdaden die niets te maken hebben met die misdaden waarvoor Nationaal Socialisten daar in Munchen  voor het tribunaal stonden is of dement of krankjorum. Zo,n uitspraak gaat nog veel verder dan te proberen de feiten, het sexueel misbruik van jonge adolecenten  in een doofpot te stoppen. De feiten zaten namelijk al heel lang in die doofpot.

En het was niet alleen die uitspraak dat de Bisschop maakte en hem ofwel demente ofwel krankjorum trekjes gaf. Hij trok het aantal misbruikten sterk in twijfel en maakte daarbij de overgrote meerderheid van die groep tot fantasten, tot leugenaars. En daarmee heeft hij tijdens dat ène gesprek met Pauw en Witteman die hele groep van door de dienaren van de Rooms-Katholieke Kerk misbruikte en mishandelde kinderen in een paar zinnen weer in die verschrikkelijke periode terug gezet. De bisschop begaat de “zonde” opnieuw, niet in de herhaling van die daden maar in woorden. Ik ben niet de enigste die gisteravond door die Bisschop op z,n ziel is getrapt.

Jaren geleden was er een tentoonstelling in het Katharijneconvent over de spotprenten die door de kunstschilders uit de tijden der Reformatie geschilderd waren. Protesten tegen de misdragingen die door de Rooms-Katholieke geestelijken toen al eeuwenlang werden begaan. In die tijd vormden juist die door de kunstschilders vervaardigde werken de munitie waardoor de Heilige Kerk scheurde en de Reformatie begon, daarmee de macht van het Vaticaan brak. Een commissie Deetman, een briefje van de Paus en de goedbedoelde aktie van èèn van die slachtoffers, Bert Smeets, zullen niet dat effekt hebben dat in die late middeleeuwen geschiedde. Geert Wilders zal blijven volharden dat het Christendom heilig is en dat de Islam een achterlijke Religie zou zijn. Het CDA zal de verdediger blijven van de Rooms-Katholieke Kerk. Letselschade advokaten zullen er centen aan verdienen.

Tot gisteravond was ik er niet uit of ik een klacht zou deponeren tegen die viespeuken van de Salesianen van Don Bosco in Leusden. Ze zullen wel stokoud of reeds overleden zijn. Hun namen heb ik op de een of andere manier al heel lang uit mijn geheugen gewist. Maar hun gezichten blijven en vermeerderen zich. Nu dragen ze zelf al mijters. Het heeft me al een week uit m,n gewone doen gehouden en die Bisschop heeft me over de streep gehaald. Het was natuurlijk niet z,n bedoeling, maar ja…….ik krijg weer lucht.